Wednesday, August 14, 2019

pakkaththu viittu thaaththaakkal -panchdharm -translaed by essarci

Grand father neighbours.                              Translation -essarci

Vaiththi and Vaiyapuri
Crossed five decades of
Traditional friendship
Grand fathers they are,
Lost  their wives some time ago.

To vaiththi grandfather
Four sons and one daughter
All had secured government jobs.
To Vaiyapuri grand father
Three sons and two daughters
Doing their own business
All are local living.
To these grand olds
One month boarding  in each son’s house.
Every months’ turn
Every death house
Every Rain goddess temple festival
They two meet
Sweet conversation they enjoyed in their boyhood
Ailing incidents they come across
were their regular topics.

They crack jokes and laugh louder
Meanwhile they observe small silence
Perhaps they may be thinking of their bygone best halves.
Alerting themselves they continue their jokes.
About the food he got at a diabetic sons’ house
Or  from  son of high blood pressure
With pain Vaiththi speaks.
They  only  wish for the food they ate in past
We can live everywhere
But death should devour us in our own soil
Says Vaiyapuri grandfather.
Regarding  not visiting daughte’rs house
About the uncle or brother in laws’ homely meals
Hold no dispute with neighbour ever
Are the  topics of Vaiththi..
They  lament  for their childlessness
Where ever they see beggars of their age
Who even do not have that simple support..


Saturday, August 10, 2019

oh ! youth translated poem,

OH  ! YOUTH   - translated poem
Let  your life
Not  get deserted
Charging  destiny.
Harp  not  the trodden tune
Find you no use of it.
Hard work only wipes out your hunger.
Upon the earth
Find out a  land, dry or wet
Be a farmer that raises your head high.
To theism put colon.semi colon,or a fullstop
Judging the need  before you.
 your life ,a paragraph if it be
 Honours received  are  the punctuation marks.
Get off and put a full stop to laziness.
Capitalize your efforts and get forward
That alone brings glory to your life..

by woman -translated poem

By woman                                                  translated from tamil - essarci

Like a butterfly
My mind flirted
Till I am ten years old.
To a shirt and skirt
Added one shawl
I felt heavy in the mind.
A rose was I then
Mummys’ words turned a fence.
Ordered my father
‘In time return home’
Out of fatherly love.
But to a moustache sprouted younger brother
‘Go hither and thither and learn you a lot’
My parents’ daily trial.
When I step out of entrance
where do you go now?
Sprung as a surprise
Mummys; pinching question.
Today I am as my mother was then
In the same bent of mind
Slavery shackle born out of love
Still not broken by woman for woman..

