Friday, February 1, 2019

vellam 6






¦ÅûÇõ-6 

À¨Æ ¦ÀÕí¸Çòà÷ À̾¢ìÌ Åó¾¡Â¢üÚ.þÐ ¾¡ý ¦Áö¡¸ô ¦ÀÕí¸Çòà÷ ±ýÀÐ.Ò¾¢Â ¦ÀÕí¸Çòà÷ ±ýÛõ ¦¿Îﺡ¨Äô À̾¢¸û ±øÄ¡õ À¢ýɧà ӨÇòÐ þýÚ ¦ÀÕ¸¢Å¢ð¼É.À¨Æ º¢Åý§¸¡Å¢ø ´ý¨È À¡÷ì¸ÓÊó¾Ð.
'§¸¡Å¢Ö ¾¢ÈóÐ þÕìÌÁ¡'
'«ÐìÌ þÐ §¿Ãõ þø§Ä' ±ý ¨ÀÂý ±ÉìÌ À¾¢ø ¦º¡ýÉ¡ý.¦ÅûÇõ Å󾾡¸ô §ÀöÁ¨Æ ¦¸¡ðʾ¡¸ ±ó¾ ¯½÷×õ þøÄ¡Áø Áì¸û þó¾ôÀ̾¢Â¢ø Áì¸û Å¡ú쨸¨Â ¿¼ò¾¢ì¦¸¡ñÊÕó¾¡÷¸û.
'¿õÀ ţ𨼠þó¾ Àì¸õ Å¡í¸¢ þÕì¸Ïõ.¿ÁìÌ ¦¾¡¢Â¡Ð §À¡îÍ'
'±ý §Áľ¡ý ¾ôÒ.±¾¢ÄÔõ «ÅºÃõ ±ÉìÌ.«Ð¾¡ý źÁ¡¸ Á¡ðÊ즸¡ñ§¼¡õ'
'±ÉìÌìܼ  «ó¾ ÀûÇ측ø §ÅûÇ Å÷à À̾¢Â¢§Ä§Â º¢ýɾ¡ ´Õ ¾É¢ ţ𨼠þôÀ  Å¡í¸¢§É¡§Á.«Ð ±ùÅÇ× ¦À¡¢Â Óð¼¡û¾Éõ' ±ýÈ¡ý ¨ÀÂý.
'«ó¾ Å¢ü¦È¡¢îº¨Ä ±ôÀÊ ¦º¡øÖÈÐ..¯ÉìÌ ¯¾ÅȾ¡ ¦¿Éý. ¬É¡ ¯ÉìÌ ¦¾¡ø¨Ä¾¡ý ¦ºïº¢ þÕ째ý' ¿¡ý ±ý¨É§Â ¦º¡øĢ즸¡ñ§¼ý.
'¿õÁ Å£ðÎìÌ Àì¸Á¡ þÕ째ýÛ  «ó¾  ÒÐÅ£ð¨¼ Å¡í¸¢Éõ. ¬É¡  Àì¸òÐÄ ´Õ º¢ýÉ ¸¡øÅ¡ö þÕìÌ. ²§¾¡ µ¨¼ýÛ¾¡ý ¿¡ý ¦¿ÉðÎ þÕó§¾ý.«Ð «¨¼Â¡ÚýÛ þôÀ¾¡ý ¦¾¡¢Â ÅÕÐ'
'¬¾ë÷ ²¡¢, þÕõÒÄ¢ä÷ ²¡¢, Á½¢ Áí¸Äõ ²¡¢, Áñ½¢Å¡ì¸õ ²¡¢, Á¾ÉÒÃõ ²¡¢,ÓÊîÝ÷ ²¡¢,¸Ãºí¸¡ø ²¡¢, °ÃôÀ¡ì¸õ ²¡¢ ¦ºõÀÃõÀ¡ì¸õ ²¡¢ýÛ þýÛ ±ýÉ ±ýÉ þÕì̧Á¡ ±øÄ¡ ¾ñ½¢Ôõ ´ñ½¡  §ºóи¢ðÎ ¿õÀÇ þí¸ ¦À¡ÈðÊ ¦À¡ÈðÊ ±ÎìÌÐ'
'±øÄ¡ ²¡¢Ôõ ¯¨¼ïº¢ §À¡Â¢ ¾ñ½¢ ¸¼ø Á¡¾¢¡¢ìÌ §À¡×Ð'
À¨Æ¦ÀÕí¸Çòà÷ §ÀÕóÐ ¿¢Úò¾õ Åó¾Ð.ºð¼§Á¨¾ «õ§Àò¸¡¢ý º¢¨Ä   þÕõÒì¸õÀ¢Â¡ø «¨Áó¾ ÜñÎìÌû ¯ÂÃÁ¡É                   º¢¦Áýð§Á¨¼   Á£Ð «Ð Àò¾¢ÃÁ¡¸ þÕó¾Ð. º¢¨ÄìÌ ±¾¢§Ã ´Õ Ë츨¼ ´ý¨È ¾¢ÈóШÅò¾¢Õó¾¡÷ ´Õ Ţ¡À¡¡¢.Àˆƒ¢§Â¡Î Ũ¼Ôõ ܼ ÓõÓÃÁ¡¸ §À¡½¢Â¡¸¢ì¦¸¡ñÊÕ󾨾 ¿¡ý ¸ÅÉ¢ò§¾ý.
'´Õ Ë ÌÊô§À¡õ'
''ÅÕõ§À¡Ð ÌÊô§À¡õ' ±ÉìÌ ±ý ¨ÀÂý À¾¢ø ¦º¡ýÉ¡ý.þÕÅÕõ ¿¼óÐ ¦ºøÄ¢ «õÁý §¸¡Å¢ø ¾¡ñʧɡõ.À¨Æ¦ÀÕí¸Çòà¡¢ø ¯ûÇ Òá¾É ¬ÄÂõ. º¡¨Ä §ºÚõ º¸¾¢ÔÁ¡¸ þÕó¾Ð.'¦ÅûÇò¾¢ý «Ç¨ÅôÀ¡÷ §¸¡Å¢ø ÍÅ¡¢ø «Ð §¸¡Î §À¡ðΠýÈ¢Õ츢ÈÐ.'
'¬Á¡õ «ôÀ¡ §¸¡Å¢Öû§Ç ܼ  ¦ÅûÇ ¿£÷ ÒÌóÐ §À¡Â¢ÕìÌõ' ±ýÈ¡ý «Åý.
¦ºøÄ¢ «õÁý §¸¡Å¢ø ÓýÀ¡¸ ¿¢ýÚ¦¸¡ñÊÕó¾ «Ãº ÁÃò¨¾ ôÀ¡÷ò§¾¡õ.«ó¾ «ÃºÁÃõ ¦ÀÕÁ¨ÆÔõ ¦ÅûÇÓõ ¾¡ý «ÛÀÅ¢ò¾¨¾î¦º¡øĢ즸¡ñÊÕó¾Ð.¸¢¨Ç¸Ç¢ø ÒÈ¡ì¸û º¢Ä «Á÷ó¾¢Õó¾É.«¨Å ±ØÅÐõ À¢ý «Á÷ÅÐÁ¡¸ þÕó¾É.§¸¡Å¢Ä¢ý ÓýÀ¡¸ þÕó¾ þÕõÒ §¸ð ÅÆ¢§Â ¦ºøÄ¢ «õÁ¨É ôÀ¡÷ì¸ÓÊÂÅ¢ø¨Ä.¸ÕﺢÅôÀ¢ø ´Õ ¾¢¨Ã º¢¨ÄìÌ ÓýÀ¡¸ ¦¾¡í¸¢ì¦¸¡ñÊÕó¾Ð.«¾É¢ø '´õ" ±ýÚ Áïºû ±Øò¾¢ø ±Ø¾¢Â¢Õó¾¡÷¸û.
'§ÅÊ쨸 À¡÷측§¾.¿¡õ ¬¾õÀ¡ì¸õ ¾¢ÕõÀ¢Â¡¸§ÅñÎõ' ±ýÈ¡ý ¨ÀÂý.
À¨Æ ¦ÀÕí¸Çòà¡¢ý ͼ¨Ä ºÁ£Àò¾Ð.ͼ¨Ä ±øÄ¡õ ¦ÅûÇõ ÒÌóÐ «Äº¢Å¢ðΠýÈ¢ÕôÀ¨¾ «È¢ÂÓÊó¾Ð.
'ͼ¨Ä¢ý ÍüÚîÍÅ÷ Á£Ð ±Ø¾ôÀð¼ ¦ÅðÊ¡ý¦Á¡¨Àø §À¡ý ¦¿õÀ÷ ¿£Ä Åñ½ò¾¢ø ÀǢýÚ ¸¡ðº¢ ¾Õ¸¢ÈÐ À¡÷'
'¿¡ý «Êì¸Ê À¡÷òÐ þÕ츢§Èý.þô§À¡Ð ÍÅ÷ Íò¾Á¡¸¢ ±ØòÐì¸û ¿ýÈ¡¸ò¦¾¡¢¸¢ýÈÉ «ùÅǧÅ' ¿¡ý À¾¢ø ¦º¡ý§Éý.
§¿¾¡ƒ¢ ¿¸ÕìÌ þÕÅÕõ ÅóÐŢ𧼡õ.þÃñ¼¡ÅÐ ¦¾ÕÅ¢ø ±í¸Ç¢ý Å£Î.¸¢ÆìÌ À¡÷ò¾ º¢ýÉ ¦Áò¨¾ Å£Î.¸ðÊ ³ó¾¡ñθû ¬¸¢Â¢Õì¸Ä¡õ.
¦¾Õ¦ÅíÌõ ´§Ã Ð÷ ¿¡üÈõ.¾Å¨Ç¸û ¿ñθû ¿ò¨¾¸û À¡õÒ¸û ±É ¬í¸¡í§¸ ¸¡ðº¢ «Ç¢ò¾É.º¢Ä÷ ţθ¨Çò¾¢ÈóÐ ±ýÉ ¬ÉÐ.§¿¡ð¼õ Å¢ð¼Å¡Ú þÕó¾É÷.±í¸û Å£ðΠš¢Ģø þÕìÌõ þÕõÒ §¸ðÊø ¦ÅûÇò¾¢ø «ÊòÐ Åó¾ Ìô¨À¸û н¢¸û ¦ºÚ¸¢ì¸¢¼ó¾É.Å£ðΠš¢Ģø ¸¢¼ó¾ ¦ºÚôÒ¸û  ¦¾Õ¦ÅíÌõ ¿¡È¢ô§À¡ö ã¨ÄìÌ ´ýÈ¡ö À¢½¦ÁÉ츢¼ó¾É. ¦¾ÕÅ¢ø ¿¡ö¸û À¨ÆÂÉ º¢Ä§Å¡Î Ò¾¢ÂÉ ´ýÈ¢¦ÃñÎ ¦º¡ó¾õ ¦¸¡ñ¼¡ÊÉ.³õÀÐ «Ê àÃò¾¢ø ¦¾¡¢Ôõ «¨¼Â¡Ú ¸¨Ã¨Â ¿¢¨ÈòÐ즸¡ñÎ ¦ºýÈÐ.
'¬Ú ¦¿Èﺢ §À¡Â¢ðÎ þÕìÌÐ'
'þýÛõ ±ò¾¢É¢ ¿¡ÙìÌ þôÀ¢Ê§Â¡' «ÅÛìÌôÀ¾¢ø ¦º¡ý§Éý.
±ýÛ¨¼Â ±ì¦ºøÝÀÕõ ±ý ¨ÀÂÛ¨¼Â äÉ¢¸¡ý ¦À¡¢Â ÅñÊÔõ ¸£úÅ£ðΠš¢ø ÀÊ «Õ§¸ º¡öóÐ ¦¾¡í¸¢ì¦¸¡ñÎ ¸¢¼ó¾É.«¨Å¸¨ÇôÀ¡÷ì¸ À¡¢¾¡ÀÁ¡¸ þÕó¾Ð.Ð÷ ¿¡üÈõ ²§¾¡ ´ýÚ ÅóЦ¸¡ñÊÕ󾨾 ¯½ÃÓÊó¾Ð.¸£ú ¾Çò¾¢ý ¯îº¢Å¨Ã ¦ÅûÇ ¿£÷ ¦ºýÈ¢Õì¸ §ÅñÎõ.¦ÅûÇ ¿£÷ ¦ºýȾüÌ «¨¼Â¡ÇÁ¡¸ «ØìÌ째¡Î ´ý¨È측½ÓÊó¾Ð.
'þôÀÊ ¦ÂøÄ¡õ Á¨Æ ÅÕõ ±ýÚ Â¡ÕìÌò¦¾¡¢Ôõ'±ýÈ¡ý ¨ÀÂý.
'ÒÅ¢ ¦ÅôÀ¨Á¼¾Öõ,¸¡üÈ¢ý Á¡Í ÜξÖõ ±ýɦÅøÄ¡§Á¡ ¦ºöÐÅ¢Îõ ±ýÀ¨¾ ¿¡õ ¦¾¡¢óЦ¸¡ûÇ þÐ ´Õ  ±îº¡¢ì¨¸' ±ý§Èý .
Å£ðÊý  ¿¢¨Äš¢Ģø ¯ûÇ ÁÃì¸¾× ¾¢È츧ŠÅÃÅ¢ø¨Ä. ¦¾¡ðÊôâðÎ º¡Å¢ ¦¸¡ñÎ âð¨¼ò¾¢Èó¾ §Å¨Ä ÓÊóо¡ý ±ýÉ  ±ôÀʧ¡ ¸¾×  þÕ츢ôÀ¢ÊòÐ즸¡ñÊÕ츢ÈÐ.þÕÅÕõ ¸¾¨Å ÓÊó¾Å¨ÃìÌõ  ¦¿ðÊ ¦¿ðÊ À¡÷ò§¾¡õ.´ýÚõ ¬¸Å¢ø¨Ä.
'þÐ ´ýÚõ þôÀì¸¢ì ¸¨¾ ¬¸¡Ð'
''¬Á¡õ þý¦É¡Õ ¿¡û Åէšõ. «ô§À¡Ð À¡÷ì¸Ä¡õ' ¿¡ý «ÅÛìÌôÀ¾¢ø ¦º¡ý§Éý.
'¸ÃñÎ Åà ±ôÀÊÔõ þýÛõ ÀòÐ ¿¡Ç¡ÅÐ ¬Ìõ.«¾üÌôÀ¢È̾¡§É þí§¸ ÅÕÅÐ ±øÄ¡õ'
'¾ü¸¡Ä¢¸Á¡¸ ²§¾Ûõ ´Õ ţΠ±ÎòÐ즸¡ñÎ «í§¸ ÌÊ þÕì¸Ä¡õ.¬¾õÀ¡ì¸ò¾¢Öõ «ñ½ý Å£ðÊø þýÛõ ±ò¾¨É ¿¡û µðÎÅÐ'
'«Ð¾¡ÉôÀ¡ º¡¢ ¿¡Óõ  ¿¡øÅ÷ ÌÆ󨾧¡Π³óЧÀ÷.´Õ Å¡¼¨¸ ţΠÀ¡÷ô§À¡õ.´Õ Á¡¾õ. ±ýÉ Å¡¼¨¸ ¬É¡Öõ. ¬¸ðÎõ'
¨ÀÂý ±ÉìÌ ôÀ¾¢ø ¦º¡ýÉ¡ý.
Å£ðÊý żìÌôÀ̾¢ ´Õ ºó¾¢ø ¨Åì¸ôÀðÊÕó¾ þÕó¾ ¿£÷  ²üÚõ  §Á¡ð¼¡Õõ, ¾¨Ã §À¡Õõ ¦º¡í¸¢ ¬¸¢Â¡¸¢ ¿¢ýÚ¦¸¡ñÊÕó¾É. «¨Å ¦ÅûÇò¾¢ø «¸ôÀð¼¨Å ¾¡§É.
'§À¡÷ ´ñÏÁ¡¸¢ þÕ측§¾'
'§Á¡ð¼¡÷  ¦Åö¢øÄ ¿øÄ¡ ¸¡ïº¢¼Ïõ. À¢ÈÌ ¸ÆðÊ Íò¾Á¡ ¦¾¡¼îº¢ Íò¾õ Àñ½¢ ô§À¡ð¼¡ ´ñÏõ ¬Â¢¼¡Ð.À¡ìÌÄ¡õ. ±øÄ¡õ ¸ÃñÎ Åó¾À¢ýÉ¡Ê ¾¡§É' ¿¡ý ¦º¡øĢ즸¡ñ§¼ §À¡÷Á£Ð ãÊ¢Õó¾ ¾¸Ã ¼ôÀ¡¨Å «Å¢úò§¾ý. þÃñÎ À¡õÒ¸û Å¢÷¦ÃýÚ ÒÈôÀðκ£È¢ì¦¸¡ñÎ ¦ÅÇ¢ôÀ¡ð¼É.Á¢ýɦÄÉ Á¨ÈóÐÅ¢ð¼É.
'º¡¨Ãž¡ý'
¿¡ý ±ý ¨ÀÂÛìÌ¡ý§Éý.'«¨Å¸û ±ýÉ ¦ºöÔõ.¿ÁìÌ «¨Å¸Ç¢¼õ «îºõ «¨Å¸ÙìÌ ¿õÁ¢¼õ «îºõ.'
'´ñÏõ ¦¾¡¼ §Åñ¼¡õ. ¿¡Á ¦À¡ÈôÀΧšõ' ±ýÈ¡ý ¨ÀÂý.
±ý À측òРţΠ±ý «ñ½É¢ý Á¸É¢ý ¦À¡¢ø þÕ츢ÈÐ.«ó¾ Å£ðÊø Å¡¼¨¸ìÌ ´ÕÅ÷ ÌÊ¢Õó¾¡÷.«Å÷ ¦ÀÂ÷ Àý¢.Àý¢ ¬½¢ý ¦ÀÂá þø¨Ä ¦Àñ½¢ý ¦ÀÂá ±ý¨Éô¦À¡Õò¾ÁðÊø «Ð ¬½¢ý ¦ÀÂ÷¾¡ý.
Àý¢Â¢ý Á¨ÉÅ¢ ÌÆ󨾸û «Å÷¸û Å£ðΠš¢Ģø ¿¢ýÚ¦¸¡ñÊÕó¾É÷.
'Å¡í¸ º¡÷. ±ôÀÊ þÕìÌ Å£Î' ¿¡ý Ţɡ ¨Åò§¾ý.
'¿¡Ûõ ±ýÁ¨ÉÅ¢  þó¾ ÌÆó¾ Á¢îºõ «ùÅÇ×¾¡ý. Å£ðÎÄ ±Îì¸ÈÐì ´ñÏõ þøÄ. ¦ÅûÇòÐÄ  ±øÄ¡õ ¸¡Ä¢, ¿¡Û ´ñϧÁ ±Î측Á µÊô§À¡§Éý. þôÀ ţ𨼦¾¡Èó§¾ý ±øÄ¡õ ¦¸¡Æ ¦¸¡ÆýÛ ¿¡È¢ ¦¸¼ìÌ. ÊÅ¢ Å¡„¢íì ¦Áº¢ý,À¢¡¢ðˆ ±øÄ¡õ ¸¡Ä¢. н¢ Á½¢ ¦Á¡ò¾Á¡ §À¡îº¢.ÁÇ¢¨¸ º¡Á¡ÛÅ «Ø¸¢ì¦¸¼ìÌ.À¡Ö ¸È¢¸¡Ôí¸ ±øÄ¡õ ¿¡È¢ ¦¸¼ìÌ. ´§Ã â ÒØ À¡õÒ â÷Ãý ¿ñÎ ¿ò¨¾í¸ §ÁÔÐ'
'Þ Å£Ä÷'
'«Ð ¾ôÀ¡îº¢¸¢Î. «Ð ±ý ¨¸Â¢Ä þÕó¾Ð.þøÄýÉ¡ «Ð×õ §¸¡Å¢ó¾¡ ¬Â¢ÕìÌõ' ±ÉìÌ À¾¢ø ¦º¡ýÉ¡÷.
'±í¸ Å£ðÎì¸¾× ¦¾Èì¸ ÅÕÄ'
'þýÛõ ¦ÃñÎ ¿¡Ù §À¡ÅðÎõ.¦¸¡ïºõ ¸¡ÂðΧÁ' «Å÷ À¾¢ø ¦º¡ýÉ¡÷.
Å£ðÊý ¯ûÀ̾¢Â¢É¢ýÚ Å£Íõ ¿¡üÈõ Ð÷¿¡üÈõ Á¨È Á¡¾ì¸½ì¸¢ø ¬Ìõ ±ý§È §¾¡ýÈ¢ÂÐ,
'¿¡í¸ §ÅÈ Å£Î À¡ì¸Èõ.̧áõ§Àð¨¼Â¢Ä'
«Å÷ ÁÉÅ¢ ¬ÃõÀ¢ò¾¡÷.
'þÉ¢ §ÅÈ Å£Î¾¡ý'
'¬Á¡õ º¡÷. ¿¡í¸ Å¡¼¨¸ì̾¡§É þÕó¾õ.§À¡Ðõ º¡÷. ±ùÅÇ× ¿‰¼ôÀÎÈÐ'
'±í¸ÙìÌõ ´Õ ţΠÀ¡Õí¸'
'±ýÉ¡ º¡÷ ±ÐìÌ'
'þí¸ þýÛõÌÊ Å÷ÃòÐìÌ ÀòÐ ¿¡ÙìÌ §ÁÄ ¬×õ'
'º¡¢¾¡ý º¡÷'
'«ôÀ ´Õ Á¡ºÁ¡Å¡Ð §ÅÈ ´ÕţΠÀ¡òÐ ¾í¸¢ ÅÕÅ£í¸ýÛ §¾¡ÏÐ'
'¬Á¡õ º¡÷.«Ð¾¡ý º¡¢.¦º¡ó¾ Àó¾õÉ¡ ´Õ «ÅºÃõ «ì¸¨ÈìÌ ¾í¸Ä¡õ «ÐìÌõ ´Õ «Ç× þÕìÌÐøÄ'¿¡ý À¾¢ø ¦º¡ý§Éý.
'«ôÀʧ ±í¸ÙìÌõ ¦¼õôÃÅ¡¢Â¡ ´Õ ţΠÀ¡Õí¸ º¡÷' ±ý ¨ÀÂý ¬ÃõÀ¢ò¾¡ý.
'À¡òмÈõ ´ñÏõ ¸Å¨ÄôÀ¼¡¾£í¸. ̧áõ§Àð¨¼Â¢Ä ±í¸ Å¡¼¨¸Å£ðÎìÌ Àì¸ò¾¢§Ä§Â ¯í¸ÙìÌõ À¡òÐ ¨Åì¸Èõ'
'Å¡¼¨¸ ÀòÐ åÀ¡ÔìÌûÇ þÕì¸ðÎõ'
'«ôÀÊýÉ¡ Àò¾¡Â¢ÃòÐìÌûÇ À¡ìÌÄ¡õ.¿£í¸Ùõ ţΠÁ¡ÚÈ£í¸.'
'¦¸¡ïº ¿¡¨ÇìÌ þó¾Àì¸õ ÅÃÓÊ¡ÐýÛ ¿¢¨Éì¸Èõ' À¾¢ø ¦º¡ý§Éý.
' þí¸ ±ýÉ þÕìÌ, Å£½¡§À¡ÉţΠþÕìÌ. Å¢ò¾ ¦¸¡ÁðÎÈ¿¡ò¾õ þÕìÌ.§ÅÈ ±ýÉ¡ þÕìÌ'
Àý¢ ±ÉìÌ À¾¢ø ¦º¡øĢ즸¡ñÊÕó¾¡÷.
'¿¡Á þýÛõ ±í¸ §Áø Å£ð¨¼ò¾¢ÈóÐÀ¡ì¸Ä'
'¬Á¡õ Å¡ §À¡¸Ä¡õ' ±ý§Èý.
§Áø Å£ðÊø ¦ÅûÇ ¿£÷ ѨÆÂÅ¢ø¨Ä «ùÅÇ×¾¡ý.ÍÅ÷ ¸ÕôÒ ¸ÕôÒ Åñ½ò¾¢ø ¸¡ðº¢ ¾ó¾Ð.¦¾¡ð¼¡ø À¢Í À¢Í ±ýÈ¢Õó¾Ð.±ýɧÁ¡ Ð÷ ¿¡üÈõ Åó¾Ð.Ìơ¢ø ¾ñ½£÷ ÅÃÅ¢ø¨Ä.
'¦¾¡ðÊ墀 ¾ñ½£ ¸¡Ä¢Â¡'
'«¦¾øÄ¡õ ±¾Àò¾¢Ôõ þôÀ §ÀºÓÊ¡Ð' ¦º¡øÄ¢ ÓÊò§¾ý.¾¢Éº¡¢ ¸¡Äñ¼÷ ¸¢Æ¢ì¸¡Áø ¸¢¼ó¾Ð.«Ð¸¨Ç ¸¢Æ¢òк¡¢ ¦ºö§¾ý.º¨ÁÂø «¨È¢ø §¸Š ¸º¢Â¡Áø þÕ츢Ⱦ¡ ±ýÀ¨¾ ¯Ú¾¢¦ºö§¾¡õ.·ô¡¢ˆ¨ƒò¾¢ÈóÐ À¡÷ò§¾ý.
'±ýÉôÀ¡ ¦À¡½ ¿¡ò¾õ'
'±øÄ¡õ «Ø¸¢ì¸¢¼ìÌÐ.À¡Ö ¾Â¢Õ ¸¡ö¸È¢ ±øÄ¡õ ¦¸¡ÆõÀ¢ ¿¡ÚÐ.¸ÃñÎ þøħÂ'
 ¿¡Š¾¢ ¬É¨Å¸¨Ç ±øÄ¡õ ¾¢ÃðÊ ¦ÅǢ¢ø ±È¢óÐ ÓÊò§¾¡õ.
'Å£ðÊø þÕó¾ À¡ø À¡ì¦¸ð¸û ÀÆí¸û ò¢÷ §Á¡÷ Á¡× Á£¾Á¡É ¯ñ×ôÀñ¼í¸û ±øÄ¡Åü¨ÈÔõ ã𨼸ðÊ ¦ÅǢ¢ø ±È¢ó§¾¡õ.
'¸£Æ Á£ð¼÷ À¡ìŠ ¦Á¢ý ±øÄ¡õ ¸¡Ä¢.Òк¡ §À¡ð¼¡¸Ïõ.¸£ú Å£ðÎÄ ±ýÉ Äðº½õÛ ¦¾ÈóÐ À¡ò¾¡¾¡ý ¦¾¡¢Ôõ.º¢ýÉÅý ¦Àí¸é÷Ä þÕ측ý «Åý ÌÎõÀõ ¾¢Õ¢Ä.«Åý º¡Á¡ÛÅ ƒ¡¼¡ ¸£ú ¾ÇòÐÄ þÕóÐÐ.þôÀ «ÅÛìÌ ±ýÉ Á¢ïº¢ þÕìÌõÛ ¦¾¡¢ÂÄ.¸¾Å ¦¾Èì¸ ÓʧÄ.§Á¨ÄìÌ ÅóÐ À¡ìÌÏõ.ÌðÊ¡¨É Ä¡¡¢¨Â ¦¸¡ñ¼¡óÐ º¡Á¡ÛÅ §¾¨Å¡ɾ ±Îòи¢ðÎ §À¡Â¢ ´ÕÁ¡ºõ ¦ÅÇ¢Â¢Ä þÕ󾡾¡ý ¸¨¾ ¬×õ.«ôÒÈÁ¡ þíÌ Å÷þÀò¾¢ §Â¡º¨É Àñ½Ä¡õ' ±ý ¨ÀÂÉ¢¼õ ¦º¡øÄ¢ ¿¢Úò¾¢§Éý.
'Á¨Æ «ùÅÇ×¾¡É¡'
'þÐìÌ §ÁÄ ´ñÏõ ÅáÐ.Á¡÷¸Æ¢ ¦À¡Èó¾¡ Á¨Æ ´ñÏõ þÕ측Ð. þó¾ ¬÷À¡ð¼õ ±øÄ¡õ ¾£Àò§¾¡¼ ÓÊﺢÎõ'
'«ñ½¡Á¨Ä¡÷ ¾£Àò¨¾ ¦º¡øȢ¡'
'¸¡÷ò¾¢¨¸ìÌôÀ¢ý Á¨ÆÔõ þøÄ ¸÷½ÛìÌôÀ¢ý ¦¸¡¨¼Ôõ þøÄýÛ ¦À¡¢ÂÅí¸ ¦º¡øÅ¡í¸'
'ţ𨼠âðÎ ¦¸ÇõÒÅõ, þÕðÊ §À¡îº¢ ¸ÃñÎ ±í¸Ôõ þøÄ' ¨ÀÂý ±ÉìÌ¡ýÉ¡ý.¿¡í¸û þÉ¢ ¦ÀÕí¸Çòà÷ âÄÊìÌ Åó¾¡ø¾¡ý Á¢ýº¡Ã ÅñÊ À¢Êì¸ ÓÊÔõ.Á×ñ𠦺ýÚ «ó¾ ¬¾õÀ¡ì¸õ ¦ºýÈ¡¸ §ÅñÎõ.
'¾¢ÕõÀ×õ ±ôÀ Å÷Ãõ'
''±ôÀ ÅÃÏõÛ §¾¡Ï§¾¡ «ôÀ ÅÕÅõ'
'§Åà ţΠ´ñÏ À¡ìÌÏõ. ¦ÀÕí¸ÇòàÕìÌôÀì¸ò¾¢ø À¡ò¾¡¾¡ý º×¸¡¢Âõ.¬¾õÀ¡ì¸ò¾¢Ä¢ÕóÐ ÅóÐ ÅóÐ ±ýÉ ¦ºöÔÈÐ'
'Å£¼ º¡¢ Àñ½¢ þí¸ Å÷ÃÐìÌûÇ §À¡Ðõ §À¡ÐõÛ ¬Â¢¼ô§À¡×Ð'
'Å£¼ Íò¾õ Àñ½¢ §Á¡ð¼¡÷ º¡¢ Àñ½¢¼Ïõ  «ÐìÌ ¸ÃñÎ ÅÃϧÁ'
Å£¼ Íò¾õ ÀñÈÐýÉ¡ «Ð §ÄÍÀð¼ ºÁ¡îº¡Ãõ þøÄ'
'¬Á¡õ ±ýÉ ¦ºöÅ,À¢ÃÇÂõÄ ¿¼óÐ þÕìÌ.' ¿¡ý À¾¢ø ¦º¡ý§Éý.¦À¡Ê ¿¨¼Â¡ö ¿¼óÐ Ò¾¢Â ¦ÀÕí¸Çòà÷ Åó¾¡Â¢üÚ.
'§¸¡Å¢ø Á½¢ «ÊìÌÐ'
'¬Á¡õ ºÉ¢ì¸¢Æ¨Á §ÅÈ.º£ÛÅ¡º ¦ÀÕÁ¡û §¸¡Å¢øÄ Å¢§º„Á¡ þÕìÌõ'
'þí¸ ´ñÏõ À¡¾¢ô§À ¦¾¡¢Â§Ä§Â'
'«Ð¾¡ý þÂü¨¸' «ÅÛìÌôÀ¾¢ø ¦º¡ý§Éý.Àïºõ ´Õ Àì¸Óõ «ÇÅ¢¼ü¸¡¢Â ÅǨÁ ÁÚ Àì¸Óõ ºÓ¾¡Âò¾¢ø ¿ÁìÌ «ÛÀÅÁ¡¸¢ÈÐ Å¡Øõ ¾¡ö ¿¡ðÊý ¦ÀÂ÷ ±Ð¦Åý§È ¦¾¡¢Â¡¾ Á¨ÄÅ¡ú  Áì¸û ±ò¾¨É§Â¡ §À÷ þÕ츧Š¦ºö¸¢È¡÷¸û.¿ÁÐ ¿¡Î À¢¡¢ðË„¡¡¢¼õ «Ê¨ÁôÀðÎ츢¼ó¾Ðõ 1947ø «Ð  Ţξ¨Ä¦ÀüÈÐ×õ «È¢Â¡¾ Á¨Ä  º¡¾¢Áì¸û ¿õ§Á¡Î þÕì¸ò¾¡§É ¦ºö¸¢È¡÷¸û.
¦ÀÕí¸Çòà÷ Å£¾¢Â¢ø Þţġ¢ý ¬ðº¢¾¡ý ¸¡½ÓÊó¾Ð.¦À¡¢Â ¦À¡¢Â Åñʸû ̨ÈÅ¡¸§Å µÊ즸¡ñÊÕó¾É.
¨ÀÂý âø§Å ¿¢¨Ä Ò츢íì ¸×ñ¼¡¢ø §À¡ö ¿¢ýÚ ¦¸¡ñ¼¡ý.
'¿¡Ûõ ¿¢ì¸¦Èý'
'´ñÏõ «ôÀÊì Üð¼õ þøÄ.' ¨ÀÂý À¾¢ø ¦º¡ýÉ¡ý.
Á¢ýº¡Ã ÅñʸǢý ±ñ½¢ì¨¸ ̨ÈÅ¡¸§Å þÕó¾É.À¡¨¾¸û þýÛõ º£÷ ¦ºöÂôÀ¼Å¢ø¨Ä ±ýÀÐ ¦¾¡¢ó¾Ð.¦ÅÇ¢ä÷ ¦ºøÖõ Åñʸû ¾õ §º¨Å¨Â ¬ÃõÀ¢ì¸Å¢ø¨Ä.Ò¾¢Â ¦ÀÕí¸Çòà÷ §ÀÕóÐ ¿¢¨ÄÂò¾¢Ä¢ÕóÐ º¢Ä ¦ÅÇ¢ä÷ ÀŠ¸û ÒÈôÀðÎýÈÉ.
'¦ºý¨É¢§ÄóÐ ¦¾ì¸ §À¡¸ô§À¡¸ ´Õ À¢ÃÉÔõ þÕ측Ð.±øÄ¡ À¢ÃÉÔõ ¦ºý¨É¨Â ÍüÈ¢ ÍüÈ¢¾¡ý'
'§À¡È ÅñÊ×Ç À¡ò¾¡ ¦¾¡¢Ô§¾' ¨ÀÂý À¾¢ø ¦º¡ýÉ¡ý.
þÕÅÕõ À¢Ç¡ðÀ¡Ãò¾¢ø ´Õ þÕ쨸 À¡÷òÐ «Á÷󧾡õ. âø þýÛõ Åó¾À¡Êø¨Ä.
'¿¡Ö ¿¡û ¸£ú ţΠ¾ñ½¢Ä þÕóÐÕìÌ' ±ý ¨ÀÂý ¬ÃõÀ¢ò¾¡ý.
'¿õÀ ¸£ú Å£ðÎÄ º¢ýÉÅý ƒ¡Á¡Ûí¸ ±Ð×õ §¾Ã¡Ð. ШÀ ·À¢Ãñð «ÅÛìÌ ÊÅ¢ Å¡í¸¢ ÌÎòÐ þÕó¾¡ý. ¸¡ŠðÄ¢ ÊÅ¢ §ÅÈ.Ä¡ô ¼¡ô ÒÐÍ. ·ô¡¢ðˆ ¸¢¨Ãñ¼÷. Å¡„¢íì ¦Á„¢ý,Á¢ìº¢ н¢¢Á½¢¸û,À£§Ã¡§Å¡¼ ¦Á¡ò¾Á¡ ±øÄ¡õ ¿¡Š¾¢ ¬¸¢Â¢ÕìÌõ.±¦Äì𡢸ø Å¡¢íì,² º¢.Å¡ð¼÷ †£ð¼÷,«ìÅ¡¸¡÷ð,§ÁÄ ¦¾¡í¸ü º£Ä¢íì ·§Àý ±øÄ¡õ ¸¡Ä¢Â¡¸¢ þÕìÌõ. «ôÒÈõ þýÛõ ±ýÉýÉ §À¡Â¢ÕìÌýÛ À¡ò¾¡¾¡ý ¦¾¡¢Ôõ'
'¾ñ½£ §Á¡ð¼¡÷, ÞÅ£Ä÷¸í¸,þýÛõ Å£ðÎìÌ ìÇ¢ý Àñ½¢ Å¢ð Å¡‰ ¦À¢ýÊíì ¡¢ Å¡¢íì ±øÄ¡õ Àñ½Ïõ' ±ý ¨ÀÂý ¦º¡øĢ즸¡ñÎ §À¡É¡ý.
'ÅñÊ ÅÕÐ §À¡Ä'
þÕÅÕõ Á¢ýº¡Ã ÅñÊ¢ø ²È¢ «Á÷óЦ¸¡ñ§¼¡õ.«ùÅÇÅ¡¸ìÜð¼õ þø¨Ä. ¦Á¢ý º¢ðÊ¢ĢÕóÐ ¾¢ÕõÒõ ÅñÊ¢ø ÁðÎõ Üð¼õ «¾¢¸Á¡¸§Å¢Õó¾Ð.
---------------------------------------------------