Monday, August 5, 2019


என் பெரிய மகனும் மருமகளும் ஆதம்பாக்கத்திலிருந்து பணிக்கு ச்சென்று வந்தார்கள். என் பேத்தியை அவள் பாட்டி மட்டுமே பார்த்துக்கொண்டாள்.
‘அண்ணா நான் பழைய பெருங்களத்தூர் செல்கிறேன். கீழ் வீட்டை சுத்தம் செய்து நழுவி விட வேண்டும்.குரோம்பேட்டையில் ஒரு வாடகை வீடு பார்த்து இருக்கிறேன்.அங்கு நாங்கள் சென்று தங்கினால்தான் நேதாஜி நகர் வீட்டை ச்சரி செய்து ஒருவழிக்குக்கொண்டு வர முடியும்’
‘அதற்குள் என்ன அவசரம். இங்கிருந்து மெதுவாக ச்செல்லலாம் தானே’
‘வீடு சரிசெய்ய  நாங்கள் அருகிலிருந்தால்தான் சாத்தியப்படும்.தினம் தினம் இங்கிருந்து நேதாஜி நகருக்குப்போய்வர சிரமம் ஆகத்தான். இங்கிருப்பதில் எங்களுக்கு  வேறு ஒன்றும் பிரச்சனை இல்லை.’
’‘எப்படி வீட்டைச்சுத்தம் செய்வாய் அதற்குத் தண்ணீர் வேண்டுமே’
‘மழைத்தண்ணீர் அங்கங்கே நிற்பதை வைத்துதான்’
‘அங்கே உனக்கு  அந்த வெள்ளத்தண்ணீர் சுத்தமாக இருக்குமல்லவா’
‘டவுனுக்குள்  இருக்கும் அளவுக்கு மோசம் இல்லை’
‘ நானும் உன்னுடன்  வருகிறேன்’
’உனக்கு சிரமம் ஏன். நான் மட்டுமே போய் வருகிறேன்’
‘ நானும் வருகிறேன்’ என் மனைவி ஆரம்பித்தாள்.
‘உன்னைத்தான் குரோம்பேட்டை போகச்சொன்னேனே’
‘ நேதாஜி நகருக்கு நான் உடன் வந்தால் உங்களுக்கு ஒத்தாசையாக இருக்கும்.அங்கு வேலை தலைக்கு மேல் இருக்கும்’
’ நீ சொல்வதும் சரி’
ஆக மூவரும் பழையபெருங்களத்தூருக்குப்புறப்பாட்டோம். காலை உணவு முடித்தாயிற்று.
‘மதியத்திற்கு என்ன செய்வீர்கள். நான் மதியத்திற்கும் உணவு தருகிறேன் எடுத்துப்போய் அங்கேயே சாப்பிட்டுவிட்டு குரோம்பேட்டைக்கு கிளம்பலாம்’
மன்னி யோசனை சொன்னாள். அதுவும் சரி என்று தோன்றியது.மதியத்திற்கு ஒரு பெரிய டப்பாவில்  மதிய உணவு தந்தாள்.
‘இதை திரும்ப கொண்டு சேர்க்கவேண்டுமே’
என் மனைவி மன்னியிடம் சொல்லிக்கொண்டாள்.
‘அதற்கென்ன அவசரம்.எப்ப வேணும்ன்னாலும் எடுத்துகறம்’
‘அது ஒரு விஷயமே இல்லை’ என்றார் அண்ணா.
ஆக என் அண்ணன் என் மனைவி நான் என்று மூவரும் காலையிலேயே கிளம்பி நேதாஜி நகருக்குச்சென்று வேலையை த்தொடங்கிவிடுவதாக முடிவாகியது.
‘குரோம்பேட்டை ஜாகை என்றாயே,அது எப்படி இருக்கிறது.சவுகரியமாக இருக்குமா போய் போய் வரவேண்டுமே. உன் மகன் மருமகள் என்ன சொல்கிறார்கள்’
‘ நேதாஜி நகரில் அடுத்த வீட்டில் குடி இருந்த பரணிதான் குரோம்பேட்டை வாடகை வீட்டை பார்த்துக்கொடுத்து இருக்கிறான்’
‘போய்பார்த்து வந்தாயா’
‘ நன்றாக இருக்கிறது.குமரன் குன்றம் போகும் தெரு வழியில்தான் ஒரு மாடி போர்ஷன்’
‘தண்ணீர் எப்படி குரோம்பேட்டையில் தண்ணீர் கஷ்டம் இருக்குமே
‘ தண்ணீர் வசதி எல்லாம்  நன்றாகவே இருக்கிறது’
‘கொஞ்சமாய் பொருட்களை எடுத்துப்போ. கொஞ்ச நாள் ஜாகைதானே’
‘அப்படித்தான்’ பதில் சொன்னேன்.
மூவரும் காலை உணவை முடித்துக்கொண்டு புறப்பட்டோம்.அண்ணன் எங்கள் கூட வருவது பெரிய ஒத்தாசை
‘பேத்தி இன்னும் தூக்கத்தில் இருக்கிறாள்.மருமகளுக்கு இன்று அலுவலகம் செல்ல வேண்டாம்.ஆஃப் தான்.ஆக பேத்தியை ப்பார்த்துக்கொள்ள வசதியாகப்போயிற்று. மருமகளும் தூக்கத்தில்தான் இருந்தாள். மென் பொருள் வேலை என்பது மனிதர்களை இயந்திரமாகக்கருதி வேலை வாங்குவதே. எப்பொழுது வேலை எப்பொழுது ஓய்வு என்கிற நியதி கிடையாது.எல்லோரும் இயந்திர அடிமைகள். காசு மட்டுமே வாழ்க்கை என்றாகிய பின் வாழ்க்கையில்  ஒழுங்கு அழகு என்பதற்குப்பொருள்தான் என்னவோ?
ஒரு ஆட்டோ பிடித்து மவுண்ட் ஸ்டேஷன் வந்தோம். பிளாட்ஃபாரத்தில் மக்கள் கூட்டம் இல்லை. வெறிச்சோடிக்கிடந்தது.
‘அடுத்த வண்டி செங்கல்பட்டுன்னு போட்டு இருக்கான்’
‘தாம்பரம்னு போட்டு வர்ர வண்டியில ஏறுவோம்’ என் மனைவி யோசனை சொன்னாள்
‘ஏன்’ என் அண்ணன் கேள்வி வைத்தார்.
‘தாம்பரம் வண்டின்னா பிளாட்ஃபாரம் ஒண்ணு ரெண்டுல நிக்கும்.மாடிப்படி ஏறவேண்டி இருக்காது’
‘அப்படிச்சொல்லவும் முடியாது.தாம்பரம் வண்டிகூட சில நேரம் மூணு நாலுல நிக்கும்’
‘’அது எப்பவாவதுதான். பெரும்பாலும் ஒண்ணு ரெண்டுலதான் தாம்பரம் வண்டி நிக்குது’
ஆக தாம்பரம் வண்டிக்கே செல்லலாம் என முடிவோடு இருந்தோம்.
கூட்டம் கொஞ்சம் அதிகமாகியது.அந்த செங்கல்பட்டு வண்டியே இன்னும் வரவில்லை. அதற்குப்பிறகுதானே தாம்பரம் வண்டி வரும். மழை வெள்ளம் வந்த சூழ்நிலையில் எது எப்படியோ சொல்லவும் முடியாதுதான்.
‘வண்டி வந்தா ஏறிடுங்க செங்கல்பட்டு தாம்பரம்னு பாக்கவேண்டாம்.எதையும் ஒண்ணும் சொல்றதுக்கு இல்ல.இப்பத்தான் ஒவ்வொண்ணா சீர் பண்றாங்க’
கொடியை கையில் பிடித்துக்கொண்ட நிலைய அதிகாரி எங்களுக்கு யோசனை சொன்னார்.
‘இன்னும் நிலமை சரியாக எவ்வளவு நாள் ஆகும்’ என் அண்ணன் விசாரிக்க ஆரம்பித்தார்.
‘அந்த கிண்டி ஸ்டேஷன் தாண்டி அடையாற்று எறக்கத்துல மண்ணு அரிப்பு ரொம்ப. பள்ளம் விழுந்து போச்சி டிராக் டேஞ்சர்ல இருக்கு வண்டிவ இஞ்ச் இஞ்சா நவுறுது’
ஸ்டேஷன் மாஸ்டர் சொல்லிக்கொண்டார்.
வண்டி தாம்பரம் என்று ஒரு பலகையை தொங்க விட்டுக்கொண்டு உறுமி உறுமி  பிளாட்ஃபாரத்தில் வந்து நின்றுகொண்டது.
எல்லோரும் எச்சரிக்கையாக ஏறி இறங்க வேண்டும் என்பதைச்சொல்லி போலிசுகாரர் ஒருவர் நெடிய விசில் ஒன்று அடித்துக்கொண்டிருந்தார். எப்போதும் நான் வெண்டர்களுக்கான கம்பார்ட்மெண்டை த்தேடி ஏறுவேன். அங்குதான் இடம் தாராளமாக இருக்கும். நிற்பது நடப்பது சவுகரியமாக இருக்கும்.
இனி பழவந்தாங்கல்,மீனம்பாக்கம்,திரிசூலம்.பல்லாவரம்,குரோம்பேட்டை தாம்பரம்,சானடோரியம் தாண்டித்தாண்டி அந்த தாம்பரம் வரும். வண்டி மெதுவாகவே சென்றது. வேடிக்கை பார்த்துக்கொண்டே வண்டியில் அமர்ந்திருந்தோம். தாம்பரம் நிலையம் வந்தது. என் மனைவி விரும்பிய படி முதல் பிளாட்ஃபாரத்திலேயே வண்டி நின்றது. எல்லோருக்கும் சவுகரியம்.
‘ஆவின் பூத்துல ஒரு பால் சாப்புடலாம்’ நான் சொன்ன யோசனைக்கு எல்லோரும் ஆமாம் போட்டனர்.
‘பசியா இருக்குதா’
யாரும் பதில் சொல்லவில்லை.
என் அண்ணனையும் என் மனைவியையும் போலிஸ் நிலையம் வாயிலில் இருந்த சிமெண்ட் பெஞ்சில் அமர வைத்துவிட்டு நான் பால் பூத்துக்கு சென்றேன். நான் ஒரு மசாலபால் குடித்துவிட்டு இன்னும் இரண்டு என கையில் வாங்கிக்கொண்டு முதல் பிளாட்ஃபாரத்தில் நின்று கொண்டிருந்த அந்த ரயிலின் பெட்டி வழியே இந்த பக்கம் எளிதாக வந்துவிட்டேன்.
‘வண்டி இன்னும் நிக்குது’
‘ஆமாம் அது ஒரு சவுகரியம்’’ அவளுக்கு நான் பதில் சொன்னேன்.
அனைவரும் தாம்பரம் மேற்கு ஸ்டேஷனின் நுழைவுப்பகுதிக்கு வந்தோம்.
‘ஐம்பத்தைந்து எண் கொண்ட நகரப்பேருந்து செல்ல ஆரம்பித்துவிட்டதா’ என விசாரித்தேன். ஒன்றிரெண்டு செல்வதாக அங்கிருந்தவர்கள் எனக்குப்பதில் தந்தார்கள்.அப்படியெல்லாம் சென்னைவாசிகளிடம் நாம் பதில் எதுவும் வாங்கிவிடமுடியாது. இந்த மழை வெள்ளம் கொஞ்சம் அவர்களை மாற்றித்தான் வைத்திருக்கிறது.
‘எதாவது வாங்கணுமா’