''




...



Wednesday, November 7, 2018

sathyaanandan kavithai








. சத்யானந்தன் எழுதிய கவிதை 'பகல் வேஷம்' படித்தேன்..நல்ல கவிதை.கனம் மிகுந்த சொல்லாட்சி. கவிதை விடுபடா ப்புதிர்களை ஊடுருவி ஆராயும் சிந்தனை ஓவியமாய் உரு எடுக்கிறது. சத்யானந்தனின் கவிதை வரிகள் எப்போதுமே சத்தியமானவை.

'அசல் வீர்யம்
எந்த விதையில் என்னும்
கேள்வி முளைவிட்டது'

படித்து மகிழ்ந்தேன்.ஆழமான கேள்வி வைக்கிறது கவிதை..
இன்றைய உலகை அளந்து பேசும் கவிதை வரிகளும் அழகாக க்கவிதையில் அவிழ்கின்றன.ஒரு கவிஞனுக்கு சாத்தியமாகாத விஷயம் என்று எதுவுமே இருக்க வாய்ப்பில்லை படைப்புத்தளத்தில் கவிதை என்பது பெரு உச்சம்.அது கவிஞருக்கு இயல்பாக சித்திக்கிறது.
'சேமிப்பவற்றுள் பணம்
.மட்டுமே
சல்லி வேர்கள் அற்றது.'
நல்ல விஷயம். சொற்களின் நர்த்தனத்தை சத்யானந்தனின் கவிதையில் அனுபவிப்பவன் நான்.'பகலின் முனகல்,.இருமை ஓய'.என்னும் பதங்கள் என்னைக்கட்டிப்போட்டன.சிறு விலங்குகள் பறவைகள் மரங்கள் மீது கூடுதல் கவனம் செலுத்தும் கவிதைகள் கவிஞர் தருவது.
வௌவாலுக்கு இரவு பகல் இரண்டில்லை என்பது வாசகன் படித்து அசைபோடச்செய்யும் இடம்.மனத்திரையில் ஒரு வௌவால் தோன்றிக் கவிதைவரிகளை சொல்லிப்பார்ப்பதுபோல் உணர்ந்தேன்.கழுதை மலை யேறுகிறது. கரடுமுரடான மலைப்பாதையில் ஏறும் வழி அறிந்த கழுதை. தன் உடல் வலி அறியாக்கழுதையும் அதுவே என்று பேசுகிறது கவிதை.இங்கே கழுதை மனிதனாகக்கூட உருப்பெறலாம். வலியை நோக்கியவன் வாழும் வழியை இழந்து நிற்றலை மனித வாழ்க்கை யதார்த்தம்மாக்குகிறது என்பதனை மிகச்சரியாக எண்ணிப்பார்க்கலாம்.
தலையணை நீது நரம்பற்ற ஒரு வீணை. கண்ணீர் த்துளிகள் அதன் மீது விழுந்து அது நரம்பாகிறது.விணை இப்போது ஒரு முழு அடைகிறது.சோகம் மலர்ந்து வெளி எங்கும் இசை வியாபிக்கிறது. அற்புதமான சித்திரம்.இப்படி ஒரு பேசும் சித்திரத்தை கவிதை கொணரும்போது வாசக மனம் நிறைந்து போகிறது.
பாதி உண்மைகள் பகுதி உண்மைகள் எனத் தரம் நோக்கும் சத்யானந்தன் உண்மைகளின் ஊடே மனிதனுக்கு அகப்ப்படா ஒன்று.கண் சிமிட்டி ப்பேசும் அந்த மொழி தனக்கு வசப்படுமா என்பதில்.கவனம் கொள்கிறார்.
-----------------------------------------------......

Sunday, September 23, 2018

maartam-story



மாற்றம் -எஸ்ஸார்சி

நான் சென்னைக்குச்செல்லும் பேருந்துக்காக நின்றுகொண்டிருந்தேன். ' சென்னை' எனப் பளிச்சென்று எழுதி வைத்துக்கொண்டு புதுவைப் பேருந்து நிலயத்தில் பேருந்துகள் சில அணிவகுத்து நின்றன.
நானும் என் மனைவியும் சீர்காழிக்குப்பக்கமாக ஒரு பயணம் போய்வந்தோம்... மிகநெருங்கிய உறவினர் இறப்பொன்றுக்குச்சென்றுவிட்டு ஊர் திரும்பிக்கொண்டிருந்தோம்.
புதுச்சேரி பேருந்து நிலையத்தில் வண்டியின் முன்பக்கத்தில்
சென்னை என்று எழுதிய போர்டு இருக்கிறதே என்று ஏறி அமர்ந்துவிடவும் முடிகிறதா அதுதான் இல்லை.ஒரு.பத்து பேருந்துக்கு ஒன்பது பேருந்து கிழக்கு கடற்கரை ச்சாலை(ECR) வழி என்று சொல்லி நம்மை ஏமாற்றி விடுகின்றன. தாம்பரம் வழி சென்றால் தான் என் வீடு போய்ச்சேர வசதியாக இருக்கும். பேருந்துகளில் சில பெருங்களத்தூரோடு பைபாசில் போய்விடும் ஆக தாம்பரம் போகாது .
சென்னைக்கு ப்.புதுச்சேரியிலிருந்து புறப்படும் வண்டிகளில் மரக்காணம் வழி சென்று மதுராந்தகம் ஏரிக்கரை காட்டி கிராமத்து அழகை எல்லாம் பாரடா பார் எனப் பார்க்க வைத்து பயண நேரத்தை க்கொஞ்சம் கூட்டி காலை வாறி விடும் ரகமும் உண்டு.
இதோ திண்டிவனம் வழியே பைபாசில் கோயம்பேடு செல்லும் ஒரு பேருந்தைக்கண்டுபிடித்தாயிற்று.அதற்குத்தானே இத்தனைப்பாடு.பேருந்துக்குள்ளாாக ஏறி இடம் போடவேண்டும்.இடம் போடுவதில் ஏத்தனை சண்டை.பொறுத்தார் பூமி ஆள்வார் பொறாதார் காடாள்வார் என்கிற வசனம் எல்லாம் இங்கே கவைக்கு உதவுமா?.அந்தப்பேருந்தில் இரண்டு வழிகள் இருந்தன.முன் பக்கமும் பின் பக்கமும் மக்கள் முண்டி அடித்துக்கொண்டு ஏறினார்கள்.மூட்டை முடிச்சுக்கள் ,குழந்தைக்குட்டிகள், கைகால் முடியாதவர்கள், காயலாக்காரர்கள் ஏறுகிறார்களே என்று யாரும் தாட்சண்ணியம் பார்ப்பதில்லை. பார்க்க முடியாத படிக்கு நடப்புக்கள் சிக்கலாகிக் கிடக்கின்றன.
.தலை வலியும் திருகு வலியும் அவர் அவர்களுக்கு வந்தால் மட்டுமே சில பூடகமான சமாச்சாரங்கள் அம்பலப்படுகின்றன.எப்படியோ ஒரு இரண்டு பேர் அமரும் இருக்கையைப்பிடித்துவிட்டேன்.ஒரு பேருந்தில் அமர்ந்து பயணிக்க ஒரு சீட்டுக்கிடைத்துவிட்டதில் ஒரு நிம்மதி அது ஒன்றும் பெரிய விஷயமில்லை என்று பொய் சொல்வானேன்.
வண்டி கிளம்ப இன்னும் எவ்வளவு நேரம் ஆகும்? என் மனைவி வினா வைத்தாள்.இன்னும் பத்து நிமிடம் ஆகலாம் என்று தெரிந்தவர்கள் சொன்னார்கள்.'லோடாயிட்டா கெளம்பிடறதுதான். வண்டியின் கண்டக்டர் வெடுக்கென்று பதில் சொன்னார்.
'பாத் ரூம் போய் வரலாமா?' என் மனைவி கண்டக்டருக்கு வினா வைத்தாள்.'பேசாதிங்க சட்டுனு போனாமா வந்தமான்னு வாங்க' அவர் கட்டளை தந்தார்.ஒரு பத்து ரூபாய் நாணயத்தை எடுத்து அவள் வசம் கொடுத்தேன்.
'இது இங்க செல்லுமா,தமிழ் நாட்டிலே பத்து ரூபாய் நாணயத்தை அங்கீகரிக்க மறுக்கிறார்கள்.அதன் பிறப்பில் என்னவோ குறையாம். புதுச்சேரியிலுமா அப்படி?'இந்த விஷயத்தில் தமிழ் நாடென்ன புதுச்சேரி என்ன எல்லாம் ஒன்றுதான்' அவள் பதில் சொன்னாள்.ஒரு இருபது ரூபாய் கொடுக்க அந்த நோட்டோடு போனாள் உடன் வந்தாள். நான் தான் அதைக்கொடுத்து அதுவும் இப்போதுதானே அனுப்பினேன். போனதும் தெரியவில்லை வந்ததும் தெரியவில்லை. என்னிடம் ஒரு பத்து ரூபாயை பாக்கி என நீட்டினாள்.அதுவும் ஒரு பத்து ரூபாய் நாணயம்.'மீண்டும் இப்படி கோகிலாவா' என்றேன்.
'சென்னை செல்பவர்களுக்கு ஒன்றும் பிரச்சனையே இல்லை. இந்த பத்து ரூபாய் நாணயம் அங்கு ஓடிவிடும்' பாத் ரூம் பொறுப்பாளி சொன்னதாகச்சொன்னாள் அவள்.
எங்கள் இருக்கைக்குப்பக்கத்தில் பத்து கல்லூரி மாணவர்கள் ஏறி அமர்ந்திருந்தார்கள்.அதனில் நான்கு பேருக்குப்பெண்கள்.எல்லோருமே இருபது வயதுகளில் தெரிந்தார்கள்.யாருக்கும் வாய் ஓயவில்லை.பேசிக்கொண்டே இருந்தார்கள்.சத்தம் போட்டு ப்பேசினார்கள்.பத்து பேருமே தமிழ் நாட்டுக்காரர்கள் இல்லை.இந்தியும் ஆங்கிலமும் பேசினார்கள் எத்தனை வேகம்..புதுச்சேரியில் என்ன படிக்கிறார்களோ அது ஒன்றும் தெரியவில்லை.கண்டக்டர் டிக்கட் போட்டுக்கொண்டு வந்தார் பத்து பேருக்கும் பத்து சீட்டு ஒரு மாணவனே வாங்கி முடித்தான். இனி கன ஜோர்.ஒருவர் மடியில் ஒருவர் படுத்துக்கொண்டார்கள். தாடை பிடித்துக்கொஞ்சிக்கொண்டார்கள்.எது எதனையோ கொண்டு வந்திருந்ததை ஒருவருக்கு ஒருவர் ஊட்டிவிட்டுக்கொண்டார்கள்.'பொது மக்கள் பயணம் செல்லும் அரசுப் பேருந்திலா இப்படி?' என்மனைவி என்னைக்கேட்டாள்.மெதுவாகத்தான் என்னைக்கேட்டாள்.அதற்குள் ஒரு மாணவ எங்களை முறைக்க ஆரம்பித்தாள்.'அவர்களுக்கு தமிழும் தெரியலாம்' என்றேன்.
'நமக்குத்தான் தமிழ் மட்டுமே தெரியும்'
'அது நமது வரலாறு' நான் பதில் சொன்னேன்.. மாணவிகள் ஒரு சிலர் இந்திப்பாடல் ஒன்றை பாடினர்.கோரசாக எல்லோரும் அதையே பாடிக்கொண்டார்கள்.எங்களுக்குப்பின்னால் இருக்கையில் இருந்த ஒருவர் நடுத்தர வயதிருக்கலாம். நெளிய ஆரம்பித்தார். எழுந்து கொண்டார்.'படிக்கிற பசங்கதானே நீங்க நல்ல படியாவரமாட்டிங்களா. அட்டூழியம் பண்ணுறீீங்க.இது பொது மக்கள் பயணம் செய்ற்து.கொஞ்சம் அடங்கிப்போனம்னா நல்லது.தெரிதா' என்று சத்தம் போட்டார்.பத்து பேரும் அந்த மனிதரை ஒரு முறை பார்த்துக்கொண்டனர்.அவ்வளவுதான்.
கண்டக்டர் அருகில் வந்தார்.'காலேஜ் பசங்க கிட்ட எல்லாம் யாரு பேசி மீள முடியும்.புசுக்குன்னு வண்டிய நிப்பாட்டி ப்போடுவாங்க.அதுவும் இதுங்க நம்ம பாஷையும் பேசறது இல்லயே.நாம என்னா பேசுனா என்ன அதுங்களுக்கு வெளங்கப்போவுது.இன்னும் செத்த நேரம் பொறுமையா இருந்தா போதும்'சமாதானம் சொல்லிக்கொண்டர் 'இதுவே தனியார் வண்டின்னா இப்படி கும்மாளம் போடுவாங்களா வாயையும் இன்னொண்ணையும் இழுத்து மூடிகுனு உக்காந்து இருப்பாங்க' மீண்டும் சொன்னார் அந்த நடுத்தர வயதுக்காரர்.உடன் என் மனைவியும் ஆரம்பித்தாள் அதுவும் ன்னிடம்தான்'யாராவது ஒருத்தர் கேக்குணும்.பொது எடத்துல எப்பிடி நடந்துகுறதுன்னு இருக்கு.அதுக்குன்னு ஒரு அளவு வேணாம்' நான் தான் அவளுக்கு சமாதானம் சொன்னேன்.'சென்னையில மின்சார ரயில்ல எப்பிடி இருக்கு.ஜோடி ஜோடியா என்ன என்ன அசிங்கமா நடக்குது.யாராவது வாய தொறக்க முடியுமா ஒரு பார்க்குக்கு இல்ல பீச்சுக்கு போய் நிம்மதியா உக்காரமுடியாதா ஏன் ஒரு கோவிலு கொளம்னு போனாலும் இதே கண்றாவிதான்' எங்களை ஒரு முறை பேருந்தின் நடத்துனர் பார்த்து ப்புன்னகை செய்தார்.நாங்கள் பேசுவதில் அவருக்கு ஒரு சமாதானம் தெரிவதாய் உணர முடிந்தது.' நிர்வாகத்துல வேல செஞ்சி கை நிறைய சம்பளம் வாங்குற கண்டக்டருவ இந்த் அநியாயத்தைக்கேக்குணும் அப்பத்தான் அது சரியாவுமிருக்கும்' அந்த நடுத்தர வயதுக்காரர் மீண்டும் ஆரம்பித்தார். அவருக்கு முன் தலை மட்டும் கொஞ்சம் முடி இல்லாமல் வழுக்கைஆக இருந்தது.பேருந்தில் சற்று அமைதி நிலவியது.வண்டி கிளியனூர் தாண்டிக்கொண்டிருந்தது.'அவரு ஆம்பளை அத கேட்டாரு எல்லாருமா கேக்குறாங்க.அது அது முழிக்கறத பாருங்க' என்றாள் என் மனைவி.சில நிமிடங்கள் மட்டுமே கடந்தன.அந்த பத்து பேரும் கொல் என்று சிரித்தார்கள். அந்த முன் வழுக்கை நடுத்தர வயதுக்காரரை ப்பர்த்துப் பத்துபேரும் 'கொக்கு'காட்டினார்கள்.
பின் ஒருவர் மடியில் ஒருவர் படுத்துக்கொண்டு தலைமுடியை வருடினார்கள்.கொஞ்சிக்கொண்டார்கள்.இன்னும் என்ன எல்லாமோ செய்துகொண்டார்கள்.பார்க்க அருவறுப்பாகவே உண்ர முடிந்தது.' நீங்க எல்லாம் பெசாசு சென்மமா எங்க ஊருக்குப் ,படிக்க இல்ல பொழைக்க வர்ரீங்க ஆனா உங்க கொழுப்பு கூடிகிட்டேத்தான போவுதுது. வண்டியில நாகரீகமா வருலாமுல்ல' சொல்லிய நடுத்தர வயதுக்காரர் அமைதி ஆனார்.'நமக்கு ஏன் வம்பு.எந்த கழுதயாவது எங்கயாவது மேயுட்டும் ' நான் என் மனைவியிடம் சொல்லிக்கொண்டிருந்தேன்.அந்த பத்து பேரில் ஒருத்தி கைபேசியை எடுத்தாள் ஏதோ நம்பரைப்போட்டாள்..நான்கு வார்த்தைதான் பேசினாள். கைபேசியை வைத்துவிட்டாள்.அந்த பத்துபேருக்கும் என்னவோ சமிக்ஞை செய்தாள்.எல்லோரும் கப்சிப் ஆயினர். எங்கும் அமைதி.அந்த பத்துபேரா இப்படி என்று எனக்கு அய்யம்தான் வந்தது.'கதவுன்னா அதுக்கு கண்டிப்பா ஒரு தாப்பா இருக்கணும்' என்றாள் என் மனைவி.வழுக்கைத்தலை நடுத்தர வயதுக்காரர் உறங்க ஆரம்பித்தார். வண்டி திண்டிவனத்தை த்தொட்டுக்கொண்டு இருந்தது. தேசிய நெடுஞ்சாலை.மேம்பாலம் வருவதற்கு முன்பாகவே இருவர் எங்கள் வண்டியை நிறுத்தினர்.'வண்டிய இங்க நிறுத்துறாங்க ஏன்.எதனா ரிப்பேரா' நான் சொல்லிக்கொண்டிருந்தேன்.
வண்டியில் ஏறிய இருவரும் கண்டக்டரை நோக்கிச்சென்றார்கள்.'யாரு அது குடிச்சுட்டு கலாட்டா பண்றது'
ஒரு சேர வினா வைத்தனர்.'யாரும் அப்பிடி இல்லயே.ஒண்ணும் இங்க தகறாறு எதுவும் நடக்கவே இல்ல' என்றார் கண்டக்டர்.சற்று நேரம் முன்பு கைபேசியில் போன் செய்த அந்த இந்திக்கரப்பெண் வழுக்கைத்தலையரை கைகாட்டினாள்.அவர் இன்னும் உறங்கிக்கொண்டுதான் இருந்தார். வண்டியில் ஏறிய இருவரில் ஒரு மீசைக்காரர் வழுக்கைத்தலையரின் சட்டையைப்பிடித்துக்கொண்டார்.'ஏய் எழுந்திரிடா.இங்க என்ன வண்டில குடிச்சுட்டு கலாட்டா பண்றயாம்.இறங்குடா கீழே. உன்னை நாலு தட்டினாதான் சரியா வருவ' தூக்கத்தில் இருந்த அந்த நடுத்தர வயதுக்காரர் ஒன்றும் புரியாமல் பேந்த பேந்த விழித்தார்.'நீங்க யாரு. நீங்க என்ன ஏன் அடிச்சிவிரட்டுறீங்க' என்று ஓங்கிக்கத்தினார்.'ஸ்டேசனுக்கு வந்தா புரியும் யாருன்னு' பதில் சொன்னார் மீசைக்காரர்.
'கழுதைய இறக்கி விடு.நாங்க அங்க பாத்துகறம்' என்றார் கண்டக்டரிடம் அந்தக் காவல் அதிகாரி. இருவருமே ம்ஃப்டியில் இருந்தனர். அங்கு என்னதான் நடக்கிறது என்று நான் உற்று உற்றுப் பார்த்திக்கொண்டிருந்தேன்.' அங்க பாக்காதிங்க நமக்கு ஏன் இந்த வீண் வம்பு ' என் மனைவி எச்சரித்தாள்.'அதுவ இப்ப நம்பள பாத்து கூடம் மொறைக்குதே' அந்த பத்து பேரையும் பார்த்து அவள் சொல்லிக்கொண்டாள்.வழுக்கைத்தலையரை நெட்டியபடி சென்றனர் மஃப்டியில் வந்த காவல் துறையினர் இருவரும்
.'இங்க என்ன நடக்குதுன்னு ஒண்ணும் புரியில்ல.நானு ஏதும் போலிசு கம்ப்ளயிண்டு குடுக்கல.அந்த ஆசாமியும் தப்பா எதுவும் பேசிடல.அவரு குடிச்சிபுட்டு மப்பு லயும் இல்ல.ஆனா ரெண்டு வார்த்தை நல்லதுக்குத்தான் கேட்டாரு. படிக்கிற புள்ளிவ. நம்ப பாஷை தெரியாத புள்ளிவதான் .அதுக்குன்னு இம்புட்டு கொடுமையா' புலம்பிக்கொண்டே இருந்தார் கண்டக்டர்.
நடுத்தர வயது வழுக்கைத்தலையரின் துணிப்பை ஒன்று அவரின் காலுக்கு க்கீழாக இருந்ததை,அவர் மறந்து போய் வண்டியில் விட்டு ச்சென்றதை என் மனைவியிடம் காட்டினேன்.' மொதல்ல நம்ப பொழப்பை பாப்பம். செத்த கம்முன்னு வாங்க' என்று மனைவி என்னை விரட்டினாள்.
'எல்லாம் அந்த போன் போட்டுப் பேசுனவ அவ செய்ததுதான். அந்த பொம்பள நாம பேசுற பாச ரவையும் தெரியாதவ. அவளுக்கு பாரு நம்மூருல இம்மாம் பவுரு.நாயம் பேசுன மனுசன் ஒரு நல்லவரு அடி உத வாங்கிகிட்டு ப்போறாரு.கேக்குறதுக்குத்தான் யாருமில்ல.' என் மனைவி மெதுவாகச்சொன்னாள்.
' நாம இருக்குற ஊர்லதான் ஆவுட்டும், இப்ப எல்லாம் நாம பேசுற பாசய பேசுற நம்ம சனத்த, எங்கனா பாக்குறயா? காணோமே உனக்குத்தெரியாது. புள்ள, உலகமே மாறிகிட்டு வருது' நான் பதில் சொன்னேன்.அவர்கள் சேட்டையை மீண்டும் ஆரம்பித்தனர்.நான் என் கண்களை இறுக்கி மூடிக்கொண்டேன்.
'திண்டிவனம் சீட்டு எறங்கிக' கண்டக்டர் ஆணை இட்டுக்கொன்டு இருந்தார்.அந்த பத்துபேரின் அரட்டையும் கலாட்டாவும் உச்ச கதியில் தொடர்ந்து கொண்டிருந்தது.
--------------------------------------------------------------

Sunday, September 9, 2018

paavannanin kavithaikaL


பாவண்ணனின் கவிதைகளில் ஒரு பயணம். -எஸ்ஸார்சி


பாவண்ணன் கவிதைகள் எனக்கு மிகவும் பிடிக்கும்.அவைகளை ஒரு தொகுப்பாய் வாசிக்க அவரின் படைப்பு மனம் பற்றியஒரு புரிதல் கூடுதலாய்ச் சித்திக்கும்.ஆக அவரின் கவிதைகள் வேண்டும்.எத்தனை புத்தகக்காட்சிகள் தேடினாலும் பாவண்ணனின் கவிதைத்தொகுப்பு கிடைக்கவில்லை.ஒன்று கிடைத்தது 'பச்சைக்கிளியே பறந்துவா' அது அவர் சிறுவர்கட்கு எழுதிய கவிதைகள். என்னுடைய தேடுதல் நிறைவடையவில்லை
அவரிடமே தொலைபேசியில் விசாரித்தேன்.'எனக்குத்தங்களின் கவிதைத்தொகுப்பு வேண்டும்' என்றேன்.
'நகலெடுத்து அனுப்பட்டுமா' என்றார்.நான் நேரில் வந்து பெற்றுக்கொள்கிறேன் அவருக்குப் பதில் சொன்னேன்.2017 ஜூன் முதல் வாரம். பெங்களூரு மாநகரின் அல்சூரில் அவர் இல்லத்திலேயே அவரைச்சந்திக்கும் பேறு பெற்றேன்.. அவர் எழுதிய 'குழந்தையைப்பின் தொடரும் காலம்' 'கனவில் வந்த சிறுமி' 'புன்னகையின் வெளிச்சம்' எனக்கவிதைத்தொகுப்புக்கள் அவரே நகலெடுத்து எனக்கு அன்போடு வழங்கினார்.நெகிழ்ந்துபோனேன்.பாவண்ணனின் கவிதா மனம் பற்றிய ஒரு புரிதலை வாசகர்களோடு பகிர்ந்துகொள்ள அவையே எனக்குக் கூடுதல் அடிப்படை.
படைப்புத்தளத்தில் கவிதைக்கு இணையாக எதுவுமில்லை. பிற எவையும் கவிதையின் பின் தொடர்வன மட்டுமே.ஆன்மாவின் வெளிப்பாடு கவிதை.மன நிழல் அது. மன ப்பூரணத்தின் பூப்புமே.கவிஞனின் ஆழத்தை ஆகிருதியை அலாரிப்பை ஆனந்தத்தை அது அளக்க வல்லது. மனித மனம்படுபாட்டை சுடுவேதனையின் சூக்குமத்தை ஓயாது குடையும் தத்துவக் குமைதலை, அறச்சீற்றம் மேலோங்கிக் கொப்பளித்து எழும் கோபத்தை,கொஞ்சி மலரும் அழகுக்காதலை, கலவி யின் அருட்கொடையாம் குழவி தரும் பெருங்களிப்பை, ஆடு முகர்ந்து மேயும் பச்சை சிறுபுல் தொடக்கம், ஆகாயம் தொடும் பனிச்சிகர த்தை நோக்க நோக்க உள்ளத்தில் ஓயாது துளைத்து எடுக்கும் ஞானத்துருவலை ச் செய்தியாய்ச்சொல்லவரும் உன்னதம் கவிதை.
'கவிதை எழுத
வாழ்வினூடே
ஓடும் தர்க்கத்தின்
இழையை உணரும்
திறன் வேண்டும்.' என்று வரையறை தருவார் கவிஞர் பிரமிள்.
பூமண்டல இருப்பில் நீர் நிலைகள் முக்கியமானவை.நீர் நிலைகள் இல்லா எவ்வண்டக்கோளமும் உயிர் நிலைத்தலின் செய்திதெரியாதன.எத்தனைப்பிரம்மாண்டமும் ஒரு மனித உயிரின் பார்வையில் அனுபவமாகதவரை அர்த்தமற்றன.ஆக நீர் முக்கியமானது.நீர் நிலைகள் மிக மிகமுக்கியமானவை.
'ஓடும் நீர் ஒரு தேவதை
கால் நடைகள் தாகம் தீர்ப்பன
நதிகள் வணக்கத்திற்குரியன
நீர் அமிருதம்
அதுவே ஔஷதம்
கடவுள் நீரை வாழ்த்துக.'(ரிக்1.1.23) நாம் தெரிந்தும் இருக்கலாம்.
பாவண்ணனுக்கு அவர் பிறந்த வளவனூரின் ஏரி ஆக முக்கியமானது.அதைத்தொட்டுப்பேசாத அவரின் கவிதைப் படைப்பு அபூர்வம்.பேச்சுக்குப்பேச்சு வார்த்தைக்கு வார்த்தைக்கு ஏரியின் கதைதான் அவரிடமிருந்து இயல்பாக அது புறப்பட்டுவரும்.எத்தனையோ மேடைப்பேச்சுக்கள் கேட்டிருப்போம் அத்தனையிலும் அந்த ஏரியின் சிலாகிப்பு.
'குழந்தையைப்பின் தொடரும் காலம்' நாற்பத்து நான்கு கவிதைகளைக்கொண்ட ஒரு கவிதை நூலாக விடியல் பதிப்பகம் கோவை கொண்டு வந்திருக்கிறது.கவிஞர் பாவண்ணன் நூலின் முன்னுரையில் புதுவைக்காரர், ம.லெ.தங்கப்பாவை மெத்தப்பணிவோடு எண்ணிப்பார்க்கிறார்.
' அன்புள்ள அம்மாவுக்கு' என சமர்ப்பிக்கப்பட்ட கவிதைத்தொகுப்பு இப்படித்தொடங்குகிறது.
'வறண்ட ஏரிக்குள் கம்மங்காடு
காவல் காக்கும் மூத்தபையனுக்குக்
கூழெடுத்து வருவாள் அம்மா.'
உழைக்கும் பிள்ளை கூழ்குடித்துஓய்வெடுக்க அதனில் மீந்த அந்த கஞ்சியைக்குடித்து ப்பசி ஆற்றிக்கொள்கிறாள் அன்னை. இத்தனையும் அரங்கேறுவது வறண்டு காட்சி தரும் அந்த ஏரிக்குள்ளே. அந்த ஏரி ஒரு பேரன்னை.அவள் மடி தருவது 'கம்பு'. ஏரியின்நீர் நிறைந்தால் ஊரே செழிக்கும். என் செய்ய? சுக்காய் வறண்டு கிடக்கும் ஏரி கம்பையேனும் விளைவித்து த்தன்மக்களை உயிர் பிழைக்க வைக்கிறது.
அந்தத்தாய் சொல்கிறாள்,
'அன்புதான் மொதல் படிப்பு
அதுக்கப்பறம்தான் பட்டப்படிப்பு'
வணங்கக்குவிகிறது அந்தத்தாயை வாசகனின் இரு கைகளும் தான்.அன்பேசிவம்.அன்பைத்தொலைத்துவிட்டு பெற்ற கல்வி வாழ்க்கை அங்காடியில் செல்லாக்காசு.இப்படிப்பேசுதல் இக்கணம் சாத்தியமா என்ன,லட்சம் கொடுத் த பின்னரே ஒரு மழலைக்கு ப்பள்ளியில் இடம் உறுதி செய்யப்படும் கலி காலம். என்றேனும் ஒரு நாள் இந்தத்துயரும் தொலையும் என்கிற நம்பிக்கையை விட்டுவிட முடியுமா?
எல்லா படைப்பாளியையும் ஒப்ப பாவண்ணனுக்கு பயணங்களில் ஈடுபாடு அதிகம். ஊர்ந்து செல்லும் ரயில் பயணங்களில் அவருக்கு அத்தனை வசீகரம்.சன்னோலரம் குந்தி இயற்கையை ரசிப்பதில் எல்லையில்லா ஆனந்தம்.வெவ்வேறு ஊர்கள்,வெவ்வேறு மனிதர்கள்,வெவ்வேறு மொழிகள்,வெவ்வேறு பண்பாடுகள் இவை அத்தனையும் அனுபவித்து த்தெரிய கிட்டிய பெருவாய்ப்பு.
பாவண்ணனின் வளவனூரில் ரயில் நிலையம் இருந்தது.அதனை சமீபமாய் மூடிவிட்டார்கள்.ரயில் இப்போது வளவனூரில் நிற்பதில்லை. பாவண்ணன் ஒரு சிறுவனாய் அந்த ரயில் நிலயத்தை ச்சுற்றிவந்த இனிய நாட்கள் அவருக்கு மனத்திரையில் காட்சி ஆகின்றன.
'இடித்துச்சிதைத்தார்கள் ஒரு நாள்
எங்கள் ஊர் ரயில்வே ஸ்டேஷனை
காரணங்கள் சொல்வதா கஷ்டம்
'பஸ்ங்க வந்து ரயில அழிச்சாச்சி
வருமானமே இல்ல
ஊர்க்கு நடுவுல பஸ்ல ஏறுவானா
ஊர்க்கோடிக்கு வந்து ரயில புடிப்பானா'
வாழும் சமூகம் தர்க்க நியாயம் பேசுவதை பாவண்ணன் காட்சிப்படுத்துகிறார்.'தண்டவாளம் மட்டும் இருக்கிறது,பழசின் மிச்சம் போல' கவிதை முடிகிறது.
தான் இளமையில் வாழ்ந்த ஊரை ஒரு படைப்பாளியால் மறக்க முடியாது.பாவண்ணன் என்னும் கவிஞனை அவர் சிறுவனாக வாழ்ந்திட்ட அந்த ஊர் விட்டுவிடுமா? அடிமனதில் அதே நினைவு அது தோய்ந்து கிடக்கிறதே.'கனவு வழி' என்னும் கவிதை அவருக்கு எந்த ஊர் இப்போது முக்கியம் என்பதைச்சொல்கிறது.தான் வாழ்ந்த அந்த வளவனூர் மட்டுமென்ன நாகரீகம் என்னும் பெயரில் உலா வரும் விபரீதங்களுக்கு விதி விலக்கு பெற்றதா?.கிராமங்கள் தம் அமைதி தொலைத்து எத்தனையோ ஆண்டுகள் ஆயின.
'இந்த நகரம் என்னைப்பிணைத்த சங்கிலி
என்று தெரியும்
இங்குதான் வாழ்ந்தாக வேண்டும்
என்கிற விதியும் தெரியும்' என்று உள்ளது பேசுகிறார் பாவண்ணன்.
மரங்கள் ஒரு படைப்பாளியை வெகுவாக பாதிக்கவே செய்கின்றன.ஒவ்வொரு கவிஞனும் மரத்தை மனிதனைப்போலவே நேசிக்கிறான்.அவற்றோடு பேசிப்பார்க்கிறான்.கொஞ்சி முடிக்கிறான்.உணர்வுகளைப்பகிர்ந்து கொள்ள முயற்சிக்கிறான்.பண்டைய தமிழ் இலக்கியங்கள் அப்படிப்பேசும் செய்தி அறிவோம்.வான் உயர்ந்த மரம் தனக்கு முன்னவள் போல். அவள் நிழலில் கலவிச்செய்தி பகிருதல் சீர் மரபன்று என்கிற தமிழர் பண்பாட்டுஉச்சம் பேசியதுஅறிந்தவர்கள் நாம். நம்மோடு வாழும் விருட்சங்கள் நம் உறவே.பாவண்ணன் விருட்சங்களை ஆழமாய் நேசிக்கிறார். 'வீடு' என்னும் கவிதை அழகாக இப்படிப்பேசுகிறது.
'நண்பரின் வீட்டு வாசலில்
ஒரு தாய்போல நிற்கிறது தென்னை மரம்'
அது ஆசீர்வதிக்கிறது. வாழ்வு கொடுக்கிறது. மக்களை மகிழவைக்கிறது. இனியஉற்சாகத்தை அள்ளி வழங்குகிறது.தென்னைமரம் தாயாக நிற்க நண்பரின்வீடு அதன் காலடியில். வீடு ஒரு குழந்தையாகித்தவழ்கிறது. இன்றைக்கும் தென்னையை த்தெய்வமாய்ப்போற்றும் கேரளப்பண்பு நம் நினைவில் வந்து நிழலாடுகிறது.
'காற்றில் விழுந்த மரம்' என்னும் கவிதை மரம் மனிதர்கட்கு விலங்குகட்கு நிழல் கொடுக்க ப் பந்தலாகி நின்றதை,பறவைகட்கு சரணாலயமாக இருந்ததைப்பேசுகிறது.
'ஊர்க்கடைசியில் இருந்த அம்மரம்
மண் பிளந்து விழுந்திருப்பது கண்டேன்
மழையோடு வந்த காற்று
ஏதோ வெறியின் வேகத்தில்
மரத்தை அடியோடு வீழ்த்திவிட்டது
மரத்தைத்தழுவிக்காற்றுக்கும்
காற்றைத்தழுவி மரத்துக்கும்
உண்டாகி வந்த நெருக்கம்
தகர்ந்தது ஏனென்று புரியவில்லை.'
உட்காரவந்த பறவைகள் மரம் வீழ்ந்ததுகண்டு ஏமாந்துபோகின்றன.பாவண்ணனுக்கு மரம் வீழ்ந்துகிடப்பது மனிதன் வீழ்ந்துகிடப்பதாக அனுபமாகிறது. முறிந்துபோயின மனிதக்கைகள். அதனில் நிணம் இரத்தம் கவிஞர் காணுகிறார்.வாடியபயிரைக்கண்டபோதெல்லாம் வாடிய அந்த வடலூர் வள்ளலை வாசக மனம் மனத்திரையில் தோழமையோடு கொண்டுதருகிறது.
நம்பிக்கை இருக்கவே செய்கிறது. பச்சை இலைகொண்டு அம்மரம் இனித் துளிர்க்கும். கவிதை நல்ல விஷயத்தை ச் சுட்டி முடிக்கிறது.
வாடகை வீட்டில் மரம் வளர்ப்போர் வீடு மாறி வேறு இடம் செல்லும்போது அவர்கள் வளர்த்து ஆளாக்கிய ஒரு மரத்தை விட்டுச்செல்ல வேண்டிய கட்டாயம்.வீட்டுச்சொந்தக்காரரிடம் ஒரு விண்ணப்பம் வைக்கிறார் கவிஞர்.
'வருத்தமோ கசப்போ எங்களோடு போகட்டும்
மரத்துக்காவது கருணை காட்டுங்கள்.'
இனி 'கனவில் வந்த சிறுமி' என்னும் இரண்டாவது தொகுப்புக்கு வருவோம். தஞ்சை அன்னம் வெளியீடு.52 கவிதைகள் இந்த க்கவிதை நூலை அழகு படுத்துகின்றன.பாவண்ணனின் வளவனூர் நண்பர் மோகனுக்கும் அவர் மனையாள் ரேவதிக்கும் சமர்ப்பிக்கப்பட்டிருக்கும் தொகுப்பு இது.
தென்பெண்ணை மீது ஆறாக்காதல் கொண்டவர் பாவண்ணன். தென்பெண்ணை அவர் ஊர் அருகே ஓடும் ஆறு.
இன்று அது காய்ந்து கிடக்கிறது.எப்போதேனும் தண்ணீர் வரக்கூடும் அவ்வளவே.
'வற்றாமல் வைத்துக்கொள்ளும் விதம்
ஆற்றுக்கும் தெரியவில்லை
மனிதனுக்கும் தெரியவில்லை'. என்கிறார் பாவண்ணன்.ஆறு உயிரோடு தன்னிடம் முறையிடுவதாகவே உணர்கிறார்.
'பொசுக்கும் வெப்பம் தாளாமல்
புரளும் போதெல்லாம்
வானத்தை நோக்கி முறையிடுகிறது
மேகங்களைக்கண்டதுமே