‘குடிக்கறது தண்ணி பாட்டில் வாங்கிகலாம்.அங்க கெடைக்குமோ’ என் மனைவி உஷாராகப்பதில் சொன்னாள். நான்கைந்து பாட்டில்கள் வாங்கி வைத்துகோண்டோம்.
‘தண்ணீர் கையில் இல்லாவிட்டல் தாகம் அதிகம் எடுக்கும்.இருந்துவிட்டால் அவ்வளவு தெரியாது’ என் அண்ணா சொல்லி சிரித்துக்கொண்டார்.
ஐம்பத்தைந்து என் போட்டுக்கொண்ட பேருந்து ஒன்று ஊர்ந்து ஊர்ந்து வந்து சாலை ஓரமாக நின்றது. ஒரே மூத்திர நேடி. எந்த பேருந்து நிலையமும் இப்படித்தான் நாறுகிறது.இதை எல்லாம் மாற்றமுடியுமா  இல்லை அது முடியாதா என்றுதான் தெரியவில்லை. மூக்கைப்பிடித்துக்கொண்டே பேருந்தில் ஏறிவிட்டோம்.
‘வண்டி பார்வதி நகர் போகுதா’
‘ நீங்க எங்க போவுணும்?’
கண்டக்டர் எங்களைக்கேட்டார்.
‘ நாங்க பார்வதி நகருதான் போவுணும்’
‘அப்ப ஏறுங்க சட்டுனு’ என்றார். மூவரும் ஏறி அமர்ந்துகொண்டோம்.அனேக இருக்கைகள் காலியாகக்கிடந்தன. மீன் கூடைக்காரிகள் இருவர் மீன்களை கூடையில் நிரப்பிக்கொண்டு வந்திருந்தனர்.
‘இதுகள் நாங்க ஏத்த மாட்டம்’
‘எப்பிடி நாங்க எடுத்துகினு போவுறது’
அவர்கள் கேள்வி வைத்தார்கள்.
‘அத யாருகிட்ட கேக்குறது’
‘ஏன் ஒங்கிட்டதான். மீனு திம்பியா மாட்டியா இல்ல  நான் கேக்குறன்’ ஒரு மீன் கூடைக்காரி கண்டக்டரிடம் கேள்வி வைத்தாள்.
கண்டக்டர் பதில் ஏதும் சொல்லவில்லை. அவர் அவரின் பணியைப்பார்த்துக்கொண்டிருந்தார்.
‘பாப்பார சனமே கெனமா மீனு திங்குது.வெளியில. ஆனா வூட்டுல வாங்கி ஆக்கறது தெரியல’
ஒருகூடைக்காரி சொன்னாள்.
‘ஏன் மீனுவ திங்குற பாப்பார சனம்கூட  இருக்கு.கலுகத்தாவுல. நானு ஒரு மொற போய்வந்தன்’
‘ நீ ராச்சியம் சுத்தி இருக்குற’ அடுத்தவள் பதில் சொன்னாள். வண்டி கிருஷ்ணா நகர் தாண்டிக்கொண்டிருந்தது. பெங்களூரு செல்லும் புறவழிச்சாலையில் பேருந்துகளும் சுமையுந்துகளும் வரிசையாக சென்றுகொண்டே இருந்தன. கிருஷ்ணா நகர் சாலையில் இன்னும் வெள்ள நீர் வழிந்தபாடில்லை. பேருந்து தத்தி தத்தி சென்றது.
‘இந்த எரியா ரொம்ப பள்ளம்.ரவ மழை பேஞ்சாலும் ரோடுவ நாஸ்தி.எப்பவும் இந்த பிரச்சனை உண்டு.’
என் மனைவி சொல்லிகொண்டிருந்தாள்.
‘ நாம அடையாத்துக்கு பக்கத்துல வீடு கட்டினது. நம்ப தப்பு’ என் அண்ணன் ஆரம்பித்து வைத்தார்.
‘ நாம என்ன செய்யறது.எங்க  நாம குடி இருக்குணும்னு விதி இருக்கோ அங்கதான் அத அத செய்யமுடியும்’ என் மனைவி சொல்லிக்கொண்டிருந்தாள்.
பாரதி நகர் வந்தது. பெரிய நகரங்களில் ஊர் பெயர் குழப்பம் மிகையாக அதனைஅனுபவிக்கலாம். நாங்கள் பார்வதி நகர் இறங்க வேண்டும். பாரதி நகருக்கும் பார்வதி நகருக்கும் இடையே குழப்பம் வந்து சிலர் விழிப்பதைப்பார்த்து இருக்கிறேன். பார்வதி நகருக்கு வரவேண்டியவர்கள் பாரதி நகரில் இறங்கி ஆட்டோகாரனோடு தகறாறு செய்துகொண்டு நிற்பதைப்பார்த்து இருக்கிறேன்.
ல‌ஷ்மி புரம் என்று ஒரு நிறுத்தம் ஷ்மி  நகர் என்று இன்னொரு நிறுத்தம்.இதற்கும் அதற்கும் குழப்பிக்கொண்டு நிற்கும் வெளியூர்க்காரர்கள் இதே சாலையில் எத்தனையோ பேர்.
 மொபைல் தொலைபேசி வந்த பிறகு  ஆட்டோக்காரன் சண்டை வெகுவாக  குறைந்துதான் இருக்கின்றது. ஆனாலும் சண்டைகள் இல்லாமல் இல்லை. கை தொலை பேசி இல்லாத அந்தக் காலத்தில் மாப்பிள்ளை வீடு பார்க்க வந்த திருச்சிக்காரர்கள் என் சொந்த ஊர் தருங்குடிக்கு ப்பதிலாக  பத்து கிலோமீட்டருக்கு தூரமாக இருக்கும் நெய்வேலி  தர்மல் நிறுத்தம் போய் திரு திரு என்றுவிழித்துவிட்டுப் பின் எங்கள் கிராமம் தருமங்குடிக்கு வந்து சேர்ந்த கதை அடிக்கடி என்  நினைவுக்கு வந்துபோகும். பழைய பெருங்களத்தூர் தாண்டி பார்வதி நகரில் இறங்கி நடக்க ஆரம்பித்தோம். ரேஷன் கடை இருக்கும் தெரு தான் நாங்கள் எப்போதும் வழக்கமாக செல்லும் தெரு.ரேஷன்கடை பூட்டிக்கிடந்தது. இந்த மழை வெள்ள க்காலங்களில் என்ன பொருள் வரப்போகிறது யார் வாங்கப்போகிறார்கள். பிள்ளையார் கோவில் தெரு தாண்டினோம்.
நேதாஜி நகர் வந்தது.  இரண்டாவது தெருவில் இருக்கும் என் வீட்டிற்கும் வந்தாயிற்று.தெருவில் இன்னும் சேரும் சகதியும் வீச்சமடித்துக்கொண்டேதான் இருந்தது.என் அண்ணன் வீட்டை மேலும் கீழுமாக பார்த்தபடியே ஏதோ யோசனையில் இருந்தார்.
‘என்ன யோசனை’
‘ஏன்தான்  இங்கே வீடு உனக்கு அமைந்து போனது. நீ இப்படி எல்லாம் அவஸ்த்தை படத்தான் வேண்டுமா யோசித்துக்கொண்டே இருக்கிறேன்.யார் யாருக்கு எங்கே இருக்கவேண்டும் எப்படி  குப்பை கொட்டவேண்டும் என்று விதித்து இருக்கிறதோ அப்படித்தானே’ அண்ணன் எனக்கு ஆறுதல் சொல்லிக்கொண்டிருந்தார்.
கீழ் வீட்டைத்திறந்து என்மனைவி பார்த்துக்கொண்டே இருந்தாள். மூக்கை மூடி மூடித்திறந்து அனுபவிக்கும் துர் நாற்றத்தை அறிவித்தபடி இருந்தாள்.
‘ரெண்டு ஆளு இருந்தாதான் இந்த வேலைக்கு சரியா இருக்கும். ஆளு கெடைக்குதான்னு பாருங்க’
’ நம்மால ஆவுற கதை ஒண்ணும் இல்லயா’
நான்தான் என் மனைவியைக்கேட்டேன்..
‘யாராவது செஞ்சா கூட மாட நிக்கலாம். வேற ஒண்ணும் செய்ய முடியாது.ஒரே சேறு சகதி குப்பை நாற்றம்.வேற சொல்ல என்ன இருக்கு’
நான் தெருவுக்குச்சென்று ஆட்கள் ஏதும் கிடைப்பார்களா என தேடிக்கொண்டே இருந்தேன். தூரத்தில் இரண்டு பெண்கள் நடந்து வந்துகொண்டிருந்தார்கள்.
‘அம்மா இங்க வர்ரீங்களா’
‘வீடு சுத்தம் பண்ணணுமா’ அவர்கள் எதிர் கேள்வி வைத்தார்கள்.
’ஆமாம் ஆளுவ உடனே வேணும். வாங்க’
‘தோ வர்ரம்’ அவர்கள் வந்துகொண்டிருந்தார்கள்.பிரச்சனை ஒருவிதமாக தீர்ந்துவிடும் என முடிவு செய்தேன்.
அண்ணன் தன்னால் முடிந்த வேலைகளை விடாமல் செய்துகொண்டே இருந்தார். அவர் சுபாவம் அது. எங்கள் தந்தையும் இப்படித்தான் இருப்பார். உறங்குகின்ற நேரம் தவிர்த்து ஏதும் செய்துகொண்டேதான் இருப்பார்.யார் வீடு செய்யும் வேலை இதெல்லாம் அவருக்கு ஒருபொருட்டே இல்லை
‘வூட பாக்குறம் மொதல்ல அதுக்கு தக்கன கூலி பேசிக்குவோம்’
இருவரும் ஒருமித்த குரலில் சொன்னார்கள்.
என் மனைவி அவர்களுக்கு கீழ் வீட்டை க்காட்டிக்கொண்டு இருந்தாள்.
‘வூடு சின்னது ஆனா வேல கெனம்’ குள்ளமானவள் சட்டமாக சொன்னாள்.
‘மொதல்ல பேசிக்கறம் ஆளுக்கு ஆயிரம்னு ரெண்டாயிரம் குடுங்க. நாங்க வேலய தொடங்கறம்’
 நான் யோசிக்க தொடங்கினேன்.
’‘இதுல என்னா யோசனை’ என் மனைவி மெதுவாகச்சொன்னாள்.
‘ஒண்ணும் தப்பில்ல வேல ஆவுறதுதான் நாம பாக்குணும்’ என் அண்ணன் முடிவாகச்சொன்னார்.
இரண்டு பெண்களும் வேலயை ஆரம்பித்தனர். இருவரும் கையில் வைத்திருந்த பையிலிருந்து துணி ஒன்றை எடுத்து மேலாகச்சுற்றிக்கொண்டனர். அழுக்குப்படாமல் இருப்பதற்கான ஏற்பாடு இது. நனைந்த சாமான்கள் எல்லாம் சேறு பூசிகொண்டு காட்சி அளித்தன. என் சின்ன மகனின் புத்தகங்கள் ஒரு அம்பாரம் இருக்கும்.அது கொழ கொழ என்று குவியலாகக்கிடந்தது.ஸ்டீல் பீரோ வில் இருந்த துணிமணிகள் எல்லாம் நொத நொத என காணப்பட்டன.மளிகை சாமான்கள் கன்னா பின்னாவென்று நாற்றமெடுத்துக்கொண்டு சமையல் அறையில் நாறிப்போய்க்கிடந்தது. இரண்டு பெண்களும் பம்பரமாக வேலை செய்தார்கள்.எங்கள் வீட்டின் அடுத்த மனை காலியாகத்தான் கிடந்தது.அங்கே ஒரு மாமரம் நின்றுகொண்டிருக்கும்.யார் வைத்ததுவோ அது. இந்த ப்பகுதி சிறுவர்களுக்கு அது தான் தின்னக்காய் மாங்காய் கொடுத்து உதவியது. அதன் கீழாக வெள்ள நீர் நின்று கொண்டிருந்தது.அந்த நீரை த்தான் வாளி வாளி யாக மொண்டு வந்து ரெண்டு பெண்களும் வீட்டை சுத்தம் செய்துகொண்டிருந்தனர்.பாத்திரங்கள் துணிமணிகள் சுத்தமாக்கப்பட்டுக்கொண்டிருந்தன. எறியப்படவேண்டிய குப்பைகள் ஏகத்துக்கு இருந்தன.அவை தெருவுக்கு வந்தன. புத்தகங்கள் ஏதேனும் தேறுமா எனப்பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன்.என் சின்ன பையனின் புத்தகங்கள் என்ஜினீரிங் புத்தகங்கள் கோவிந்தா ஆகியிருந்தது.ஃப்ரிஜ் செத்துப்போயிருந்தது.சாம்சங் டிவி வெளி நாட்டிலிருந்து சின்னவனின் நண்பன் அனுப்பியிருந்தது கொழ கொழத்துக்கிடந்தது.மடிக்கணினி லெனொவா ஜலசமாதியாகிக்காட்சி தந்தது. மின் விசிறிகள் சேறு பூசிக்கொண்டு காட்சி தந்தன. எல்லாவற்றிலும் தண்ணீர் புகுந்து மொத்தமாய் பெறுத்த நஷ்டத்தை கொண்டு வந்திருந்தது. தரையில் இரண்டு அங்குலத்திற்கு மண் படுக்கை. நண்டும் நத்தையும் பூரானும் அதன் மீது ஊர்ந்து கொண்டிருந்தன.எல்லாவற்றையும் சரியாக அந்த இரண்டு பெண்களும் சுத்தம் செய்து கொண்டிருந்தார்கள்.
என் அண்ணன் கூடமாட ஒத்தாசை செய்துகொண்டே இருந்தார்.என் மனைவி அசந்துபோய் உட்கார்ந்து விட்டாள்.
தெருவில் ‘சார் சார்’ என அழைக்கும் ஒலி கேட்டது. யாரென்று எட்டிப்பார்த்தேன்.
‘இங்க ரெண்டு பொம்பள ஆளுவ வேல செய்யுதா’
‘அதுவுள கூப்பிடுங்க’
தலையில் முண்டாசுகட்டிய ஒருவன் என்னை விரட்டிக்கொண்டு இருந்தான்.
‘ நீங்க யாரு ஏன் அவுங்கள் கூப்பிடுறீங்க’
நான்தான் அவர்களுக்கு பாதுகாவலன் என்பதாகக்காட்டிக்கொண்டேன்.
‘யாரு அண்ணனா’ கேட்டுக்கொண்டே இருவரும் வீட்டை விட்டு வெளியே வந்தனர்.
’வா வா வெளியில வா’
நான் வாயடைத்துப்போய் நின்றுகொண்டிருந்தேன்.ஏன் இப்படி இவர்களை க்கூப்பிடுகிறான்?
இரண்டு பெண்களும் கைகளைக்கட்டிக்கொண்டு அந்த ஆள் முன்னே வந்து நின்றனர்.ஒருவரை ஒருவர் பார்த்துக்கொண்டனர்.
‘ஆர கேட்டுகிட்டு இந்த வேலைக்கு வந்தீங்க’
‘தெருவுல போனம் கூப்புட்டாங்க வந்தம்’
இருவரும் கோரசாகா பதில் தந்தனர். நான் அவன் முகத்தையே பார்த்துக்கொண்டு நின்றேன்.
‘இப்ப என்ன செய்யுணும்’ என் அண்ணன் அவனை கேட்டுவிட்டார். அண்ணனுக்கு எதிலும் சட்டென்று கோபம் வந்துதான் விடுகிறது. எங்கள் தருமங்குடி வாழ்க்கையின் போது என் அம்மா எவ்வளவோ சொல்லித்தான் பார்த்தாள். அண்ணன் அம்மாவை இந்த விஷயத்தில் மாத்திரம் லட்சியமே செய்யமாட்டார்.அம்மாவை தெய்வம் என மதித்தவர் தான்.ஆனால் சில விஷயஙளில் மொரட்டு பிடிவாதக்காரர்.
‘இந்த வூட்டுக்கு முன்னாடி அட்வான்சு வாங்கன வூட்டு வேல கெடக்குது. இங்க வந்து புது வேல தொட்டுகிட்டு நிக்குறீங்க.அவ வுளுக்குவதில் சொல்லுறது எப்பிடி.சரி அது என் சோலிகெடக்குட்டும்.இங்க என்ன பேசிக்கிட்டு வந்து வேலய தொட்டிங்க’
‘ஆளுக்கு ஆயிரம்னு பேசி இருக்கம்’
‘அடி செருப்பால. ஆளுக்கு ரேண்டாயிரம்னு பேசி இருக்கணும். பேசத்தெரியாம பேசிபுட்டு வேலய தொடுறீங்க யாரு செமக்குறது. இந்த கசமாலத்தை எல்லாம் கழுவுரதுன்னா சும்மாவா. நாளைக்கு சொரம் வாந்தின்னு வந்தா இவுங்க பின்னாடி தொறத்திகிட்டு போவியா. கைகாலு கழுவ மூணு சோப்பு ஆவும் அத்தினியும் நரவ. அதுவுளுக்கு வேல ஆனா போதும்னு நிக்கும். நாம தெனம் வேலக்கிபோவுணும். ஒரு நாளய கூத்தா ஆடிபுட்டு மூலையில மொடங்கிகறதா தெரிய வேனாம்’
அந்த பெண்கள் இருவரும் ஒருவரை ஒருவர் ஏசிக்கொண்டு நின்றார்கள்.
‘ஒன்னால நான் கெட்டன் என்னால நீ கெட்ட சமாச்சரம் இல்ல’ வந்தவன் விரட்ட ஆரம்பித்தான்.
நான் இதை எப்படி சமாளிக்கலாம் என யோசனையில் இறங்கினேன்.’ என் மனைவி என்னிடம் வந்தாள். வந்தவனுக்கு என்ன வேண்டும் என்பதில் குறியாக இருந்தாள்.
‘’இப்ப எப்பிடி வேல ஆவுறது’
‘சாரு அந்த பொம்பளவ ரெண்டாலும் கெட்டது. வேல உங்களுக்கு பட்டுன்னு ஆவுது அது பெரிசு. இன்னும் ஒரு ஆயிரம் ரூவா குடுத்துடுங்க ஒண்ணும் பாக்காதிங்க.’
‘இது ஒண்ணும்  சரியா தெரியல’
‘சாரு எவ்வளவோ போவுது எவ்வளவோ வருது இப்ப வெள்ளம் வரும்னு யாரு கண்டா.ஆச்சி போச்சி எம்மானோ ஆயிபோச்சி.ரடசகணக்குல நஸ்டம்னு தெரிஞ்சிதான் பெறவு சீரு பண்றம். அப்படியே உட்டுடமுடியுமா சொல்லுங்க இதுல கணக்கு பாக்காதிங்க’
அந்த பெண்கள் இருவரும் வேலையைத்தொடர்ந்துகொண்டனர்.
‘ நீங்க போயி ஆவுற கதையை பாருங்க. சாரு கொஞ்சம் யோசனை பண்ணுறாரு அதுல என்னா இருக்கு.ஒரு குடும்பஸ்தன்னா இது கூடம் இல்லன்னா என்னா ஆவுறது. ஆருக்கும் இருக்குறதுதான’
அவன் சொல்லிக்கொண்டே போனான். நான் ஒன்றும் பதில் பேசவில்லை.என் அண்ணன் அவர் வேலையை ஏதோ பார்க்க ஆரம்பித்தார். என் மனைவி அந்தப்பெண்களோடு ஏதோ பேசிக்கொண்டிருந்தார்.வந்து சத்தம் போட்ட அந்த ஆசாமியும் இடத்தைக்காலிசெய்து புறப்பட்டார்.
‘ நாங்க எங்க வேலைக்கு போனாலும் அந்த அசாமிக்கு ஒரு நாளைக்கு அய் நூறு ரூவா குடுத்துடணும்,ரெண்டு பேருக்கும் தலா அய்நூறுன்னு ஆயிரமாவுது அதான் கணக்கு.இந்தக்கழுத எங்கயோ ஊருக்குப்போயிருக்குன்னு யாரோ சொன்னாங்கன்னு நாங்க கெளம்பிவந்தம்.அது தான் இமுஷை. என்றாள்  வந்த இருவரி;ல் உயரமான பெண்.
அனேகமாக வந்த வேலை அனேகமாக முடிந்தும் விட்டது. சும்மா சொல்லக்கூடாது. பம்பரமாகவே வேலை செய்து ஒருவழியாக அதை அதை அசமடக்கிவிட்டார்கள்.ப்ளீச்சிங் பவுடர் போட்டு கழுவி வீடு சுத்தமாகிவிட்டது.வீடு பளிச்சென்று இருந்தது.
ரெண்டாயிரத்தோடு ஆயிரம் கூட்டி மூவாயிரம் கொடுத்து அந்த பெண்கள் இருவரையும் அனுப்பிவைத்தோம்.
‘ஆயிரம் அவுருக்கு ப்பூடும்’ என்றாள் அந்த உயரமானவள்.’
‘அதுக்கு என்ன வெட்டிப்பியா  குத்திப்பியா கெளம்பு கெளம்பு’ என்றாள் அடுத்தவள்.
வீதியில் ஐந்து பேருக்கு நின்று வெள்ளச்சேதம் கணக்கு எடுத்துக்கொண்டு இருந்தார்கள். தூரத்தில் அரசாங்க ஜீப் ஒன்று நின்று கொண்டிருந்தது. வீட்டுக்கு வீடு ஒருவிண்ணப்பம் வழங்கிக்கொண்டிருந்தார்கள்.அந்த விண்ணப்பம் பூர்த்திசெய்து அதனொடு ரேஷன் கார்டு செராக்ஸ் வங்கிக்கணக்கின் புத்தக முதல் பக்க செராக்ஸ் இணைத்து அதனை அந்தந்த பஞ்சாயத்து அலுவலகத்தில் சமர்ப்பிக்க வேண்டும் என்று சொன்னார்கள். எனக்கும் ஒரு விண்ணப்பம் வந்தது. வாங்கி பத்திரமாக வைத்துக்கொண்டேன்.
அரசாங்க ஜீப்பிற்கு பின்புறமாக ஒரு வேன் வந்து நின்றது. அங்கிருந்து ஒரு அறிவிப்பு வந்தது. ஒலி பெருக்கி வைத்து இருந்தார்கள்.’உணவுப்பொட்டலங்கள் வேனில் அடுக்கி வைத்திருந்தார்கள்.தமிழ் நாடு தொலைபேசி ஊழியர் சங்கம் என்று சிவப்பு எழுத்துக்களால் எழுதப்பட்ட பேனர் ஒன்று வேனில் மய்யமாய் கட்டப்பட்டிருந்தது.அதனிலிருந்து நான்கு பேருக்கு இறங்கி பொட்டலங்களை விநியோகித்துக்கொண்டிருந்தார்கள்.