கண்ணுக்குத்தெரியாத கைகளை நீட்டி
காப்பாற்ற வேண்டி க்கதருகிறது.' தென்பெண்ணையின் சோகம் இங்கே வாசகனின் சோகமாய் அனுபவமாகிறது.காவிரித்தென்பெண்ணை பாலாறு ஓடி, தமிழ் நாட்டின் மேனி செழித்தகதை எல்லாம் இப்போது பேசமுடிகிறதா,காலம் எல்லாவற்றையும் புரட்டிப்போட்டு க்கேலி பேசுகிறது.
'மண்ணாகிப்போன ஆற்றின் வயிற்றில்
சாராய உலைகள் எரிகின்றன' கவிதை சமூகம் தடம் இறங்கிப்போனதை ச்சுட்டி ச்செல்கிறது..
பாவண்ணனுக்குப்பிடித்தது மரங்கள். 'ஆலமரம்' என்னும் ஒரு கவிதை அவர் மனதிற்குள்ளாக ஓங்கி த்தழைத்து நிழல் பரப்பி அவருக்கு கிச்சுகிச்சு மூட்டி மகிழ்கிறது.
'ஏரிக்கரையில் நிற்கும் மரமல்ல
அடையாற்றில் நிற்கும் மரமுமல்ல
எந்தத்தோப்பிலும் அந்த மரம் இல்லை
இந்த உலகத்திலேயே அந்த மரம் இல்லை
ஆல மரம்ஒரு கனவு' என்கிறார் கவிஞர்.காற்றிடம் கவிதை பேசும் கவிஞனுக்கு விண்மீன்களுடன் கைகுலுக்க முடிகிறது.ஆலம் விழுதுகள் அவர் கரம் பற்றி நேசம் சொல்கின்றன.
'மரத்தின் பாடல்' என்னும் கவிதையில்,
'மரத்தின் மொழி விளங்காத
மனிதக்கூட்டம்
கானத்தைக்காற்றெனச்சொல்லும்
கண்மூடி உறக்கம் கொள்ளும்' என்கிறார் பாவண்ணன்.மரம் அதன் மொழி பேசுகிறது.அது புரியாத மனிதர் கூட்டம் அதன் கீழே இளைப்பாறுகிறது.மரம் இசைக்கிறது. மனிதர்கள்அதனைக்காற்று என்கிறார்கள்.பாரதி குயிற்பாட்டிலே இப்படிச்சொல்வார்.
'கானப்பறவை கல கல எனும் ஓசையிலும்
காற்று மரங்கிளைடை காட்டும் இசைகளிலும்'
மரங்களிடை காற்று இசை எழுப்புவதை அனுபவித்த பாரதி மனத்தைப்பறிகொடுத்து நின்றிருக்கிறார்.பாவண்ணன் தென்னாட்டுத் திரிகூட மலையின் அந்த அழகில் தன்னை மறந்து போகிறார்.'உயிரின் இசை' கவிதை பெரிய கவிதை. மனத்தின் லயிப்பை சித்திரப்படுத்தும் கவியாவணம்.மலையும் அருவியும் காற்றும் பிரமிக்கவைக்கிறது கவிஞனை.கவிதைப்பிரவாகம் பாரதியின் குயில்பாட்டை நினைவுக்குக்கொண்டுவந்து இன்பம் கூட்டுகிறது.வாழுலகமும், அதன் இருப்பும் ஒதுங்கி ப்போக ஆனந்தப்பறவை களி நடனமிடுவதை க்காண வாய்க்கிறது.
'ஹைபெரியான்' கவிதையில் ஆங்கிலக்கவி கீட்சு இப்படிச்சொல்வார்.
'Mortal, that thou may'st understand aright
I humanise my sayings to thine ear
Making comparisons of earthly things
Or thou better listen to the wind
whose language is to thee a barren noise
Though it blows legend-laden thro'the trees.'
'நிலையா மனிதர்க்கு மானுடக்கவிதை சொல்லும் என் போன்ற கவியைவிட, காற்றை கவனியுங்கள் மனிதர்களே, மரங்களிடைத்தவழும் அது காவியம் பல சுமந்து அல்லவா வீசுகிறது'மனிதன் ஒருவனால் சொல்லியும் எழுதியும் சாத்தியமாகா கண்ணீர்க் கவிதை வரிகளை அவை அள்ளித்தருகின்றனவே.' என்கிறார் கீட்சு.
பாவண்ணன் 'சரித்திரம்' என்னும் கவிதையில்
'கண்கள் கைகள் கால்கள்
எல்லாம் உண்டு மரத்துக்கு'
அத்தோடு இல்லை கவிஞர் தொடர்கிறார்,
ஒவ்வொரு ஒரு மரமும் இலைவிரல் நீட்டி எழுதிவைக்கிறது.காற்றின் அகன்ற பக்கங்களிலே எழுதி வைக்கிறது. அந்த அளவு ஆழ்ந்து எழுதப்பட்ட ஒரு சரித்திரம் வேறெங்கும் இல்லை. மனிதன் ஆயுள் முழுக்க முயன்றாலும் அது அறிய இயலா சரித்திரம்.எழுதிக்கொண்டே போகிறார் பாவண்ணன்.
கவி கீட்சு இலக்கணம் சொல்வதுபோல் 'அழகுடை ஒரு பொருள், வர்ஷிப்பது நிலைத்த ஆனந்தத்தை.'
''கைவிரித்து அலையுமொரு மேகம்
நானோ அது எனத்தோன்றும் பித்து'
நோக்கும் திசை எல்லாம் நாம் அன்றி வேறில்லை எனபதை அனுபவிக்க வாய்க்கிறது பாவண்ணன் என்னும் ஒரு மெய்யான தமிழ்க் கவிஞருக்கு. சுடர் முகம் தூக்கி மானிட சமுத்திரம் நான் நான் என்று கூவிய பாரதிதாசன் நம் கண் முன்னே வந்துபோகிறார்.'தெய்வம் நீ என்றுணர்' என்னும் அந்த அத்வைத உளநிலையை அனுபவிக்காத எவரும் கவிதையின் அமுதினை வாசகனுக்குக்கொண்டுதரவும் முடியாது.
'கள்ள நடை நடந்து
காது மடல் தீண்டி
மின்சாரம் போல் இசையைப்பாய்ச்சிவிட்டு
எங்கோ ஓடி ஒளிகிறாய்
உன் தீண்டலால் எழுந்த
ஆயிரமாயிரம் அதிர்வலைகள் நடுவே
தத்தளித்துத்திண்றும் என் கண்முன்
துண்டுச்சித்திரங்களாய்
மோதிச்சிதறுகிறது உன்முகம்
அது என்ன அது என்ன
பார்க்க விரியும் கண்ணின் மடல்களை
பட்டென்று மூடிப்பரவுகிறது
உன் இசை.'
நாத இன்பம். அதனை ஒளித்து ஒளித்துவைத்துக்கொண்டு கண்சிமிட்டிக்காட்டுகிறது காற்று.உடன் நம் சிந்தனைக்கு வருவது விக்ரமாதித்தன் சொல்லும் கவிதை இலக்கணமே.
'ஒரு உண்மையான கவிதை தன்னளவில் தனி அழகு கொண்டதாகவே இருக்கிறது.ஒரு உண்மையான கவிஞன் தன்னளவில் தனி வியக்தி கொன்டவனாகவே இருக்கிறான்.ஒரு மொழி இது போல அசலான கவிதைகளுக்காவே காத்திருக்கிறது.ஒரு இனம் இப்படிப்பட்ட கவிஞர்களாலேயே கௌரவம் பெறுகிறது.'
பாவண்ணன் கர்நாடக மாநிலத்தில் வாழ்கிறார்.பிழைப்புக்குச்சென்ற பேரூர் பெங்களூரு. ஆற்றும் பணி மத்திய அரசாங்கத்ததுதான் என்றாலும் அன்றாடம் பழகுவது கன்னட மொழி பேசும் நண்பர்களோடுதானே.மக்களை ஒன்றாக இணைக்கவேண்டிய காவிரியின் கொடை அப்போதைக்கு அப்போது பிணக்கில் கொண்டு நிறுத்திப்பார்க்கிறது.கன்னடம் பயின்று அதன் இலக்கிய வளங்களை தமிழுக்குத்தந்த மொழிபெயர்ப்பாளர்களின் வரிசையில் சிகரம் என பாவண்ணன் திகழ்கிறார். ஆனால் அவரின் 'கண்ணாடி' அவருடைய அனுபவத்தை இப்படிப்பேசுகிறது.
'எந்தெந்த நெஞ்சில் நெருப்பிருக்குமோ
எந்தெந்த கைகளில் வன்மம் வழியுமோ
பதறிச்சோர்வடைகிறது மனம்
பீறிடும் அச்ச ஊற்றில்
தடுமாறிப்புரண்டோடி
கரையொதுங்கும் எண்ணச்சடலங்கள்
காற்றில் கரையாத கூச்சலால்
கால் நடுங்கும் வெளியே செல்ல
இன்னொருமொழி புழங்கும் ஊரில்
வாழத்தந்த விலை பெரிது.'
வாசகமனம் கவிதைவரிகளை வாசித்து கனத்துப்போகிறது.உயர உயர ப்பறந்தாலும் ஒரு பறவை அதன் மரப்பொந்திற்குத்தானே மீளவும் வந்து வாழ்க்கை நடத்தவேண்டிய யதார்த்தம் இருக்கிறது.
'இல்லாத இடம்' என்கிற தலைப்பில் ஒரு கவிதை பொட்டில் அறைந்த மாதிரி ஒரு நியாயம் சொல்கிறது.கவிஞருக்கு ஒரு வண்டிக்குள் பயணிக்க இடம் இல்லாதுபோனது.இடம் எப்படிக்கிடைக்கும்.பொழுதுக்கும் அவர் ஊர் சுற்றி. தனக்கென ஒரு இடத்திற்கு எங்கே போவது.மலை மரம் சூரியன் எனச்சுற்றி சுற்றி சுற்றித்திரிந்ததால்தான் இப்படி.யாரும் அவருக்காக ப்பரிந்து பேசவில்லை.பெரியவர்கள் அவரை சட்டை செய்யவில்லை.குழந்தைகள் கூட அவரை மறந்து இனிப்புத் தின்பண்டங்களைத்தேடி நிற்கின்றன.
'அவர்கள் உலகத்தில் நான் இல்லாதபோது
அவர்களோடு செய்யும் பயணத்தால் என்ன பயன்'
இது சமூகப்பிரக்ஞையுள்ள மனிதர்கள் படும் அவஸ்தை. குமரி முனையில் திருவள்ளுவருக்கு சிலை வானுயர எழுப்பலாம்.கங்கைக்கரையில் சிலை வைக்கக்கட்டுரை பக்கம் பக்கமாய் எழுதலாம். ஆனால் உழுவோரை உலகத்தார்க்கு அச்சாணியாகச்சொன்ன அந்தத்திருவள்ளுவரை யார் புரிந்துகொள்வார்கள்.வோட்டுப்பெட்டியே குலதெய்வம் என்கிற அந்த உண்மை எத்தனை யதார்த்தமாக அனுபவமாகிறது.
'கனவில் வந்த சிறுமி' என்னும் இந்நூலின் தலைப்புக்கவிதை ஒர் அழகு மலர்.வார்த்தைகளின் பிரயோகம் இங்கே கவித்திறனை மெருகிட்டுக்காட்டுகிறது.அந்தந்த வார்த்தையும் அதனதன் இடங்களில் கச்சிதமாய், ஒரு மலரின் இதழ்களெனப்பொருந்தி கவிசெய் நேர்த்திக்குக்கட்டியம் கூறுகின்றன.
'காலம் முழுக்க அவள் காலடியைத்தொடரும்
காட்டாற்றின் தடமானேன்-அவள்
கண்களில் பொங்குகின்றன கருணைக்கடல்கள்
வா வா என்றபடி முன்னே ஓடுகிறாள் அவள்
மலைகள் காடென்று போய்க்கொண்டே இருக்கிறாள்
அவள் அழைப்பென்னும் அமுதம் பருகி
ஆனந்தக்கூத்தாடும் பித்துற்றேன்
மேகங்களை நோக்கி மிதந்து செல்கிறாள் அவள்
நட்சத்திரங்களை கலைத்துப்போடுகிறாள்
ஓடுகிறேன் நடக்கிறேன் விழுகிறேன் எழுகிறேன்'
கவிதையை வாசிக்கும் தருணம் நாமும் ஓடி நடந்து விழுந்து எழும் அனுபவம் பெற்றுவிடுகிறோம் கவிதை வாசிப்பில் 'ஒய்யாரமாய் த்தவழ்தல்' வாசகனுக்குக் கண்ணெதிரே நிகழ்கிறது.
அடுத்த தொகுப்பு 'புன்னகையின் வெளிச்சம்'.சந்தியா சென்னை வெளியீடு.58 கவிதைகள் கொண்ட கவிதைப்புத்தகம் இது.முன்னுரையில் ஒரு செய்தி.'ஒரு மாவீரனுக்கே உரிய துணிச்சலோடு எல்லாத்தடைகளையும்கடந்து நிற்கிற அவர் தோற்றத்தை நினைத்துக்கொண்டதும் என் மனம் உற்சாகத்தால் நிறையும். வற்றாத நம்பிக்கைக்கும் குறையாத உற்சாகத்துக்கும் மறுபெயர்தான் தேவராசன்' அந்த இனிய நட்புக்கு இந்தக்கவிதைகள் காணிக்கை ஆக்கப்பட்டுள்ளன.பாவண்ணனின் அன்புத்துணைவியார் அமுதா.மனைவி அமைவதெல்லாம் இறைவன் கொடுத்தவரம் என்பார்கள். அவர் அப்படியே.கவிஞர் பாவண்ணன் தன்னுரையில் அந்தப்பெண்மையின் இனிய உந்துதலுக்கு நன்றி சொல்கிறார்.'
பூ' என்னும் கவிதை குழந்தைகளின் மீது அவர் கொள்ளும் அன்பைப்பேசுகிறது.குழந்தைகளின் உலகம் அலாதியானது. அவர்களின் மொழி தனித்துவமானது. அவர்களின் நம்பிக்கைகள் செல்வதோ வேறு ஒரு தடம்.அவர்களோடு பழகி மகிழ்ச்சி கொள்ளுதல் ஒரு கலை.ஒரு வித்தியாசமான ஆளுமை. பாவண்ணனுக்கு அந்தக்கலை எளிதாகக்கைகூடுகிறது.கவிதையில் குழந்தையொன்று அவரின் கன்னம் கிள்ளிவிட்டு ஓடுகின்றது.
'முடித்தல்'என்னும் கவிதை தொலைபேசியில்பேசி முடித்த பின்னே நினைவுக்கு க்கொண்டுவரும் ஒரு விஷயம். அது தான் சொல்ல மறந்த கதை பற்றி அழகாகப்பேசுகிறது.அற்புதமாய் உரை முடித்தல் எல்லோருக்கும் கைகூடுவது இல்லை.ஏதோ விடுபட்டுப்போய் மனம் கிடந்து அடித்துக்கொள்கிறது.பாவண்ணன் தொலைபேசிக்காரர் ஆயிற்றே.பேசும் கலை அத்தனையும் செய்நேர்த்தியொடு அறிந்தவர்தான்.இருப்பினும் கவிதை இப்படிப்பேசவே செய்கிறது.