‘’ நீங்க எல்லாம் எந்த ஊர் காரங்க’
என் அண்ணன் அவர்களை க்கேட்டார்.
‘ நாங்க கடலூர்ல இருந்து வர்ரோம். கடலூர் டெலிபோன் ஆபிசுல வேல செய்யுறவங்க’
‘ நீங்க இவ்வளவு தூரம் வந்து எங்களுக்கு உதவி செய்றீங்களே’
‘’மனுஷங்க எங்க கஷ்டப்பட்டாலும் ஒண்ணுதானே.கொஞ்சம் தூரம் வந்து இருக்கம் அவ்வளவுதான். எங்க ஊர் கடலூர்ல சுனாமி வந்துது. அது 2004 ல அப்ப யாரு யாரு எல்லாம் எங்க எங்கேந்தோ வந்து உதவினாங்க. நாங்களும் அப்பிடி எங்கயாவது கஷ்டம்னா போறதுண்டு.’
‘உங்க சம்பளம் போனசுன்னுதானே நீங்க தெருவுக்கு வருவீங்க இப்படி க்கூட வருவீங்களா’’
‘இல்ல நாங்க அப்பிடி இல்லே. இந்த சமுதாயத்தை நேசிக்கணும்னு எங்க தலைவருங்க சொல்லிகொடுத்து இருக்காங்க.சுய நலமா வாழுறது வாழ்க்கை இல்லேன்னு  எங்களுக்கு சொல்லிதான் குடுத்து இருக்காங்க.’
உயரமான ஒரு மனிதர் சொல்லிக்கொண்டிருந்தார். வெள்ளை சட்டையும் வெள்ளை வேட்டிக்கட்டியிருந்தார்.அவரின் கட்டளைகளை அவரோடு வந்திருந்த அனைவரும் கேட்டு நடந்துகொள்வதாகவே தெரிந்தது.
என் அண்ணன் எங்களுக்கு நான்கு பொட்டலங்களை வாங்கி வந்தார். தண்ணீர் பாட்டில்களும் தந்தார்கள் கருணைமிக்க அந்த தொலைபேசி ஊழியர்கள்.
என் அண்ணன் மகிழ்ச்சியாகவே காணப்பட்டார்.
‘ நம்பிக்கை இருக்கு அவ்வளவு சீக்கிரம் ஒண்ணும் ஒலகம் அழிஞ்சிடாது’ சொல்லிக்கொண்டே எல்லோரும் உணவு சாப்பிட்டோம்.
அண்ணி மதிய உணவுக்கென நாங்கள் கிளம்பும்போது எங்களோடு அனுப்பியது அப்படியே இருந்தது.
‘அந்த உணவு நாம் ஆதம்பாக்கத்திலிருந்து கொண்டுவந்தது குரோம்பேட்டைக்கே எடுத்துச்சென்றுவிடலாம்’ நான்தான் சொன்னேன்
‘அதுவும் சரி’ என் அண்ணன் ஆமோதித்தார்.
வீதியில் பிஸ்கெட் பாக்கெட்டுகள் நிரப்பிய பைகளை இரண்டு கைகளிலும் வைத்துக்கோண்டு கொடுத்துக்கொண்டே ஒரு சொட்டைத்தலை மனிதர் போனார்.தலை சொட்டையாக இருந்தது அப்படிச்சொல்வதினால்.அவர் மீது எனக்கு மரியாதை இல்லை என்றெல்லாம் நீங்கள் ஒரு தப்புக் கணக்குப்போட்டுவிடாதீர்கள்
‘இந்தாங்க மூணு பேருன்னா மூணு பாக்கெட்டு’ எங்களிடம் கொடுத்துப்போனார்.
‘ நீங்க யாருன்னு தெரியல’ நான்தான் கேட்டேன்.
‘’உங்க ஒறவு க்காரந்தான்’ சொல்லிவிட்டு போய்க்கோண்டே இருந்தார்.இப்படி எத்தனையோ பேர் உதவி செய்துகொண்டே போனார்கள். தருமமிகு சென்னையில் கந்தகோட்டத்துள் வளர் ஷண்முகக்கடவுளை வணங்கிப்பாடுவார் வள்ளலார் ராமலிங்க அடிகளார் இந்த மழை வெள்ளம் வந்து சென்னை மக்களின்  மனம் எத்தனைப்பெரியது என்பதை உலகுக்கே அறிவிப்பு செய்தது.துணிமணிகள் சோப்புக்கள் தின்பண்டங்கள் ஆயத்த ஆடைகள் போர்வைகள் கம்பளிகள்  கோரைப்பாய்கள் வேட்டிப்புடவைகள் மருந்துப்பொருள்கள் என கொடுத்துக்கொண்டே இருந்தனர். வீட்டுக்கு மின்சாரம் வந்துவிட்டது என்றால்தான்  நிலமை சரியாக த்தொடங்கிவிட்டது எனக்கொள்ளமுடியும். அது என்று வருமோ மின்கம்பங்கள் மின்மாற்றிகள் வயர்கள் இன்சுலேட்டர்கள் என்று இருக்கும் தேவைகள் சொல்லிமாளாது. நிலமையைச்சீர்செய்ய  நுணுக்கம் அறிந்த மனிதர்கள் எங்கிருந்தோ வந்து ஆகவேண்டும்.அதற்கான அரசு உத்தரவுகள்: வெளிவந்து அவை அமல் ஆகவும் வேண்டும்.
என் அண்ணனிடம் சொன்னேன்,’ நீ பார்வதி நகர் பேருந்து நிறுத்தம்வரைக்கும் போ. ஒரு குட்டியானை கிடைக்கிறதா என்று பார். நமக்கு அவசரத்துக்கு த்தேவையான பாத்திரங்கள் மளிகை சாமான்கள் அடுப்பு சிலிண்டர் கொஞ்சம் துணிமணிகள் ஏற்றிக்கொண்டு குரோம்பேட்டை வீட்டுக்குச்சென்றாகவேண்டும்’
‘அது என்னப்பா குட்டியானை’
‘மினி லாரியைவிட இன்னும் கொஞ்சம் சின்ன வண்டி உனக்குத்தெரியாதா’
‘இருந்தாலும் கேட்டுக்கொள்ளலாம் என்றுதான்’
‘பெரிய பேரம் ஒன்றும் பெசவேண்டாம்.வண்டி கிடைத்தால் போதும்’
‘சரி நான் போய் வருகிறேன்’ அண்ணன் கிளம்பினார்.
என் மனைவி தேவையான பாத்திரங்களையும் மளிகை சாமான்களையும் ஒரு ஓரமாக அடுக்க ஆரம்பித்தாள் நான் கேஸடுப்பை சிலிண்டரைக்கொண்டுவந்து அவைகளோடு சேர்த்தேன். இன்னும் என்ன என்ன தேவையோ அவைகளை அவள் கொண்டு வந்து கொண்டு வந்து அடுக்கினாள்..
‘ நாம வச்சிருந்த ஆல்பம் எல்லாம் போயிடுச்சி பாத்தியா’
‘அதை பார்த்தேன்’ என்றாள் நான்கைந்து ஆல்பங்களுக்கு இருக்கலாம்.என் திருமண ஆல்பமும் அதனில் இருந்தது.என் தய் தந்தையர் என்னுடன் பிறந்தோர் நண்பர்கள் என எல்லோரும் என போட்டோக்கள் ஐநூறு போட்டோக்கள் இருக்கலாம்.எல்லாம் கொழ கொழ என்று இருந்தன.
‘இவைகளை மொட்டை மாடியில் காய வைத்து இருக்கலாம்’
‘கடைசியாகத்தானே அவைகளை ப்பார்த்தோம்’
‘மேல்தள வீட்டினுள்ளேயே அவைகளை பிரித்து பிரித்து வைத்துவிட்டு ச்செல்லலாம்’
’அவை போனது போனதுதான்’
‘முயற்சி செய்வோம் பார்க்கலாம். பஸ் ஸ்டாப்பிங் அருகே ஒரு ஸ்டுடியோக்காரன் இருக்கிறானே பார்க்கலாம்’
என்றாள் மனைவி.
வெள்ளம் எத்தனையோ விழுங்கியிருக்கிறதுதான். கடலூரில் சுனாமி வந்தபோது இவை எல்லாம் பார்த்த விஷயங்கள். வரலாற்றில் தமிழ் நாட்டை எத்தனையோ கடல் சீற்றங்கள் பாதித்து இருக்கின்றன. முதல் சங்கம் இரண்டாவது தமிழ் சங்கம் குமரிக்கு தெற்கே இருந்த நிலப்பரப்பு  காவிரி கடல் சேரும் பூம்புகார் நகரம் இன்னும் எத்தனையோ. திருச்சி அரியலூர் பகுதியே ஒரு காலத்தில் கடலாக இருந்ததென்று ஆராய்ச்சிக்காரர்கள் அங்கு கிடைக்கும் சுண்ணாம்புக்கல்லை வைத்து செய்திசொல்கிறார்கள். பிரபஞ்சத்தை நோக்க இந்த மனிதன் ஒரு கொசு மாதிரிதான் மனம் சொல்லிக்கொண்டே போனது.
‘என்ன யோசனை’
‘ஒன்றுமில்லை’ அவளிடம் பொய்தான் சொன்னேன்.
அதற்குள்ளாக மினி லாரி யை அழைத்துக்கொண்டு அண்ணன் வீட்டுவாசலுக்கு வந்து விட்டார்.மினி லாரியின் டிரைவர் வண்டியைவிட்டு கீழே இறங்கி’ சாமானுவுள ஏத்துங்க பட்டு பட்டுன்னு ஆவுட்டும் வேல’
சத்தம் போட்டார். அண்ணன் தயாராக இருந்த சாமான்களை ஒவ்வொன்றாக லாரியில் ஏற்றிக்கொண்டிருந்தார்.  எடுத்துச்செல்ல வேண்டிய எல்லாசாமான்களும் ஏற்றிமுடித்து அண்ணன் லாரியின் பின்னே ஏறி அமர்ந்துகொண்டார். நானும் என் மனைவியும் டிரைவர் பக்கத்தில் ஏறி அமர்ந்துகொண்டோம்.
‘வண்டிக்கு என்ன பேசியிருக்காரு உங்க அண்ணன்’
என் மனைவி என்னிடம் கேட்டாள்.
‘அவரத்தான் கேட்கணும்’
‘ நீங்க  குடுக்கறத குடுங்க நா ஒண்ணும் கூட கேட்டுடமாட்டன்’ வண்டியின்’ டிரைவர் சொல்லிக்கொண்டான்.
நாங்கள் இருவரும் உட்கார இடம் பத்தவே இல்லை. அண்ணன் வண்டியின் பின்னே சாமான்களோடு சாமான்களாக உய்கார்ந்து வந்துகொண்டிருந்தார்.
வண்டி குரோம்பேட்டை நோக்கி ச்சென்று கொண்டிருந்தது.குமரன் குன்றம் போகும் வழியில்தான் அந்த வீடு  என்னுடைய வெள்ளம் புகுந்த நேதாஜி நகர் வீட்டுக்குப்பக்கத்து வீட்டுக்காரர் பரணிதான் பார்த்துக்கொடுத்து இருக்கிறாரே அங்கேதான் சென்றுகொண்டிருந்தோம்.





Friday, August 2, 2019

BambaaykkathaikaLill -Anbaathavan

பம்பாய்க்கதைகளில் அன்பாதவன்                             

அன்பாதவனின் ஒன்பது சிறுகதைகள் கொண்ட தொகுப்பு. இது பம்பாய்க்கதைகள் என்ற பெயரில் உதயக்கண்னன் பதிப்பகத்தாரின் வெளியீடாக வந்துள்ளது.ஒரு கவிஞராகவே அன்பாதவனின் மனம் போட்டுக்கொண்ட கணக்கு அவரை சிறுகதையாளராக அனுபவம் ஆகும்போது வேறு ஒரு படைப்புத்தளத்திற்கு வாசகனை இட்டுச்செல்கிறது. வெடிக்கும் புரட்சியைக்கொண்டுவரச்செம்பழுப்பும் நெருப்பும் எனக்கொப்பளிக்கும் கவிஞர் சிறுகதைகளில் எதார்த்த உலகை அனுபவித்து  தமக்கு முன்னே படமாக்கிக்காட்டுகிறார். செருப்பு மாலை என்னும் சிறுகதை யுகமாயினியில் வெளிவந்த கதை. இது சாதியும் மதமும் விடம் கக்கும் பம்பாய் நகரத்தை அம்மணமாக்கும் கதை. இங்கே அண்ணல் அம்பேட்கருக்கு திருப்பள்ளி எழுச்சி கூறும் அன்பாதவன் இயல்பாய்க்கவிஞன் ஆகி உயர்ந்து நிற்கிறார். இந்தக் கவிதையை வாசகன் படித்த பிறகு தெரிந்துகொள்ள வேறென்ன வேண்டிக்கிடக்கிரது என்கிற அறச்சீற்றம் நெஞ்சுக்குள் முந்திக்கொள்கிறது.
’இலவச உதவிகளில் எமதுரிமை மறந்திட்டோம்
சலுகைகளாம் துண்டெலும்பில் எமை நாங்கள் இழந்திட்டோம்’
எழுத்தாளர் பொன்னீலன் ஒரு சமயம் இப்படிக்குறிப்பிட்டதாக நினைவு.கடலூர் இலக்கியப்பெருமன்ற நிகழ்வொன்றிற்கு வந்து  சங்கு வளவதுரையனோடு ஏற்பாடு செய்யப்பட்ட பேட்டியின் போது ‘’உதவிகள் மட்டுமே செய்து அவர்கள் உறங்கிவிட்டால் போதும் என்கிற நிலை ஒரு நாள் மாறும்.அவர்களே தூக்கி எறிவார்கள்  சுய மரியாதை தவிர்த்து எதையும்’
இதுவே செருப்புமாலை கதைவாசிக்கும் போது எனக்கு சட்டென்று மனதிற்குள் ஒரு கணம் தோன்றி மறைந்தது.
‘உலகமயம் வளர்ந்தாலும் உன் சேரி மாறவில்லை’ என்று சொல்லும் அன்பாதவனின் அடிமனத்து உணர்வுகள் நம் மனதைத்தொட்டு நியாயம் கேட்கின்றன. நீதி நேர்மை நியாயம் உண்மை என்பதெல்லாம் பேசிய மகாத்மாக்கள் இன்று எல்லோரும் மொத்தமாய் நம் நாட்டைக்காலி செய்துவிட்டு போனதாலே இமயமலை நிகர்த்த ஊழல்கள் இங்கே அரங்கேறினாலும் வெட்கப்படக்கூட ஒரு ஜீவன் இல்லை மாகீழ்மை. ஊழல் என்னும் சகதியில் நிற்போர் பின்வெட்கம் தொலைத்துவிட்டு வெற்றுடம்பாய் நின்றாலும் யாருக்கும் உரைப்பதில்லை.இப்படி சமரசம் உலாவும் திரு நாடாக மாறிப்போய் இருக்கிறோம். உயன் நினைவிற்கு வருகிறது சத்யமேவ ஜயதே. ஆமாம் இதற்கு  இன்னும் ஒரு புதுவிளக்கம் விரைவில் வரலாம். மராத்திய தலித் கவிதையொன்றோடு நிறைவு செய்கிறார்.
இது என் ஊமியா ? கேள்வி வருகிறது.தாகம் தீர உள்ளங்கை தண்ணீர் அள்ளிக்குடித்தால் சாதிக்கத்தி எடுத்து சம்காரம் செய்யத்துடிக்கும் சூழலில் வாழும் தலித்துக்கு இது எப்படி அன்னை பூமியாகும்
அழகு என்னும் புதியகோடாங்கியில் வெளியான கதை அலிகளின் வாழ்வு பேசும் சித்திரம்.அன்பாதவனுக்கு இங்கே கூவாகம் கதைக்களமாக வருகிறது.ஆணும் இல்லை பெண்ணும் இல்லை பிறந்துவிட்ட திரு நங்கை இனத்துக்கு இழைக்கப்படும் அவமானம் சொல்லில் அடங்குமா சொல்லி முடியுமா.அருகன்புல்லை சாணிமேல் வைத்துச்சாமியாக்கிக்கும்பிடுவோர்க்கு அரவாணிகள் சோகம் எட்டுவதே இல்லை.அற்புதமாக அலசுகிறார் அன்பாதவன்.
எவரோ வெற்றிபெற வாக்களிக்கும் ஏமாளிகளைப்போல எந்தமன்னனோ வெற்றிபெற நான் முதல் பலி என்று பேசுகிறது.அரவாணியின் குரல் வல்லினமும் மெல்லினமும் இல்லா இடையினங்களைக்கேலிபேசும் பேசுகின்ற கடையினங்கள் படைப்பாளிக்கு எப்படி பீறிட்டு வறுகிறது தார்மீகக்கோபம்.
’மனிதரென உணருங்கள் அரவாணிகளும்
மனிதரென உணருங்கள்.
அழகென்பது முகமா உடலா ஒப்பனையா
இவை எதுவுமில்லை
மனசு மனசுதான் அழகு’
இலக்கணம் தருகிறார் அன்பாதவன். சாபவரம் என்னும் சிறுகதை ராமாயணத்திற்கு நம்மை இட்டுச்செல்கிறது.ஊர்மிளையின் வினா நம்மைச்சிந்திக்க வைக்கிறது.
‘உயிரற்ற கல்லைத்தீண்டி உயிர் கொடுத்தீர்கள்.உயிரோடு இருந்த பெண்ணின் மூக்கறுத்து மூளியாக்கினீர்கள்.எல்லாமே உங்கள் இஷ்டம்.உங்கள் விருப்பம்.மனைவியாய் வாய்த்தவளுக்கு மனமுண்டு இரசனையும் உண்டென்பதை உணரவேண்டும். பெண் என்பவளை சக்ரவர்த்தி தொடங்கி சாமான்யர்கள் வரைக்கும் அடிமையாக முட்டாளாக உங்கள் அபிலாஷைகளை தீர்த்துக்கொள்ளும் வடிகாலாகத்தான் பார்க்கிறீர்கள்.இப்படிப்பேசிக்கல்லாய் மாறுகிறாள் ஊர்மிளைபெண்ணியம் பேசி இங்கே மிளிர்கிறது இப்படைப்பு.
‘’பெய்யெனப்பெய்யும் பெருமழை’ என்னும் சிறுகதை மா நகரில் நிகழும் கிரிக்கெட் விளையாட்டு பற்றிப்பேசுகிறது. விளையாட்டு நிகழ்போது ஆணும் பெண்னும் அரைகுறை ஆடையில் உடல் குலுக்கும் நடனம். ஆடு களத்தில் பவுண்டரி சிக்சர் இல்லை.அவுட் என்கிற போது இடுப்பை அசைப்பதும் உடல் குலுக்குவதும் சிய்யர் லீடர்கள் காசுக்கு ஏலம் எடுக்கப்படுவது அண்மைக்கால சோகங்கள். இப்படைப்பில் விமரிசனம்  கூர்மையாக வருகிறது அன்பாதவனுக்கு..
இராஜவிதூஷகன் என்னும் சிறுகதை குடிப்பழக்கம் பற்றி அங்கதம் பேசி நாட்டு நடப்பினை விமர்சனம் செய்கிறது.இனிமேல் கள் வகைகளையோ பத நீர் போன்ற பானங்களையோ கண்டிப்பாகப்பருகக்கூடாது. நுங்கு இள நீர் போன்றவற்றை நுகர்வது ராஜதுரோக குற்றம்.உள் நாட்டில் தயாரான வெளி நாட்டு மதுவகைகளைத்தான் அருந்த வேண்டும்.அன்பாதவனின் நீதி காத்த நெடுஞ்செழியனைக்கண்டு வாசகர்கள்  அதிர்ச்சிக்குள்ளாக வாய்ப்பு உண்டாகிறது.
கணியன் பூங்குன்றனின் மரணம் என்னும் கதை தொழிலாளர் அரங்கு குறித்து ஒரு வினா வைக்கிறது.தத்துவம் தொலைத்துவிட்டு ஓட்டுக்குப்பின்னே ஓடும் தலைமை பற்றி விமரிசனம் வைக்கிறது.
‘பதவி நாற்காலியில்  ஒக்காந்து கிட்டாச்சு. கொள்கையாவது மசுராவது த்தூ’ வார்த்தைகள் கடினமானவைதான். ஆனால் மெய்யானவை.
கூடு என்கிறகதை பதவி உயர்வு பற்றிப்பேசுகிறது.பேய்க்கு வாழ்க்கைப்பட்டமாதிரி பதவி உயர்வை ஒத்துகிட்டாச்சு. டிரான்ஸ்பர் என்கிற புளியமரம் ஏறுவதைத்தடுக்க இயலாது. அன்பாதவன் மும்பையில் பட்ட அவஸ்தைகள்  அவிழ்படுகின்றன. அன்பாதவனுக்கு உற்ற துணையாய் இருந்த அந்த புதிய மாதவிக்கும் மதியழகன் சுப்பையாவுக்கும் இந்த விமர்சகனின் இனிய நன்றிகள் உரியதாகும்.
அன்பாதவன் பம்பாய்க்கதைகளில் வாசகனை நிறைவாகவே  அசத்திவிடுகிறார்.வாழ்த்துவோம் நல்லதொரு மனத்தை.
வெளியீடு  உதயக்கண்ணன், 10 கல்யாணசுந்தரம் தெரு,பெரம்பூர்,சென்னை பக்கம் 160,விலை ரூபாய் 80.
(சங்கு-139 ஜூன் 2011)   