'இன்னும் நீட்டிக்கும் வாய்ப்புக்காக
உன்னுடன் சொல்லிப்பகிர்ந்துகொள்ள
நினைவுகளை சீய்க்கிறது மனக்காகம்'
இங்கே மனக்காகம் சீய்க்கிறது என்னும் சொல்லாட்சி வாசகனுக்கு புத்துணர்ச்சி தருகிறது. பறவைகள் கவிஞனை எப்போதும் அசைத்துப்பார்க்கின்றன.அதற்கு திருவள்ளுவர் தொடங்கி சான்றுகாட்டலாம். மனத உயிரையே பறவையாகக்காண்பவர் அவர். வனப்பறவை ஒன்றின் துயரம் கேட்டே வால்மீகி பெருங்க்ாவியம் படைத்தார்.மயிலும் குயிலும் வள்ளல் ராமலிங்கரோடு தத்துவம் பேசி மகிழ்ந்தன.ஷெல்லி என்னும் மாகவி வானம்பாடியை நோக்கினான். மகிழ்ச்சியில் பங்கு கேட்டு மன்றாடினான்.குயிலைக்கொண்டாடிய பாரதியின் கவிதைகள் தமிழின் படைப்பு உச்சமாகவே நமக்கு அனுபவமாகும்.சடாயு என்னும் ஒரு கழுகு ப்பறவை ஒரு பெண்ணின் பாதுகாவலனாக தன்னை நிலை நிறுத்திக்கொண்டு உயிர்முடித்த கதையை ராமாயணம் பேசும்.பாவண்ணனின்'பிறவி' என்னும் கவிதை காகங்களோடு அவரின் நட்பு குறித்து சிலாகித்துப்பேசுகின்றன.
'அதிகாலையொன்றில்
காக்கைகூட்டில் விழித்தெழுந்தேன்
என் வருகையை
அருகிலிருந்த நட்புக்காக்கைகள்
கரைந்து கொண்டாடின.
ஏதோ ஒரு திசையிலிருந்து
ஒவ்வொன்றய் இறங்கி வந்து நலம் விசாரித்தன
பித்ருக்காக்கைகள்.'
மறைந்த முன்னோர்களை எப்போதும் இந்தப்பறவை வழி நினைவூட்டும் நமது பண்பாட்டுக்கூறு பாவண்ணனை மட்டும் விட்டுவைக்குமா என்ன?
வாழும் சமூகத்தை பிரதிபலிக்க வேண்டிய தார்மீகப்பொறுப்பும் ஒரு எழுத்தாளனுக்கு நிச்சயமாக இருக்கவே செய்கிறது. unacknowledged legilators தானே இலக்கியக்காரர்கள்.'நாடகம்' என்னும் கவிதை ஒரு வேட்பாளர் தேர்தலுக்கு ஓட்டுக்கேட்க வரும் அந்த காட்சியை ப்படம் பிடிக்கிறது.பல நூறு மக்கள்.அது ஒரு யாத்திரை போல்.வேட்பாளர் கைகள் வணங்கிக் குவித்தபடி.வெள்ளை உடை, அதனில் ரோஜா மணம்,இல்லை மல்லிகை மணம்,இல்லை அது எதுவோ,உணர்ச்சிப்பிரவாகத்தில் தொண்டர்கள்,கண்ணிமைக்கா மக்கள் கூட்டம்,ஆரத்தித்தட்டுக்கள் அவைபெறும் நூறு ரூபாய்ப்பணம், குழந்தைக்குத்தமிழ்ப்பெயர் சூட்டல்,தண்ணீர், தெருவிளக்கு,ரேஷன் அரிசி என்று ஆரம்பித்த பெண்களிடம் விசேஷமாக நின்றார் வாக்குறுதி தந்தார்,பயிற்சி பெற்ற நாடகக்காரர்கள் போல் எல்லோரும் கச்சிதமாக நடித்தனர்.காட்சி முடிந்தது. அந்தத்தெருவே இப்போது வேரு ஒரு காட்சிக்கு தன்னைத்தயாரித்து க்கொள்கிறது.ஓவியமாகத்தீட்டி நடப்புக்களை கண்முன்னே கொண்டு தருகிறார் பாவண்ணன். இத்தொகுப்பில் இறுதியாக
'ஆதரவு' என்னும் கவிதை ஒரு வேலைக்காரச்சிறுமி தன்னை ச்சுற்றி சுற்றி ஏங்கித்தவிக்கும் ஒரு குட்டி நாய்க்கு இடம் அளிக்க முடியாத கையறு நிலையை ச்சித்தரிக்கிறது.
தனக்கே தத்துகுத்து என்கிற வாழ்க்கை. தன்னையே நாடி வந்த அந்த குட்டி நாய்க்கு எப்படி பரிவு காட்டுவது. இது வேலைக்காரச்சிறுமியின் சோகம். அது வாசகனையும் தொத்திக்கொள்கிறது.பாவண்ணனின் கண்களில் படாத நிகழ்வென எதுவும் இல்லை.அவரின் கவிதை மனம் விரிந்து பரந்து உயர்ந்து ஆழ்ந்து நோக்குகிறது.
ஓங்கிய ஒரு மரம். அதனில் தொங்கும் கனிகள்.அணில் ஒன்று அந்த மரக்கிளையில் இங்கும் அங்கும் நகர்கிறது, விளையாடுகிறது. தொடர்கிறது அந்த அணிலின் விளையாட்டு.பாவண்ணனுக்கு மனித மரணம் என்பது அவ்வணிலின் விளையாட்டாய்த்தெரிகிறது.
'நடந்துசெல்லும் மானுடக்கூட்டத்தின்
பாதங்களுக்குக்கீழே
நிழல் போல் ஒட்டிக்கிடக்கிறது மரணம்'
என்கிறார் கவிஞர்.''நாம எங்க போனா என்ன நம்ம நெழல் நம்மோட' என்பார்களே அது நினைவுக்கு வருகிறது.அவரின் கவிதைகளைத்தேடி ஆழ்ந்து வாசியுங்கள்.இப்படி முடிக்கலாம்.
பாவண்ணன் என்னும் கவிஞரை வரவேற்போம். அவரின் கவிதை கனம் கூடியது. தமிழ்க்கவிதை இருப்புக்கு வளம் கூட்டுவது.பயிலும்போதெல்லாம் பாவண்ணன் கவிதைகள் ஒரு புத்துணர்ச்சியை ஒரு புதிய அனுபவத்தை அளிக்க வல்லன.
-------------------------------------------------------------------------