Thursday, August 1, 2019

kankalizanthum kavippani- miltan

கண்களிழந்தும் கவிப்பணி –மில்டன்
ஆங்கிலத்தில் ’மில்டானிக் க்ராண்ட் ஸ்டைல்’ என்று சொல்கிற மரபுண்டு. ஒரு மாபெரும் எழுத்தாளனின் பெருமை பேச இது போதுமானதே.’இம்மண்னுலகில் கதிரவன் மறையாத எங்கள் ஆட்சியை ஒருக்கால் இழக்கத்தயார் ஆவோம்.ஆனால் ஒரு போதும் ஷேக்ஸ்பியரையும் மிலடனையும் இழக்கமாட்டோம்’ என்று வெள்ளையர்கள் பெருமை கொள்வதாய்க்குறிப்பிடுவதுண்டு நாடகாசிரியர் ஷேக்ஸ்பியருக்கு இணையாகக்கவிதையுலகில் முடிசூடா மன்னனாக இன்றைக்கும் உலகம் போற்றுவது ஜான் மிலடனைத்தான்.
கண்கள் இரண்டையும்  முற்றாய் இழந்தவன் மில்டன்.இருளிலே ஒளியைத்தரிசித்தவன்.அவனது படைப்பு’இழந்த சொர்க்கம்’ ஓர் ஒப்பற்ற காவியம்.அவனது படைப்பு’இழந்த சொர்க்கம்’ ஓர் ஒப்பற்ற காவியம்.முப்பது ஆண்டுகள் தன் சிந்தையில் ஊறித்தோய்ந்ததை எட்டு ஆண்டுகள் உழைத்து எழுத்தோவியமாய் வடித்த மாகவி.தன்னம்பிக்கை மட்டுமே மூலதனமாய்க்கொண்டு கவிதை உலகின் சிகரத்தை எட்டிப்பிடித்தவன்.
ஜான் மில்டன் 09.12.1608 ல் லன்டனில் தோன்றி கேம்பிரிட்ஜில் பயின்று முதுகலை பட்டம் பெற்றார். மதத்தின் பிடியிலிருந்து அரசை முற்றாய் விடுவிக்க அவாவியவர்.மதத்தைத்தூய்மைப்படுத்தும் ப்யூரிடனிசமே அவர் பின்பற்றியது.
குடும்பவாழ்க்கை என்னும் நாடகத்தில் மில்டன்  மனைவி என்னும் பாத்திரத்தின் வழி அனுபவித்த கொடுமைகள் சொல்லி மாளாது.ரோஜா மலரை மகளிருக்கு உலகமே ஒப்பிடும்போது மில்டன் மகளிரை அம்மலருக்கும் அடியில் கருமையாய் கூர்மையாய் நீட்டி நிற்கும் முள்ளுக்கு இணையாக்குகிறார்.’’Daffodils fill their cups with tears’ என்பது மில்டனின் பட்டறிவுதான்.
1651ல் மில்டன் ‘டிஃபன்ஸ் ஆஃப் தி இங்லிஷ் பீப்பல்’ என்பதனைப்படைக்கும்போது தனது இடதுகண் பார்வையை இழந்துவிடுகிறார்.அடுத்த கண்ணையும் அவரின் தொடர் உழைப்பு விழுங்கி விடும் என எச்சரிக்கப்படுகிறார்.’iit is better to sacrifice my eye sight than to neglect my duty’  என்பதனை நெஞு நிறைவாக செயல் படுத்தியவர் மில்டன்.
1652 ல் 43 வயது நிரம்பிய மில்டன் முழுப்பார்வையையும் இழந்து இருளில் ஆழ்ந்து விடுகிறார். தன்னம்பிக்கை ஒளி மட்டும் கூடுதலாய்ச்சுடர்விட்டுப்பிரகாசிக்கிறது..அவரது முதல் மனைவி மறைந்து போகிறார். பிறகு அவரது இரண்டாவது மனைவியையும் பிள்ளை பேற்றில் பறி கொடுக்கிறார். மில்டன் மலையாக நம்பி இருந்த நண்பன் கிராம்வெல்லும் மறைந்து போகிறார். மத விடுதலைச்சிந்தனையில் மில்டனுக்கு உறுதுணையாக இருந்தவர் இந்த கிராம்வெல்.
அடுத்து மில்டன் இலத்தீன் செயலகப்பணியிலிருந்து விரட்டப்படுகிறார். சிறைய்ல் அடைக்கப்படுகிறார்.கொடுஞ்சித்திரவதைக்கு உட்படுத்தப்படுகிறார். அவர் பெண்குழந்தைகளோ  ஷேக்ஸ்பியரின் கிங்லியரில் வருவதற்கு இணையாக அவரை சொத்துக்காக இம்சிக்கின்றன.
‘’ I leave to the unkind children I had by her’  என்று குறிப்பிட்டு முடிக்கிறார் மில்டன்.
அந்தகாரத்தில் வாழ்ந்த மில்டன் 1658 ல் இழந்த சொர்க்கம் என்னும் மாகாவியத்தினை எழுதத்தொடங்கி 1663 ல் முடிக்கிறார்.அது 1667 ல் பெரும் படைப்பாய் வெளிவருகிறது.
மீண்ட சொர்க்கம் இதனை 1671ல் நான்கு காண்டங்களாக மில்டன் படைக்கிறார்.’சம்சன் ’அகனாஸ்டிஸ் என்னும் படைப்பு பின்னர் மலர்கிறது. பெருமைக்குரிய நாடகாசிரியர் ஷேக்ஸ்பியர் பற்றி’
Dear son of memory, great heir of fame,what needs it thou  such weak witness of thy name name ?’ என்று குறிப்பிட்டுச்சொல்கிறார் மில்டன். புகழ் பற்றி குறிப்பிடும் போது,’Fame is the spur that clear doth raise,That last infirmity of noble mind,To scorn delights and live laborious days’  என்று பேசுகிறார். புகழ் ஆன்மாவின் ஊற்றுக்கண்ணை அடைத்துவிடும் என்று எச்சரிக்கை தருகிறார்..இழந்த சொர்க்கத்தில் முதல் மனிதனும் அவனின் பேரன்புக்குப்பாத்திரமான முதல் பெண்மணியும், மானம் மறைக்க’ தழை ஆடை எடுத்த விதம் பற்றி,,
’But such as this day to Indians known
In malabar or deccan spreads her arms
There off Indians herds man shining heate
Shelters in coole and tends pesting Herds’
என்ற விபரம் தருகிறார். தன் மீது கழிவுரக்கம் காட்டவேண்டும் என்றும் தன்னைக்கைதூக்கி விட ஆள் இல்லை என்றும் ஓலமிடும் சாதாரண மனிதனுக்கு மில்டன் ஒரு பெரும் புதிர். தன் குடும்பம் சமுதாயம் இவற்றுக்கு மேலாகப்படைத்தவனே மில்டனுக்கு எதிராக அவன் கண்களைப்பறித்த போதும்,
God doth not need
Either man’s work or his own gifts who best
Bear his mild yoke they him best.
என்று நிறைவாகக்கவிதை த்த்ருகிறார் மில்டன்.
கண்களை இழந்த மில்டனுக்காகக்கண்ணீர் சிந்த வருவோரை அவர் அனுமதிப்பதில்லை.. ஆம்,
‘To be blind is not miserable
Not to be able to bear blindness that is miserable’
என்று பேசுகிறார் மில்டன்.
தன்னால் தன் பணிகளை முற்றாகசெய்ய இயலாது என்கிற சூழலில் மூன்றாவதாய் ஒரு பெண்ணை 1664 ல் மணம் முடிக்கிறார்.1674 ல் நவம்பர் 8 ல் மில்டன் இவ்வுலக வாழ்வை முடித்துக்கொள்கிறார்.
‘இடமும் காலமும்
என்ன செய்துவிடும் மனத்தை
மனம் மலையாய்
குன்றா உறுதி துணை வரவே
கொடு நரகம் பொடிபடவும்
எழுமொரு பொன்னுலகம் நிரந்தரமாய்’
என்று பேசும் மில்டன் அடைந்த எழுத்துல உச்சத்தை மீண்டும் ஒரு முறை இலக்கிய உலகம் தொடுவது இயலுமா ? என்னும் வினா நிரந்தரமாய் நம் முன்னே.

Wednesday, July 31, 2019

Si.Makenthiranin- ThiikkuL viralai vaiththaal

சி.மகேந்திரனின் ‘தீக்குள் விரலை வைத்தேன்’ இலங்கை பேரினவாதத்தின் முடிச்சவிழ்ப்பு.

தீக்குள் விரலை வைத்தேன் படித்து ஆராயலாம். ஏன் பதறிபோகலாம்.கண்கள் நிறைத்துக்கொண்டு சினம் கொப்பளிக்கலாம்.மனித நேயம் போற்றும் மானிட இலக்கணங்களைக்கண்டு தெம்பு கூட்டலாம்.காக்கைகள் பங்கு போட்டுத்தின்னும் தமிழனின் தெரு ரணக்களத்தை தரிசித்துவிடலாம். மனமே இல்லாத மனித உருக்களால் திட்டமிட்டு இனச்சிக்கல் வளர்க்கப்படுவதை கண்டு நோக்கலாம். சி. மகேந்திரனின் ‘தீக்குள் விரலை வைத்தால்’ அற்புதமாய் வந்திருக்கிறது.பக்குவப்பட்ட அரசியல்வாதி என்பதால் படைப்பிலே முதிர்ச்சியை அனுபவிக்க முடிகிறது.பொதுவுடமைவாதியின் கண்களுக்கு முன்னாலேயே இத்தனை அட்டகாசங்களும் தென்படுகிறபோது உலக சகோதரத்துவம் என்பது ஆடிப்போகிறது.
மஎந்திரனின் நூலுக்கு செ.கணேசலிங்கன் அறிமுகம் தந்துள்ளார் ‘’இந்நூல்  நான் பிறந்து வளர்ந்த வாழ்ந்த நாட்டை மேலும் சிறப்பாக எனக்கே அறிமுகப்படுத்துகிறது.’ இது முற்றிலும் மெய் என்பதனை வாசகனும் அங்கீகரித்து விடுகிறான்.இலங்கையின்இனச்சிக்கலை,பேரினவாதத்தை நன்கு விளங்கிக்கொள்ள இந்நூல் துணைபுரியும். நேர்மையாக எழுதப்பட்ட படைப்பு என்பதனை ப்படிக்கிறபோது உணர்ந்து பிரமிக்கச்செய்கிறது. மகேந்திரனின் மாணவப்பருவத்து அமைப்புப்பயிற்சியும்,தாமரையின் இலக்கிய அனுபவமும் பொதுவுடமை அரசியல் பாத்திரப்பணியும் நிகரற்றவை என்றாலும்’’தீக்குள் விரலை வைத்தேன் ’ அனைத்தையும் விஞ்சி நிற்கிறது.ஆம் என்றுமே நிற்கும் என்பதனை உறுதியாகச்சொல்லமுடியும். இலங்கயின் இனச்சிக்கல் இத்தனை எளிமையாய், பன்முகத்தன்மையோடு வெளிப்படுத்துதல் என்பது அவரின் அடிமன ஆர்வத்தை பிரதிபலிக்கிறது.இலங்கையைப்பற்றிய ஓர் இனப்புரிதல் இனி மகேந்திரனின் இந்நூலை விடுத்து சாத்தியப்படாது என்பதனை உணர்த்தி நிற்கிறது.
நடப்பில் ஜன நாயகம் என்கிற எந்திரம் தன் வடிவத்தை எப்படி எளிதாய் மாற்றிக்கொண்டு ஒரு சிறுபான்மை இனத்தின் அடையாளங்களை அழித்துவிட முடிகிறது என்பதனை இலங்கையில் காண நேரிடுகிறது.இலங்கை இனப்பிரச்சனையில் சிங்கள தமிழின முரண்பாடு,தமிழர்களிடையே மலையகத்தமிழர்களின் கையறு நிலை, இசுலாமியத்தமிழர்கள் எதிர்கொள்ளும் நெருக்கடிகள் என முக்கியமாய் மூன்று கூறுகளைக்காணலாம்.இவை ஒவ்வொன்றையும் அக்கு வேறு ஆணி வேறாக அறிவதற்கு மகேந்திரன் உதவி இருக்கிறார் என்றும் குறிப்பிடலாம். பதிப்புரையில் சொல்லப்பட்டபடி’ இலங்கை பற்றித் தமிழில் வெளிவந்துள்ள நூல்களில் இது தனிப்பட்டதாகும் என்பது சரியான விளக்கமே. உணர்ச்சிப்பிரவாகத்தின் மீது  கொப்பளித்து எழுகின்ற சினக்குன்றின் மீது, துயரக்குகையில் குப்புறப்படுத்து க்குமுறுதலில் ஆழ்ந்து, மானுடத்தை வக்கிரமாக புரிந்துகொண்டு வியூகம் அமைப்பதில் தவறிவிட்டு,குழம்பிக்கொண்டும் குழப்பிக்கொண்டும்.கூக்குரல்  எழுப்பி அலையொலியில் ஒளிந்துகொண்டும், நெளிந்துகொண்டும் படைப்பு என்கிற ஒன்றை  வெளிக்கொணரும் அசாதாரணச் சூழலில் மட்டுமே அனுபவமாகிப்போன வாசகனுக்கு இந்த நூல் நல்ல புரிதலை கொடையாக்கி உதவுகிறது.
சி.மகேந்திரனின் வார்த்தைகளில் கச்சிதமானது அனேகம்.எடுத்துக்காட்டாய் சிலதுகளைச்சொல்லமுடியும். முதல் அத்தியாயத்து இறுதியில் இப்படிச்சொல்கிறார் ஆசிரியர்.’ஜன நாயகம் என்னும் மிக உயர்ந்த அரசியல் வடிவத்தை சிறுபான்மையினரின் உரிமையை நசுக்கும் கருவியாகப்பயன்படுத்தும் போது மோசமான விளைவுகளில் நாடு சிக்கிகொள்கிறது. இது எந்த ஒரு ஜன நாயக  நாட்டுக்கும் ஆகப்பொருத்தமானதே..1972 ல் இலங்கை பெளத்த நாடாக அறிவிக்கப்பட்டதே எல்லாப்பிரச்சனைகளுக்கும் ஊற்றுக்கன்ணாய்ப்போனதை மகேந்திரன் அற்புதமாய்க்கூறிவிடுகிறார். இரத்தம் சிந்துதல் உள்ளிட்ட எந்த கொலைக்கள கூச்சலையும் எழுப்பும் உரிமை பெற்றவர்கள் புத்த பிக்குகள் என்கிற விஷயம் அம்மலப்படுகிறது.
iஇலங்கையின் முற்போக்கு எழுத்தாளர்சங்க இலக்கியப்பேரரங்கின் ஜன நாயகத்தன்மையை புகழ்ந்து சொல்கிறார் ஆசிரியர்.அது மிகச்சரியானதே.உலக அரசியல், சித்தாந்த நெருக்கடியில் சிக்கித்தவித்த பொதுடமை அமைப்புக்கள் நீளவாட்டில் தம்மை கூறுபோட்டு மகிழ்ந்துபோயின. இன்றளவும் இதன் மீது விமரிசனம் எழும்போது பார்த்துக்கொள்கிற ‘சாக்கிரதை மனோபாவம்’ புரட்சி மேகங்களால் அடைகாக்கப்படுகிறது என்பது நிதர்சனம். ப்ரேம்ஜியின் விடையாய் மகேந்திரன் இப்படிச்சொல்கிறார்.
ஜன நாயகமும் இலக்கிய நோக்கம் குறித்த பொறுப்புணர்வும்தான் எதனையும் சாத்தியப்படுத்துகிறது. இப்படிப்பேசும் இலங்கை முற்போக்கு எழுத்தாளர் சங்கம் குறித்து நாம் பெருமிதம் கொள்ளலாம். தோழர் பிரேம்ஜி ஒரு பொதுஉடமைவாதி.
சிங்கள இன அரசு இயந்திரத்தால் யாழ்ப்பானத்திலிருந்து விரட்டப்பட்ட இசுலாமியத்தமிழர்கள் கேட்கும் கேள்வியை நாம் ஒவ்வொருவரும் அது  நமக்கே எனப்பாவிக்கலாம். கேள்வி இது
துப்பாக்கி முனையில் யாழ்ப்பாணத்திலிருந்து முஸ்லிம் மக்கள் வெளியேற்றப்பட்டபோது தமிழகத்தில் ஏன் எந்த எதிர்ப்பும் தெரிவிக்கப்படவில்லை ? அந்த அப்பாவி மக்களுக்கு ஏன் ஆறுதல் வார்த்தைகூட எங்கிருந்தும் வரவில்லை. மெய்யாகவே நமக்குத்தலை தாழ்ந்துபோகிறது. இந்திரா பார்த்தசாரதி ‘பனியும் பறையும்’ என்ற படைப்பில் குறிப்பிட்டுள்ளதனை மகேந்திரனே இங்கே பேசுவதைச்சொல்லி ஆறுதல் தேடலாம். ஒரு ஆஸ்திரேலிய வெள்ளையர் விமானப்பயணத்தின் போது கேள்வி கேட்டாராம்.’இந்தியாவிலுமா தமிழர்கள் வசிக்கிறார்கள் ? என்று. வேதனையின் உச்சம்தானே இது.
இலங்கை மலத்தோட்டங்களில் தம் குருதியைக்கொட்டி தமிழ் இனம் லட்சக்கணக்கில் கேட்பார் அற்றுக்கிடக்கிறது. இலங்கை குடியுரிமை இல்லை. இந்தியாவுக்கு ச்செல்லவும் வழி இல்லை. தலைமுறைகள் ஏழு கடந்தன.வயிற்றுப்பசிக்கு படகில் ஏறிப்போனவர்கள் விலாசம் தொலைத்துவிட்டு நிற்கிறார்கள். மனிதப்புழுக்களாய்க்காட்சி தரும் தமிழர்கள். லால்பஹதூர் சாஸ்திரியையும் ராஜிவ் காந்தியையும் சபித்துக்கொண்டு. தமிழ் ச்சகோதரர்கள் விதியின் சதியில்.
இலங்கை மலையகத்தமிழர்களின் வாழ்வுக்குப்போராடிய உத்தமத்தோழர் நடேச அய்யரைப்பற்றிய குறிப்புகள் மகேந்திரன் எழுத்து நேர்மைக்கு ச்சான்று பகர்கின்றன. தமிழ் மண்ணில் இப்படி  எல்லாம் எழுதிவிட்டு குப்பை கொட்டிவிடமுடியாதபடிக்கு. எதோ ஒரு அறிவு திரையிட்டு நிற்கிறது. என்பது வேறு. நடேச அய்யரின் துணைவியார் மீனாட்சி அம்மையின் பேச்சாற்றல், கவிதா வலிமை,தொழிற்சங்க ஆளுமை குறித்தும் மகேந்திரன் பேசுகிறார்.. கண்டி நகரில் கைலி கட்டிக்கொள்வது தமிழனுக்கு பாதுகாப்பு. கண்டித்தமிழன் காது குத்திக்கொள்ள அஞ்சுகிறான். வேட்டிகட்டுதலும் காது குத்துதலும் அவனைக்காட்டிக்கொடுத்துவிடும் அடையாளங்களாக ஈனப்பட்டு நிற்கின்றன. மாத்தளை சோமு தனது எல்லைதாண்டா அகதிகள் என்னும் புதினத்தில் குறிப்பிடும் உண்மையை சுட்டிக்காட்டுகிறார் மகேந்திரன்.’தமிழர்கள் சிங்கள மண்ணைக்கவர்ந்த பகைவர்கள் என்கிற விஷத்தை ஊட்டியே காடையர்கள் என்கிற ரவுடிக்கும்பலை திட்டமிட்டு அரசாங்கம் ஆசிர்வதித்து நடத்துகிறது. நரபலிகள் இலங்கையில் தொடர்கதையாகிறது.
யாழ்ப்பாணம் பற்றிய ஆய்வு நீண்டதொரு கட்டுரையாய் மலர்ந்திருக்கிறது. யாழ்ப்பாண கல்வி நிலையங்கள்,சமுதாய அமைப்பு,சாதீய விஷயங்கள்,சாப்பாட்டு விஷயங்கள், வழிபாடுகள்,இலக்கிய ப்பங்களிப்புகள் அனைத்துமே விரிவாகப்பேசப்பட்டுள்ளன.மறக்காமல் எஸ்.பொ.வையும் அவரின் எழுத்து கம்பீரத்தையும் தொட்டுப்பேசுகிறார் மகேந்திரன்.பொருத்தமாய்ச்சேரனின் கவிதை ஒன்றை யாழ்ப்பாண நிலமைகளுக்குச்சான்றாய் வைக்கிறார் ஆசிரியர்.

‘இரு புறமும் துப்பாக்கி
நடுவில் நான்
எரிகின்ர்ற நெருப்புக்கு
நடுவில் நான்
அவன் ‘இரு’ என்றால்
இவன் ‘ எழும்பு’ என்பான்
அவன் ’’வா  என்றால்
இவன் ’போ’ என்பான்
அவன் ‘இற’ என்றால்
இவன் ‘இரு’ என்பான்
அவன் உடலைக்கொன்றான்
இவன் ஆத்மாவைக்கொன்றான்
இப்போ நான் பிசாசானேன்.
யாழ்ப்பாண நூலகம் எரிப்பு என்னும் மீளமுடியாத சோகம் துக்க சாகரமாய் உணரப்படுவதைத்தவறாமல் மகேந்திரன் குறிப்பிடுகிறார். வரலாற்று ரீதியாக த்தமிழ் மக்களின் உரிமை மறுக்கப்பட்டுத்தான் வந்திருக்கிறது என்பதை அப்பட்டமாய் ஒத்துக்கொள்ளும் கம்யூனிஸ்ட் தலைவர் டி.யூ. குணசேகராவை ஆசிரியர் அடையாளம் காட்டுகிறார். சிங்கள மக்கள் அனைவரையும் ஒட்டுமொத்தமாக க்காடையர்கள் ரவுடிகள் என்று முடிவுகட்டுதல் நியாயமாகாது என்கிற நல்ல செய்தியையும் சொல்கிறார். தமிழர்களை மணந்துகொண்ட சிங்களவர்களும் சிங்களவர்களோடு வாழ்க்கையைத்தொடங்கிய தமிழர்களின் முன்னுதாரணங்கள் எத்தனையோ இருப்பதை மறக்காமல் சுட்டிக்காடுகிறார் மகேந்திரன்.
இலங்கையின் வெளிக்கடை சிறைச்சாலையில் நிகழ்ந்த கலவரத்தில் தப்பி டேவிட் அய்யா பற்றிய மகேந்திரனின் எழுத்தாக்கம் வாசகனை நெஞ்சத்தால் வணங்க வைக்கிறது. மகேந்திரனின் சித்திர எழுத்தினை இப்படிக்காணலாம்.
‘அர்த்தமற்று வாழும் வாழ்க்கை என்ற மதிப்பீட்டுக்குள்ளிருக்கும் அர்த்தங்கள் நம்மை அதிர்ச்சியுறச்செய்யும்’- எத்தனை ப்பொருள் பொதிந்த வாசகம் இது.ஒவ்வொரு வாசகனும் படித்து சிந்தித்து சொக்கிபோய் பிரமிக்க வேண்டியிருக்கிறது. எந்த கர்வத்தினையோ யாருமே செய்யத்தயங்கும் தியாகத்தையோ தான் செய்துவிட்டதற்கான ஆணவத்தையோ கிஞ்சித்தும்  வெளிக்காட்டாத மாமனிதன் டேவிட் அய்யாவை தரிசிக்கத்தந்த ஆசிரியரின் மானுடப்பிடிப்பை ப்போற்றிப்பெருமிதம் அடைகிறோம்.
மகேந்திரனின் எழுத்தாற்றல் வெளிப்பாடு இந்த நூல். இது அவரின் எழுத்து நேர்மையை உரக்கப்பேசுகிறது. நெஞ்சுக்கு நேர்மையாய் அவர் வெளிப்படுத்திய விஷயங்கள் மனசாட்சி உள்ளோரை ரணப்படுத்தியே முடிக்கும்.அதுவே மானுட இருப்பின் நியாயமும் கூட..
(மே 2004 தாமரை)