thaiyalai uyarvu sey -bharathi


'தையலை உயர்வு செய்' - எஸ்ஸார்சி


பெண்களைப்போற்றிய பேராசான் பாரதி. மாகவி பாரதிக்கு முன்னர் மகளிரின் விடுதலையில் இத்தனை ஆழமாக அக்கரை காட்டியவர்கள் யார் யார் என்று ஆராய்ந்து பார்த்தால் கோடிட்டுச்சொல்லும்படியாக தமிழ் மண்ணில் யாரும் இல்லை
.பாரதியின் குரு, சகோதரி நிவேதிதை மிகச் சரியாக வழிகாட்டியதனால் பாரதிக்கு மகளிரைப்பற்றிய பார்வை விசாலமானது. படைப்புத்தளத்தில் அடிவயிற்றிலிருந்து எழும் உணர்வுக்கொப்பளித்து ச்சிந்தனையை உலுக்கிட பாரதிபோல் யாரும் எழுதிடவில்லை.பாரதிதான் அதனைத்தொடங்கி வைக்கிறார்.அன்னமூட்டிய அன்னை ஆணையில் அனலை விழுங்குவோம் பாரதி முழக்கமிடுகிறார்.நிவேதிதை பாரதியின் ஞானகுரு.பாரதியின் கண்களைத்திறந்துவிட்ட மாமேதை.மெய்யான முற்போக்கின் ஊற்றுக்கண்.
கற்பினை ஆணுக்கும் பெண்னுக்கும் பொதுவில் வைத்தவன் பாரதி. திருவள்ளுவர் இது விஷயத்தில் பெண்டிரை மட்டுமே சுட்டிக் 'கற்பெனும் திண்மை' என்கிறார்.சிலப்பதிகாரமோ கண்ணகியைக்கற்பின் செல்வி என்று போற்றுகிறது.கம்பன் சீதையைத் திட்டியின் விடம் அன்ன கற்பின் செல்வி என்று பேசுகிறார்.பாரதிக்கு கற்பென்பது ஆணுக்கும் பெண்ணுக்கும் பொதுவானது.சமத்துவமானது.
அடுப்படியில் சமைத்தல் மட்டுமா அவள் தொழில்.சட்டங்கள் இயற்றுவாள்.பாராளப்புறப்படுவாள்.புரட்சிப்பெண் அன்றோ அவள்.ஆணுக்குப்பெண் என்றும் இளைத்தவள் இல்லை பாரதிக்கு.
பராசக்தியே பாரதிக்குக்கடவுள்.மாகாளியே அவன் கும்பிடும் தெய்வம்.சோவியத் நாட்டில் மாகாளி கடைக்கண் வைத்துத்தான் புரட்சி சாத்தியமானதுவாய் பேசுவான் பாரதி.
பாஞ்சாலி சபதத்தில் பாரத அன்னையை பாஞ்சாலியாகப்பாவித்து ப்படைத்தப் பெருந்தகையோன் பாரதி.அவரின் கவிதைகள் அனல் வீசுபவை.கட்டுண்டோம் பொறுத்திருப்போம் காலம் மாறும் என்று நம்பிக்கை விதை வழங்குவோன்அவன்.வெள்ளையர்களை விரட்டிய பின்னர்தான் பாரதிக்கு இந்தியத்தாய் ஆனந்தக்கூத்திடுவாள்.பாஞ்சாலியின் சபதம் பாரத அன்னையின் அடிமை விலங்கு ஒடித்த காவியமாக பாரதிக்கு அனுபவமாகிறது.நாட்டின் சுதந்திரத்தை 'சுதந்திர தேவியாய்த்தரிசித்தவன் பாரதி.
தம்ழ் இனத்துப்பெண்டிர் பிஜித்தீவின் கரும்பு வயல்களில் வியர்வையும் குருதியும் சிந்தி பாழும் வயிற்றுக்கு உழைத்துச்சாவதை எண்ணி எண்ணி ஏங்கி நின்றவன் பாரதி.நாம் அழுதுகொண்டிருக்கவா பிறந்தோம் ஆண் பிள்ளைகளா நாம்? வினா தொடுக்கிறான் பாரதி.
தமிழைத்தேனாய்ப்பாவித்தவன் பாரதி செந்தமிழ் நாடு என்று வாயினால் சொன்னாலே தேன் வந்து தன் காதிலே பாய்வதாய் உணர்ந்தவன் பாரதி.வானத்தைக்கிழித்து நீ வைகுண்டம் பர்க்கவேண்டாம்.'தமிழ் பயில்' என்று கட்டளை தருகிறான் மாகவி.தமிழின் சுவை கண்டார் இங்கு அமரர் நிலை கண்டார் என்று நெஞ்சு நிமிர்த்திப்பேசிய பெருமனதுக்காரன்..
'யாமறிந்த மொழிகளிலே தமிழ் மொழிபோல் இனிதாவது எங்கும் காணோம்' என்று பேசி 'சேமமுற வேண்டுமெனில் தெருவெல்லாம் தமிழ் முழக்கம் செய்வீர்' கட்டளை தருகிறான்.'சென்றிடுவீர் எட்டுத்திக்கும் கலைச்செல்வங்கள் யாவும் கொணர்ந்திங்கு சேர்ப்பீர்'என்று வேண்டுதல் வைக்கிறான்.
வாழ்கிற மண் மீது ஆறாக்காதல் கொண்டவன் இக்கவிஞன்.எத்தனை வளம் உண்டு புவிமேலே அவை அத்தனையும் பெற்றுச்சிறப்பாய் நிற்கிறாள் தமிழ்த்தாய் என்கிறான். தமிழ் மண்ணை பெற்ற தாயாய் நேசித்தவன்.தமிழ்த்திரு நாடுதன்னைப் பெற்ற தாய் என்று கும்பிடடி பாப்பா' என்று பாடிய கவிஞன்.த்மிழ் நாட்டை முதன் முதலா 'திரு நாடு' என்று போற்றுகிறான் பாரதி.
பாரதிக்கு தமிழ், தமிழ் நாடு,இந்தியா,இப்பூவுலகு,பேரண்டம் எல்லாமே பெண் உரு தான்.பராசக்தியின் பல் வேறு காட்சி மாற்றங்கள் அவை.காலமே அவனுக்கு வனம்.காளித்தாய் பேரண்டமாம் மரத்தில் சுற்றித்திரியும் அழகு வண்டு. அத்தனையையும்.'யாதுமாகி நின்றாய் எங்கும் நீ நிறைந்தாய்' என்று பெண் தெய்வத்தை நிறைவாக வாழ்த்திய கவிஞன்.
பெண்பால் கவிஞர் அவ்வை மூதாட்டியை பாரதியைத்தன் தலைமேல் தூக்கிவைத்துக்கொண்டாடுகிறான்.சாதி இரண்டொழிய வேறில்லை,இங்கு நீதி வழுவா நெறிமுறையில் இட்டார் பெரியோர் இடாதோர் இழிகுலத்தோர் என்று பாடிய அவ்வையைவிட புரட்சிக்காரி யார்? நமக்கு வினா வைக்கிறான் பாரதி.
'தையலை உயர்வுசெய் என்று' வேண்டுகிறான் கவிஞன். சிறியரை மேம்படச்செய்தால் தெய்வம் அத்தனை பேரையும் வாழ்த்தும் என்கிறான்.நீ என்ன இறைவனை வாழ்த்துவது உனது செயல்பாட்டால் இறைவன் இந்த மண் மீது வந்து, உன்னை வாழ்த்தட்டும் என்று கட்டுடைத்துப்பேசுகிறான் பாரதி.
மண்னின் மாண்புகளை மதித்துப்போற்றிய மாகவி பெண்விடுதலைக்கு வெளிச்சம் பாய்ச்சிய ஞானக்கதிரவன்.
கள்ளமற்ற முனிவர்கள் கூறும் கருணைவாசகத்து உட்பொருளாக அந்த பெண்தெய்வம் அவனுக்குக்காட்சியாகிறது.
'பெண்மை வாழ்க என்று கூத்திடுவோமடா' என்று கொக்கரித்த பேரன்புக்குச்சொந்தக்காரன்.பெண்விடுதலையொடு தன்னை எப்போதும் இணைத்துக்கொண்ட பாரதி பெண்விடுதலைக்குக்குரல் தந்த பொதுவுடைமையாளன். வரலாற்றில் நிலைத்த விஷயம் வணக்கத்திற்குறியஅந்தப்பேருண்மையே.
---------------------------------------------------------

ambedkaraippayiluvom


அம்பேத்காரை ப்பயிலுவோம்.- எஸ்ஸார்சி

பீமராவ் ராம்ஜி அம்பேதகார் மராட்டிய மண்,மனித சமுதாயத்திற்கு அளித்த பெருங்கொடை.சட்டவல்லுநர்,பேராசிரியர்,நீீதிமான்,சமூக விஞ்ஞானி,சமூகப்புரட்சியாளர்,சமூகப்போராளி,திறனார்ந்த அரசியலாளர்,இந்திய அரசியல் சட்ட சிற்பி, தேசியத்தலைவர் எனப்பல்வேறு சிறப்புப்பெயர்களால் போற்றப்படுபவர்.இவை அத்தனைக்கும் மேலாக ஒரு நேர்மையான சிந்தனையாளர்.புரட்சிகர ஆக்கங்களின் ஊற்றுக்கண்.
1891 ஆம் ஆண்டு ஏப்ரல் 14 ஆம் நாள் தந்தை ராம்ஜி சக்பாலுக்கும்,தாய் பீமாபாயுக்கும் தவப்புதல்வனாய் மராட்டிய மாநிலத்து 'மௌ'(mhow) என்னும் ஊரில் தோன்றியவர்.அம்பேத்கார் தன் குடும்பத்தில் 14வது குழந்தையாவார். இந்திய மண்ணில் உயர்வானது என்று தன்னைக்கருதிக்கொண்ட ஒரு போலிச்சமூகம் ஒதுக்கித்தள்ளிய தீண்டத்தகாதவர்கள் மத்தியில் அம்பேத்கார்' மகர் 'இனத்தச்சேர்ந்தவர்.
அம்பேதகாரின் தந்தையும், பாட்டானாரும் பிரிட்டிஷ் ராணுவத்தில் பணிபுரிந்திருக்கிறார்கள்.தாய் வழியிலும் அவருக்கு ராணுவப்பின்புலம் இருந்து இருக்கிறது.போராளியாய்,வெற்றி இலக்குடையவர்களாய்,அநீதி கண்டு ஆத்திரப்படுபவர்களாய் மகர் இனத்து மக்கள் விளங்கி வந்திருப்பதும் தொடர் வரலாறு.
தனக்கு உற்ற துணையாக பள்ளியில் இருந்த அம்பேத்கார் என்கிற ஒரு ஆசிரியரின் பெயரை, நன்றிக்கடனாகத் தன் பெயரோடு இணைத்துக்கொண்டு பீமராம்ஜி சக்பால் என்பதை பீமராம்ஜி அம்பேத்கார் என மாற்றிக்கொண்டார். அந்த ஆசிரியர் அம்பேத்கார் ஒரு பிராம்ண வகுப்பினர் என்பதுவும் குறிப்பிடப்படவேண்டும்.
பயின்ற பள்ளியில் தாங்கமுடியாத வன்கொடுமைக்கு ஆளாகி, வடமொழி பயிலுவதனின்றும் தடுக்கப்பட்டு,இழிக்கப்பட்டும் பழிக்கப்பட்டும் அம்பேதகார் கல்வி கற்றார்.கல்வியின் மீது அவர் கொண்ட காதல் ஈடு இணை இல்லாத ஒன்றாகும்.அம்பேத்காருக்கு அறிவுப்பசி எந்நேரமும் கனன்று கொண்டிருந்தது.
தனக்கு 14 வயதாகும் போது அம்பேத்கார், ரமாபாய் என்னும் ஒன்பது வயது சிறுமியைத்திருமணம் செய்துகொண்டார்.
பரோடா மன்னர் சத்யஜித்ராவ் கேக்வர்டு ,அம்பேத்கார் கல்லூரியில் சேர்ந்து பயில உற்ற துணையாக இருந்தார்.அமெரிக்க கொலம்பியப்பல்கலைக்கழகத்திலும்,இங்கிலாந்தில் லண்டன் ஸ்கூல் ஆஃப் எகனாமிக்ஸ்- லும் அவர் கல்வி கற்றார். கல்லூரிப்படிப்பு முடிந்து இந்தியா திரும்பிய அம்பேத்கார் பரோடா மன்னர் அவையில் ராணுவச்செயலாளராகப்பணியில் சேர்ந்தார்.
சாதீயக்கொடு நஞ்சு தான் பயின்றவைகளை எல்லாம் ஏறிமிதித்து கொட்டமடிப்பதைக்கண்டு அம்பேத்கார் நெஞ்சம் பதறினார்.பரோடா பணி இல்லை என்றானது. பம்பாயில் அரசியல் பொருளாதாரம் போதிக்கும் கல்லூரி ஆசிரியராகப்பணியில் சேர்ந்தார்.கல்லூரியிலும் சாதிக்கொடுமைகள் தொடர்ந்தன.கோலாப்பூர் மகாராஜா உதவியுடோடு மீண்டும் படிக்க லண்டன் பயணமாமார்.1923ல் இந்தியா திரும்பிய அம்பேத்கார் வக்கீல் தொழிலை ஏற்றுக்கொண்டார்.பார் அட் லா பட்டமும் டாக்டர் பட்டமும் இந்திய சாதியத்தின் முன் அலைக்கழிக்கப்பட்டன.
தீண்டப்படாதவர்களின் பிரதிநிதியாக லண்டன் வட்ட மேஜை மா நாட்டில் கலந்துகொண்டு தீண்டப்படாதவர்களுக்கு த்னி வோட்டு வங்கி வேண்டும் என்று குரல் கொடுத்தார்.1932ல் ராம் சே மக்டனால்டு அதை அமலுக்குக்கொணர அரசின் அறிக்கை வெளியிட்டார்.அந்த முயற்சியை எதிர்த்து மகாத்மா காந்தி உண்ணாவிரதத்தைத்தொடங்கினார் இந்து மக்களில் ஒரு இனத்தவரை ப்பிரித்து ப்பார்ப்பதில் காந்திஜிக்கு சம்மதமில்லை. நாம் அவர்களுக்கும் அவர்கள் நமக்கும் வோட் செய்யவேண்டும்.அவர்களுக்கு பிரதி நிதியை அவர்களே தேர்வு செய்து கொள்வது என்பது நம் சமுதாயத்தைக் கூறு போட்டுவிடும் என்றுணர்ந்த காந்திஜி தொடர்ந்து உண்ணாவிரதப்போராட்டத்தை நடத்தினார்.
தேசபிதாவை இழந்து விடுவோம் என்கிற மிக இக்கட்டான சூழ்நிலை.அம்பேத்கார் தனது நிலையை மாற்றிக்கொண்டு தேச பிதாவை காத்து உதவினார். .24 செப்டம்பர் 1932 ல் பூனா ஒப்பந்தம் கையெழுத்தானது.தனது கோரிக்கைவெற்றி பெறுவது என்பதைவிட மகாத்மாவின் உயிர் காப்பாற்றப்படவேண்டும் என்று விட்டுகொடுத்து உயர்ந்தார். ஆகப் பெரிய மனதுக்குச்சொந்தகாரர் அம்பேத்கார்.
மராட்டிய புரட்சிவீரர் ஜோதிபா புலே மீது அளப்பரிய மரியாதைகொன்டவராக அம்பேத்கார் விளங்கினார்.தான் படைத்த'சூத்திரர்கள் யார்'(who were sudras?) என்ற நூலை புலே க்கு சமர்ப்பணம் செய்தார்.அன்றைய சட்டசபைக்கு வங்காளத்திலிருந்து தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டார் அம்பேத்கார்.வங்க மண்ணின் தரம் எப்போதும் சற்று உய்ர்ந்தே இருப்பதை இன்றைக்கும் நாம் அனுபவத்தில் காண்கிறோம்.
அம்பேத்காரின் இரு அற்புத குணங்கள் கடினமான பணியை விரும்பி ஏற்பது,விமரிசனத்தை விட்டுக்கொடுக்காதது என்பன.சோஷலிசத்தில் கம்யூனிசத்தில் நம்பிக்கை வைத்திருந்த அம்பேத்கார் புத்தக் கம்யூனிசம் என்று ஒரு விளக்கம் தந்தார்.
அரிசனங்களின் கோவில் நுழைவு போராட்டம் என்பதை புறந்தள்ளிய அம்பேத்கார் 'there is nothimg in the entryof temples' என்கிறார். இங்கு எல்லாமும் அரசியல் உரிமை பெறுவதில் தான் இருக்கிறது என்று வாதிட்டார்.
அம்பேத்கார், காந்திஜியை . மக்கள் மகாத்மா என்று குறிப்பிடுவதை ஏற்றுக்கொள்ளாதவர்.இந்து மதத்தை அப்படியே ஏற்றுக்கொண்டு அதற்கு த்துணை நிற்றல் என்பதுவே காந்திஜியின் புரிதல் என்றால் அதனைச் சகித்துக்கொள்ள முடியாது என்று மறுக்கிறார் அம்பேத்கார்.
சட்ட அமைச்சராக பிரதமர் நேருபிரானோடு பணியாற்றிய அம்பேத்கார் இந்து மத சட்ட விவகாரங்களில் தனது ஆரோக்கியமான பரிந்துரைகளை ஏற்காத மத்திய அரசாங்கத்தோடு முரண்பட்டார். பின்னர் பதவி விலகினார்.
டிசம்பர் 6 1956ல் தான் சிந்திப்பதை நிறுத்திக்கொண்டார்.
அம்பேத்காருக்கு ஒருவர் செய்யும் மரியாதை அண்ணலின் சிந்தனைகளைப்பயிலுதல் என்பதே.விசாலப்பார்வையும்,ஆழ்ந்த சிந்தனையும்,ஒளிர் வழித்தடமும் அம்பேத்கார் நமக்கு வழங்கிய செல்வங்கள்.
பிரச்சனைகள் சிக்கலாகி இறுகும் நமது இந்திய அரசியல் சூழலில் அம்பேத்காரின் சிந்தனைகளை மறுவாசிப்பு செய்தல் கட்டாயமாகும்.யாந்திரிகமாக மட்டுமே அவரின் சிந்தனைகளைப்பயின்று த்ன் முனைப்புக்கு இயங்கு தளமாக அதனை ஆக்கிக்கொள்வது அவரின் நினைவுக்கு விழுமியம் சேர்க்காது.
சாதியக்கட்டமைப்புச்சிக்கல்களை விளங்கிக்கொள்வது என்பது அதனை த்தனக்கு வோட்டு வங்கியாக மாற்றிக்கொள்வது எப்படி என்பதுவேவாக இன்றைய அரசியல்வாதிகட்கு நடைமுறையாகி இருக்கிறது. இச்சூழல் ஆரோக்கியமானது அன்று.
கல்வியால் அறிவும் அறிவால் சிந்தனையும் சிந்தனையால் செயல் சிறப்பதுவும் ஒரு தரமான சமூக தளத்திற்கு இட்டுச்செல்லும்.எது கல்வி எது அறிவு எதுசிந்தனை எதுவெல்லாம் செயல் என்பதில் அம்பேதகாரின் எழுத்துக்கள் நமக்குப்பேருதவி செய்யும்.
யார் எப்பாடு பட்டால்தான் என்ன? யார் எக்கேடு கெட்டால்தான் என்ன? தேர்தலில் வெற்றியை தருவிப்பது எப்படி என்பதுவே மனித வாழ்க்கையாய்ச் சுருங்கிப்போய் விட்டோமே நாம்.
--------------------------------------

pennaakatam



பெண்ணாகடம் பெருமை பேசுவோம் -எஸ்ஸார்சி

நடு நாடு சான்றோர் உடைத்து என்று நவில்வர்.அதற்கொப்ப எண்ணற்ற ஞானியர்களைப்பிறப்பித்துப்பெருமை தேடிக்கொண்டது இந்த மண். இங்கே வரலாற்றுச்சிறப்பும் சமயத்துறையில் புகழும்,தொழில்வளச்செல்வமும் நிறைந்த நகரங்கள் பல உண்டு.அவற்றுள் முக்கியமான ஒன்று கடலூர் மாவட்டத்து ப் 'பெண்ணாடம்.'
வெள்ளாற்றங்கரைத்திகழும் பல சைவத்திருத்தலங்களில் இதுவும் ஒன்று.தென்னாடு உடைய சிவனே போற்றி எந்நாட்டவர்க்கும் இறைவா போற்றி என்று பேசும் சைவத்தை த்தூக்கிப்பிடித்த சீர்மிகு திருத்தலமே பெண்ணாடம்.
இன்று பெண்ணாடம் என்கிறோமே அது பெண் ஆ கடம் என்பதன் மரூஉ.ஒரு சமயம் தேவலோகத்து இந்திரன் சிவ பூசைக்குறிய மலர்களைக்கொண்டுவருமாறு ஒரு பெண், ஒரு பசு,ஒரு யானை என மூவரையும் பூவுலகுக்கு அனுப்பியதாகவும் இந்த ஊரின் அழகிலே மயங்கி அப்பெண்ணும், பசுவும்,யானையும்,இங்கேயே தங்கிவிட்டதாகவும் ஆக இவ்வூர் பெண்ணாவுகடம் என ஆயிற்று என்று தல வரலாறு பேசும்.
'தில்லை மூவாயிரவர்,கடந்தை ஆறாயிரவர்' என்ற சொல்வழக்கிலிருந்து பல நூற்றாண்டுகட்கு முன்னர் இவ்வூரில் ஆறாயிரம் அந்தணர்கள் வாழ்ந்தனர் என்று அறிய முடிகிறது.இன்றும் பாப்பான் குளம்,அரியராவியாய் அறியப்படும் அழகா ஏரி என்னும் ஊர்கள் இந்த செய்திக்கு ச்சான்றாய் நிற்கின்றன.
கார்காத்த வேளாளர்கள் மெய்கண்டாரையும் அவர் தந்தை அச்சுத களப்பாளரையும் தம் மரபினாக க்குறிப்பிடுவதற்கு இந்தப்பெண்ணாடம் தலமே காரணமாகும்.பெண்ணாடத்திற்கு வரலாற்றில் அனேக பெயர்கள் வழங்கப்பட்டிருக்கின்றன.அவை பெண்ணாகடம்,தூங்கானை மடம்,புஷ்பவனம்,சோக நாசனம்,சிவ வாசம்,மகேந்திரபுரம்,கடந்தை,பள்ளிகொண்டான் பட்டினம் என்பன.
பெண்ணாகடத்தை ச்சுற்றி நிற்கும் கிளிமங்கலமும்,கூடலூரும் சங்கப்புலவர்களின் தொடர்புடையன.
இவ்வூரை வளமுடையதாக்கும் வெள்ளாற்றின் மீது இருக்கும் 'ஏழு நீராடு துறைகள்' புனிதப்புகழுடன் பேசப்படுகின்றன.இவை பெரம்பலூர் மாவட்டத்து காளியாந்துறை,திருவாலந்துறை,திருமாந்துறை,ஆடுதுறை என நான்கும்,வசிட்டதுறை,திரு நெல்வாயில் அறத்துறை,சௌந்தரசோழத்துறை என க்கடலூர் மாவட்டத்து மூன்றும் ஆகும்.
திருஞானசம்பந்தருக்கு சிவிகையும் குடையும் திரு நெல்வாயில் அறத்துறையில்,யாதுமாகிய எம்பிரான் வழங்கியதாக பெரியபுராணம் குறிப்பிடுகிறது.
சைவ சமயத்தின் உயர்தனி நூலாகிய் 'சிவ ஞானபோதம்' இதனை இயற்றியவர் இந்த ஊரின் மெய்கண்டார்.மெய்கண்டாரின் முதல் மாணாக்கரான அருள்நந்திசிவாச்சாரியார், சகல ஆகம பண்டிதர் என வரலாற்றில் அழைக்கப்படுகிறார்.அவரே 'சிவ ஞானசித்தி' என்னும் அரிய நூலை வ்ழங்கிய பெருந்தகை ஆவார்.
மெய்கண்டாரின் தந்தை அச்சுதகளப்பாள பிள்ளை 13 ஆம் நூற்றாண்டில் அரசோச்சிய கோப்பெருஞ்சிங்கனின் கீழ் ஆட்சி புரிந்தவர்.தில்லை நடராசர் கோவில் கல்வெட்டுக்களிலும் அச்சுத களப்பாளர் பற்றிய குறிப்புக்கள் காணப்படுகின்றன. கெடில நதிக்கரையில் உள்ள திருநாவலூரில் அரசன் கோப்பெரும்சிங்கன் மூன்றாவது ராஜ ராஜ சோழனை கி.பி. 1200ல் சிறைவைத்ததாக ஒரு வரலாற்று ச்செய்தியும் உண்டு.
யாப்பெருங்கலக்காரிகை இயற்றிய அமிர்தசாகரர் பத்தாம் நூற்றாண்டினர்.அவரின் இலக்கண நூலில் 'பெண்ணாகடத்தமர்'என்கிற சொல் பயின்று வருகிறது.
மெய்கண்டாரின் மாமன் காங்கய பூபதி ,நடு நாட்டு திருவெண்ணைநல்லூர்க்காரர்.மெய்கண்டாரின் தாய் மங்களாம்பிகை.
மெய்கண்டார் சிவ ஞானபோதம் வழங்கியதற்கு ஒரு நெடிய வரலாறு சொல்லப்படுகிறது. நந்தி தேவரின் மாணாக்கர் சனத்குமாரர்,சனத்குமாரரின் மாணாக்கர் சத்திய ஞான தரிசிகள்,இந்தப்பெரியவரின் மாணாக்கர் பரஞ்சோதி முனிகள்.பரஞ்சோதி கைலாய மலையிலிருந்து புறப்பட்டுத் தென்னாட்டு பொதிகைமலைக்கு அகத்தியமுனியைக்காணச்செல்கிறார்.அவரின் நிழல் மெய்கண்டார் என்னும் குழந்தையின் மீது பட்டுவிட பரஞ்சோதியின் விமானம் நின்று விடுகிறது.பரஞ்சோதி முனி கீழிறங்கி சுவேதவனப்பெருமாள் என்னும் அக்குழந்தைக்கு 'மெய்கண்டார்' என்னும் நாமம் சூட்டுகிறார்.அந்த மெய்கண்டார் பரஞ்சோதியிடம் சிவஞானபோதம் உபதேசம் பெறுகிறார்.
மெய்கண்டாரின் மாணாக்கர் அருணந்தியும் அவரின் மாணாக்கர் உமாபதி சிவாச்சாரியாரும் சைவ ஞானத்தில் நிகரற்று விளங்கியவர்கள்.மெய்கண்டார் கண்ட சமயம் 'சுத்தாத்வைத சைவ சித்தாந்த சமயம்' என்று வழங்கப்படுகிறது.
அச்சுத களப்பாளரின் வழிவந்தோர் இன்றும் பெண்ணாடம் மற்றும் அந்தப்பகுதியைச்சுற்றி சுற்றி இச்சைவ வரலாறு எல்லாம் தெரிந்தும் தெரியாமலும் வாழ்ந்துவருகின்றனர்.குருகுல ராயர்,கனக ராயர்,வாணாதிராயர்,பிரதானிகம்,என்ற பட்டப்பெயர்களோடு அவர்கள் அழைக்கப்பட்டதும் மறக்கப்பட்டே வருகின்றது.மணிமுத்தா நதி பிரதாபர்,விருத்தாசலத்திரியர்,கோபக்காரனார் என்கிற பட்டப்பெயர்களும் அவை ஒத்தவையே.
மெய்கண்டார் பதி பசு பாசம் இவை குறித்து ப்பின்வரும் விளக்கத்தைக்கொடுக்கிறார்.பதி-கடவுள்,பசு-உயிர்,பாசம்-உலகம். ஆணவம்,கன்மம், மாயை என்னும் மும்மலங்களை வென்று பசுவானது பாசத்தைவிட்டு பதியை அடைதல் முக்தி என்பதாம்.ஞான அளவில் நமசிவாய என்று பஞ்ச்சாட்சரத்தைத்தியானம் செய்தல் கன்ம பலன்களை நாசம் செய்யும் ஒரு யுக்தி என்றும் மெய்கண்டார் குறிப்பிடுகிறார்.இவ்வாறு சைவ த்தடத்தில் சிவ பேறு பெறுதல் மெய்கண்டாரால் உறுதி செய்யப்படுகிறது.
பெண்ணாகடம் என்னும் இத்திருத்தலம் சம்மந்தர், மற்றும் அப்பர் என்கிற திருநாவுக்கரசரால் தேவாரப்பாக்களில் ஆளப்பட்டுக்கிடக்கிறது.அருணகிரியாரின் திருப்புகழிலும் பெண்ணாடம் பற்றிப்பேசப்படுவதை நாம் குறிப்பிடலாம்.
சேக்கிழாரின் பெரிய புராணம் நமக்கு வேறு ஒரு நிகழ்ச்சியைச்சொல்கிறது.சமண சமயத்திலிருந்து விடுபட்ட அப்பர் பெருமானுக்கு பெண்ணாகடத்து தூங்கானை மாடத்து இறைவனால்தான் சைவக்குறிகளான சூலமும்,இடபமும் அமைவிக்கப்பட்டன.

'பொன்னார் திருவடிக்கொன்றுண்டு விண்ணப்பம் போற்றிச் செய்யும்
என்னாவி காப்பதற்கு இச்சையுண்டேல் இரும் கூற்றகல
மின்னொரு மூவிலை ச்சூலமென் மேற்பொறிமேவு கொண்டல்
துன்னார் கடந்தையுள் தூங்கானை மாடச்சுடர்க்கொழுந்தே' என்று பேசுகிறார் அந்த திருநாவுக்கரசர் பிரான்.

'இக்கணம் இவர் சிவனடியார்,முன்னம் இவர் நமக்கு க்குற்றேவல் செய்தவர் என்பதற்காக கைகால் கழுவிப்பின் உணவருந்த ஒரு செம்பு நீர் அளிக்க மறுத்த தன் மனையாளின் கையைத்துணித்த சிவப்பற்றாளர். இவரே அறுபத்து மூவரில் கலிக்கம்ப நாயனார். பெண்ணாடத்தவர்.இந்த நாயனாருக்கு இவ்வூரில் திருக்கோவில் உள்ளது.
பெண்ணாகடத்து இறைவனின் திருப்பெயர் சுடர்க்கொழுந்து நாதர். இறைஅம்மை, கடந்தை நாயகி,அழகியகாதலி என்னும் இனிய தமிழ்ப்பெயர்களால் அழைக்கப்படுகிறார்.இக்கோவிலில் நந்திப்பெருமான் கிழக்கு நோக்கி அமர்ந்து காணப்படுகிறார்.அது பெருஞ்சிறப்பு.பெண்ணாகடம் ஊரினை வெள்ள் அழிவினின்று காத்து நின்றதால் இறைவனுக்கு பிரளகால ஈசுவரர் என்கிற திருநாமம்.
' கெழுமனைகள் தோறும் மறையின் ஒலி தொடங்குங் கடந்தை த்தடங்கோயில்சேர் தூங்கானை மாடம்' என்று திருஞானசம்பந்தர் பேசுவார். அவரே' காதலியும் தானும் கருதி வாழும் தொல் சீர் கடந்தை' என இறைவனை அந்த இறையன்னையை அழகாக விவரிப்பார்.
இக்கோவிலின் அமைப்பு முறை பிற கோயில்களின் அமைப்பு முறையினின்று சற்று வேறுபட்டது.யானை தூங்கும் நிலையில் இக்கோயில் காட்சி அளிப்பதால் 'தூங்கானை மாடம்' என்று பெயர் பெறுகிறது.மூலவரைக்கோயிலின் உட்சுற்றில் இருந்தபடி நான்கு திக்குகளிலும் அடியார்கள் வழிபடுமாறு கல்லில் 'கண் துளை வழிகள்' செதுக்கப்பட்டுள்ளன.
மூலவர் விமானத்துக்கு அருகில் இரண்டு ஆள் உயரத்தில் ஒரு 'கட்டு மலை'. அதன் மீது ஒரு சிவன் கோவில் உள்ளது.அதனுள் உறை இறைவன் லிங்க வடிவில் 16 பட்டைகளில் தெரிகிறார். இந்த இறைவனை 'சௌந்தரேசுவரர்' என்று அழைப்பர்.
மெய்கண்டாருக்கு இவ்வூரில் ஒரு தனிக்கோயில் உள்ளது.மெய்கண்டாரின் மரபு வந்த நமசிவாய மூர்த்திகளே திருவாவடுதுறை ஆதீனத்தின் மூலகுரு ஆவார்.
பௌத்த சமயம் பெண்ணாகடத்தில் ஒரு காலத்தில் புகழோடு நிலவி வந்திருக்கலாம் என்பதற்கு புத்தர் ஏரியும் அதன் அருகே புத்தர் சிலையும் சாட்சிகளாய் நிற்கின்றன.சிற்றரசன் ஒருவரின் தலை நகராய் பெண்ணாகடம் இலங்கியது என்பதற்கு ஆதாரமாக 'மங்கலம்' என்று இறுதிச்சொல்பெற்று நான்கு திக்குகளிலும் நான்கு ஊர்கள் உள்ளன.அவை வடக்கே நந்திமங்கலம்,கிழக்கே கிளிமங்கலம்,தெற்கே சேந்தமங்கலம்,மேற்கே போத்திரமங்கலம் என்பனவாம்.
களப்பாளமேடு என்ற பெயருடைய பகுதி இவ்வூர் அருகே காணப்படுகிறது.இந்த மேட்டில் 50 ஏக்கர் நிலப்பரப்பில் களப்பாளரின் அரண்மனை இருந்திருக்கலாம் என்பதற்கு அங்கு கிடைக்கும் அள்வில் மிகப்பெரிய செங்கற்கள் சாட்சி சொல்கின்றன.

தமழ்ப்புலமையும் தமிழ் ஆர்வமுமுள்ள மக்களை இம்மண் பெற்று வந்திருக்கிறது.1934ல் கடந்தை தமிழ் ச்சங்கம் இங்கு தொடங்கப்ப்ட்டு இருக்கிறது என்பதும் ஒரு செய்தி.பொங்கல் வாழ்த்து அனுப்பும் மரபினை 1935ல் புலவர் இ.சிவகுருநாதன் இவ்வூரிலிருந்துதான் தொடங்கினார் என்பதனை தென்னாற்காடு மாவட்டம் என்னும் நூலில் எஸ். எம். லட்சுமணன் செட்டியார் அவர்கள் குறிப்பிட்டுள்ளார்.
இன்று தன் பழம்பெறும் வரலாறுகளை முதிர்ந்த பண்பாட்டுக்கூறுகளையெல்லாம் மறந்து ஆரவாரம் ஏதுமற்ற சிறு நகரமாய் காட்சி தருகிறது.ஆழ்ந்து நோக்குபவர்கட்கு மட்டுமே இந்த மண்ணின் விரிவும் ஆழமும் தென்படக்கூடும்.
கரும்புப்பயிர் இம்மண்ணில் செழித்து வளருகிறது.இதனைப்பயன்கொண்டு அருணா சர்க்கரை ஆலை என் கிற பெரிய நிறுவனம் செல்வர் மருதப்பிள்ளை என்பவரால் இவ்வூரருகே இறையூரில் நிறுவப்பட்டது. இறையூரில்தான் சம்பந்தப்பெருமானுக்கு இறைவனும் இறைவியும் விருந்து படைத்ததாகப்புராணச்செய்தி
இந்த சுற்றுப்பட்டு மக்களுக்கு ஒரு பெரும் ஆதாரமாக அருணா ஆலை நடைபோட்டது.இன்று அருணாவுக்கு 'அம்பிகா சர்க்கரை ஆலை' என்று பெயர் மாறி இருக்கிறது.இரண்டு சிமெண்ட் தயாரிக்கும் தனியார் தொழிற்சாலைகள் இவ்வூர் வெள்ளாற்றங்கரையின் தெற்கே நிறுவப்பட்டுள்ளன.
தத்துவ உலகில் சீர்மிகு சைவ சித்தாந்தம் இந்தமண்ணின் தனிப்பெரும் கொடையாகும்.ஆனால் காலம் எல்லா நல்ல விஷயங்களையும் கொள்ளைகொண்டு விடுமா என்கிற அச்சம் எழத்தான் செய்கிறது.
தமிழர் மதமான சைவத்தை உயிர்ப்பித்து ஆய்ந்து ஆய்ந்து செழுமைப்படுத்திக்காக்கும் நெறி காட்டும் நாயகர்களுக்குத்தான் எங்கு போவது.எல்லாம் இருந்தும் சைவமடங்கள் கண்களைமூடி மௌனம் காப்பதற்கு ஒரு நியாயமே இல்லை.
தமிழக ஐம்பதாண்டு அரசியலில் நாம் தொலைத்துவிட்ட செல்வங்களுள் தலையாயது 'தமிழ்ச்சைவம்' என்பது நமக்கு என்றேனும் விளங்குமா?யாரிட்ம் கோபித்துக்கொண்டு எத்னைத்தொலைத்துவிட்டு நிற்கிறோம் என்கிற விஷயம் நமக்கு எப்போது எட்டும்?
------------------------------------------------------------------